“ตอนที่เพื่อนซี้ถามว่าฉันจะรับบทรับเชิญไหม ฉันเลือกเองที่จะเป็นอดีตแฟนของเสิ่นซิวเหนียน นี่คือทางเลือกของฉัน”
ดังนั้นเธอต้องรับผลที่ตามมา
ถ่งถ่ง: “ถังถัง นายจะผิดไปได้ยังไง?”
เจียงถังไม่พูดอะไรอีก ก็จบกันแค่นี้แหละ
เธอเงยหน้าขึ้น มองไปที่เสิ่นซิวเหนียน เสิ่นซิวเหนียนขมวดคิ้ว มองเธอด้วยความห่วงใย
เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบเบา ๆ ที่คิ้วตาของเขา ดวงตาคู่นี้ ราวกับหิมะในหุบเขา มักจะเย็นชาเสมอ
แต่เวลามองเธอ กลับละลายเป็นสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ อบอุ่นเสียเหลือเกิน
เขามอบความอบอุ่นและความรักให้เธอมากมายเกินไป
เขาอยู่ตรงนั้นเสมอ เขารับเธอไว้ได้อย่างมั่นคงเสมอ ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม
หยดน้ำตาร่วงลงจากหางตาเจียงถัง
เสิ่นซิวเหนียนรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก เขาก้มลงมา ซับน้ำตาให้เธอ: “ร้องไห้ทำไม?”
“เพราะรู้สึกมีความสุขมาก” เจียงถังพูดพร้อมรอยยิ้ม: “เราได้ดูดอกไม้ไฟด้วยกัน รู้สึกมีความสุขมาก”
พวกเขาจะไม่ได้มีช่วงเวลาแบบนี้อีกแล้วในอนาคต
ดังนั้นช่วงเวลานี้จึงยังคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข
เสิ่นซิวเหนียนเม้มริมฝีปาก ความเจ็บแปลบที่กลางอกค่อย ๆ หนักขึ้น สีหน้าของถังถัง น้ำเสียงของถังถัง ราวกับว่านี่คือครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะดูดอกไม้ไฟด้วยกัน
พวกเขาจะได้ดูดอกไม้ไฟอีกหลายต่อหลายครั้งในอนาคต!
เสิ่นซิวเหนียนโอบกอดเจียงถังไว้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจัง: “ถังถัง เราจะมีช่วงเวลาที่มีความสุขแบบนี้อีกมากมายในอนาคต”
เจียงถังคลอเคลียเขา น้ำเสียงอ่อนโยน: “ดูดอกไม้ไฟเถอะ”
ดอกไม้ไฟอันตระการตาเบ่งบานบนท้องฟ้ายามค่ำคืน งดงามจนแสบตา แต่มันก็ต้องจบลง เหลือเพียงเศษซากเกลื่อนกลาด