เซี่ยมี่สะบัดมือออกจากการกอดรั้งของหวังชิงเฟินอย่างเย็นชา ใบหน้าไร้อารมณ์ชี้นิ้วไปทางห้องนอน
"เข้าไป"
หวังชิงเฟินมองเธออย่างลังเล
เซี่ยมี่พูดซ้ำอีกครั้ง
"เข้าไป"
เธอเอ่ยเสียงเบา
"หรือว่าอยากให้ฉันลากเข้าไป? แม่"
แรงของเธอตอนนี้ ต่อให้เซี่ยจื้อเยวี่ยนผู้ชายที่ทำงานใช้แรงมานานทั้งชีวิตก็ยังสู้ไม่ได้
หวังชิงเฟินตัวสั่น สายตาที่มองเธอเปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความหวาดกลัวแบบเดียวกับที่เธอมีต่อเซี่ยจื้อเยวี่ยน ความเกรงกลัวต่อพละกำลังและความรุนแรง
"ฉันเข้าไป...ฉันเข้าไป"
นางค่อยๆ เดินก้าวขยับเข้าไปในห้องด้านใน หันกลับมามองห้องโถงอีกครั้ง
ในห้องโถงมีผู้ชายวัยกลางคนที่ถูกมัดไว้จนหมดแรงจะดิ้นรน และลูกสาวของนางที่หน้าตาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน
ความหวาดหวั่นพวยพุ่งในใจหวังชิงเฟิน
ความหวาดหวั่นนี้ไม่ได้เกิดจากอะไรอื่น แต่เป็นความงุนงงที่สภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตอันคุ้นเคยพังทลายลงกระทันหัน
ถึงแม้นางจะไม่มีการศึกษา ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนี้อย่างไร แต่นางรู้ชัดเจนว่า บางสิ่ง เริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
......
คงเป็นเพราะช่วงที่คุยกับหวังชิงเฟินทำให้เซี่ยจื้อเยวี่ยนมีโอกาสหายใจ เขาฟื้นจากความเจ็บปวดรุนแรง สายตามองเซี่ยมี่เต็มไปด้วยความชิงชัง
เขาด่าโชก
"แกมันสัตว์ประหลาด! ลูกเปรต! ลูกอกตัญญู! แกกล้าลงไม้ลงมือกับพ่อแกเอง! แก..."