เจียงถังรับกล่องของขวัญมา เธอยิ้มแฉ่งมองเสิ่นซิวเหนียน รอยยิ้มทั้งอ่อนหวานและน่ารัก
เสิ่นซิวเหนียนกลืนน้ำลาย คว้าตัวเธอเข้ามาจูบอีกครั้ง
เจียงถังทำเสียงอืออยู่ในลำคอ ถูกจูบจนมึนงง แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเสิ่นซิวเหนียน
เธอก็คิดถึงเขาเหมือนกัน
เสิ่นซิวเหนียนสัมผัสได้ว่าเจียงถังยืนไม่มั่นคง เขาประคองเอวเธอไว้ แยกริมฝีปากออกเล็กน้อย หัวเราะเบา ๆ : "ที่รัก ขาอ่อนแรงหรือเปล่า?"
ถังถังต้องคิดถึงเขามากแน่ ๆ เธอรู้สึกดีมากจริง ๆ
เจียงถัง : ...
เจียงถังหน้าร้อนผ่าว ผลักเขาออก
เสิ่นซิวเหนียนกลืนน้ำลายอีกครั้ง ผ่อนลมหายใจเบา ๆ แล้วปล่อยเจียงถัง มองเธออย่างจริงจัง
"ร่างกายหายดีแล้วหรือยัง?"
เจียงถังพยักหน้า : "หายแล้วจ้า!"
เสิ่นซิวเหนียนลูบแก้มเธอ : "สีหน้าที่รักตอนนี้ดูดีจริง ๆ นะ"
เจียงถังไม่สนใจเขา ใบหน้าเธอแดงเพราะโดนเขาจูบต่างหากล่ะ
เสิ่นซิวเหนียนไม่ได้หยอกเธอต่อ เขาโอบเอวเธอ ทั้งสองคนขึ้นเครื่องบิน
เจียงถังนั่งเครื่องบินส่วนตัวเป็นครั้งแรก เธอมองซ้ายมองขวาด้วยความ curious เสิ่นซิวเหนียนประคองใบหน้าเธอ : "ทำไมที่รักไม่มองผมล่ะ?"
เจียงถังตกใจ เสิ่นซิวเหนียนอิจฉาแม้กระทั่งเครื่องบิน!
เธอส่งสายตาชุ่มฉ่ำมองเสิ่นซิวเหนียน : "ได้สิ ฉันมองนาย"
คนสองคนสบตากัน มองไปมองมา ดวงตาเจียงถังก็ย่นยิ้มเป็นเส้นโค้ง
ทุกครั้งที่เห็นเสิ่นซิวเหนียนเธออดที่จะมีความสุขไม่ได้
เสิ่นซิวเหนียนมองเธอ ดวงตาจิ้งจอกสวยของเธอหรี่ลง ยิ้มทั้งอ่อนหวานและน่ารัก เขากลืนน้ำลาย อยากจูบ
เจียงถังย่นหน้าเล็กน้อย ส่ายหน้า พูดเสียงเบา : "ไม่ได้"
บนเครื่องบินยังมีนักบินและผู้ช่วยของเสิ่นซิวเหนียนอยู่นะ