"ที่รัก จุ๊บหน่อยสิ"
เจียงถังก้มลงมา จุ๊บเขาอย่างว่าง่าย
เสิ่นซิวเหนียนมุมปากยกขึ้น: "ที่รัก พูดว่าชอบฉันที่สุด"
เสียงเจียงถังอ่อนหวาน: "ฉันชอบที่สุดที่รักแล้ว~"
เสิ่นซิวเหนียนพยายามเก็บรอยยิ้มที่มุมปากไว้
สะใจสุด ๆ
เสิ่นซิวเหนียนพูดต่อ: "ที่รัก ยังอยากได้จูบอีก"
เจียงถังมองใบหน้าที่ดูซีดเผือดของเสิ่นซิวเหนียน ใจอ่อนลงมาก ไม่ว่าเสิ่นซิวเหนียนจะขออะไร เธอก็ยอมทำหมด
เธอก้มลงจูบเขา จูบอย่างลึกซึ้งและยาวนาน
เธอไม่ค่อยได้ริเริ่มเองขนาดนี้ เมื่อแยกจากกัน เสิ่นซิวเหนียนก็เลียริมฝีปากตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความนึกคิดถึง
เจียงถังกัดริมฝีปาก อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ถามด้วยเสียงเบา: "เสิ่นซิวเหนียน เจ็บไหม?"
เหมือนเธอกำลังถามเรื่องไร้สาระ แน่นอนว่าเจ็บมาก ๆ
"ไม่เจ็บ" เสิ่นซิวเหนียนตอบเร็วมาก: "ที่รัก ไม่เจ็บเลยสักนิด"
ความเจ็บของบาดแผลยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของความเจ็บที่ต้องสูญเสียเจียงถังไป
ดวงตาเจียงถังแดงก่ำ เธอข่มใจไม่ให้ร้องไห้ แล้วซบกับเสิ่นซิวเหนียน
เสิ่นซิวเหนียนมองเจียงถัง แล้วเรียกเธอ: "ที่รัก"
เจียงถังตอบรับเบา ๆ ไม่ว่าเสิ่นซิวเหนียนจะอยากทำอะไรอีก เธอก็จะทำให้เขาสมใจ
เสิ่นซิวเหนียนมองเธอ แล้วพูดเบา ๆ: "ที่รัก ไปนอนเถอะ"
"ที่รัก ช่วงนี้เธอคงเหนื่อยมาก คงลำบากมาก พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ต่อไปไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว"
สายตาเจียงถังอ่อนโยน เสิ่นซิวเหนียนดีขนาดนี้ได้ยังไง?