เสียงของเครื่องเสียงดูเหมือนจะดังไปหน่อย
เซี่ยมี่คิดในใจ
ตึกเก่าหลังนี้เก็บเสียงได้แย่มาก อาจจะรบกวนเพื่อนบ้านได้...แบบนี้ก็ต้องขอโทษจริงๆ นะ
แต่ก็ไม่มีทางเลือก เพราะถ้าไม่เปิดเครื่องเสียง เสียงหอนของเซี่ยจื้อเยวี่ยนก็ดังเกินไป ฟังแล้วแทบจะแก้วหูทะลุ
เธอซื้อเครื่องเสียงที่ดังเป็นพิเศษกลับมาโดยเฉพาะ เปิดเพลงซ้ำไปซ้ำมาเป็นเพลงเดียวกัน
“บาราไลกา”
[ตรงนี้แนะนำให้เปิดเพลงประกอบไปด้วย]
♬‘หิมะโปรยปรายเบี่ยงเบนออกจากขบวนรถ~เสียงคำรามทลายความมืดมิดนอกประตู~’
♬‘ในบ้านก็มีคนโซซัดโซเซเพิ่มขึ้นมาอีกคน~ลากขาที่เพิ่งหักเดาะ ๆ~’
เซี่ยมี่หลุบตาลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เซี่ยจื้อเยวี่ยนซึ่งถูกเชือกมัดแน่นอยู่กับเก้าอี้ไม้
เชือกหยาบกร้านฝังลึกลงไปในเนื้อหนัง ทำให้แขนขาของเขาตึงแข็งขยับไม่ได้
ชายคนนี้ตอนนี้ไร้ซึ่งท่าทางองอาจเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อก่อนที่เคยชกต่อยทำร้ายผู้คน ผมยุ่งเหยิงติดอยู่กับขมับที่ชุ่มเหงื่อ หน้าน้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะ ฟันกรามสั่นโดยไม่รู้ตัว ลำคอส่งเสียงครางหงิง ๆ ด้วยความอัปยศอดสูที่ปะปนกับความกลัว และในดวงตาคือความหวาดผวาและสิ้นหวังที่แตกสลายไปหมดแล้ว
ยาบำรุงกำลังใช้งานได้ดีจริง ๆ
ผู้ชายที่เคยต่อสู้สุดชีวิตก็ยังสู้ไม่ได้ ตอนนี้กลับถูกเธอจัดการได้ง่ายดายขนาดนี้ ถูกมัดติดกับเก้าอี้โดยที่ไม่มีทางสู้เลยแม้แต่น้อย
อารมณ์ของเซี่ยจื้อเยวี่ยนเริ่มจากความเดือดดาลเมื่อถูกมัดครั้งแรก คำสาปแช่งหยาบคายบ้าคลั่ง ไปจนถึงการดิ้นรนอย่างสุดแรงแล้วก็ไร้ผล หงุดหงิดหัวเสีย ถึงตอนนี้หลังถูกทรมานหลายต่อหลายครั้ง ก็กลายเป็นความกลัวพังทลายและร้องขอชีวิตอย่างเจ็บปวด