เสียงเครื่องยนต์รถคำรามดังขึ้น องครักษ์ของเสิ่นชิงหานรู้ตัวก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว
แต่เซียวเหอที่อยู่ข้างเสิ่นชิงหานกลับสัมผัสได้ก่อน
ความคิดจะหลบผุดขึ้นในหัว แต่เพียงวินาทีเดียวก็ถูกกดลง เขาตาไวมือไวผลักเสิ่นชิงหานออกไป
วิญญูชนไม่ยืนใต้กำแพงที่ใกล้พัง
แต่สาเหตุที่กำแพงนี้จะพังก็มาจากเขา เขาให้เสิ่นชิงหานบาดเจ็บแทนตัวเองไม่ได้
หากเขาหลบ จะเรียกว่าวิญญูชนได้อย่างไร
จางเช่าเหวินในรถก็คิดไม่ถึง แต่ยิงธนูออกไปแล้วย่อมไม่มีทางเรียกกลับ จึงเหยียบคันเร่งอีกรอบ
ปัง!
เสิ่นชิงหานที่ถูกผลักออกไป เซถลานิดหน่อยก่อนยืนได้มั่นคง หันมาคิดจะเอ่ยปาก กลับเห็นเซียวเหอถูกรถชนกระเด็นลอยออกไป
เสิ่นชิงหานตะลึงงัน ไม่คิดว่าชายที่เพิ่งรู้จักวันนี้จากการพลัดพรากกันแบบผิดฝาผิดตัวจะยอมสละชีวิตช่วยเธอรับเคราะห์
“เซียวเหอ ตื่นสิ ตื่นสิ!”
เสิ่นชิงหานวิ่งไปข้างเซียวเหอ ลูบตบแก้มเขา อยากให้เขายังคงมีสติ
ได้ยินดังนั้น มุมปากเซียวเหอขยับขึ้นเล็กน้อย ดวงตาปรือลงเล็กน้อย โลหิตสีแดงสดสายหนึ่งไหลลงตามนิ้วไปสู่แหวนหยกที่ร้าว
“ข้า...เหมือนได้เห็นเซียน!”
......
เขาได้เห็นเทพเจ้าจริง ๆ และพูดอะไรที่ล้ำลึกสุดคาดเดาออกมาเป็นชุด
เซียวเหอค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เห็นว่าตัวเองอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ตัวเต็มไปด้วยเครื่องมือตรวจวัดต่าง ๆ
“ข้าไม่เป็นอะไร?”
รู้สึกถึงความผิดปกติที่ส่งมาจากร่างกาย เซียวเหอประหลาดใจยิ่งนัก
“เซ็นไม่ได้ ฉันไม่สนว่าพวกโรงพยาบาลจะทำยังไง ช่วยเขาอีกครั้ง!”
“ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรก็ตาม ต้องช่วยเซียวเหอกลับมาให้ฉันให้ได้!”
หน้าประตูห้องผู้ป่วย เสิ่นชิงหานกำใบแจ้งการเสียชีวิตแน่น เบ้าตาแดงก่ำ หัวใจพวยพุ่งด้วยความรู้สึกผิดที่ไม่เคยมีมาก่อน
แพทย์ก็จนใจ พวกเขาผ่านการกู้ชีพมาแล้ว ยืนยันว่าเสียชีวิตแล้ว
“ประธานเสิ่น เราพยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ อวัยวะภายในหลายแห่งแตก ปริมาณเลือดสูญเสียมากเกินไป ช่วยกลับมาไม่ได้แล้ว!”
“คุณเซ็นใบนี้เถอะ เซ็นเสร็จพวกเราก็จัดการศพเขาได้ง่ายขึ้น!”
“ฉันไม่สน พวกคุณคิดหาทางช่วยเขาอีกครั้งเดี๋ยวนี้!”
“เขาเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ถ้าช่วยเขาไม่ได้ คุณที่เป็นหมอก็อย่าได้ทำต่อเลย!”
ในห้อง เซียวเหอฟังเสียงที่แทบไร้เหตุผลของเสิ่นชิงหานจากนอกห้อง รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือทำความเข้าใจว่า 《คัมภีร์จันทรา》 ที่แขวนอยู่ในหัวนี้คืออะไรกันแน่
ตัวเองได้พบวาสนาจริง ๆ หรือ?
ขณะที่เซียวเหอกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงร้อนรนอีกเสียงดังมาจากนอกประตู
“ประธานเสิ่น เรื่องไม่ดีแล้ว ท่านปู่เกิดเรื่องแล้ว!”
“ปู่ของฉันเป็นอะไร?” เสิ่นชิงหานชะงักไปทันที
“ท่านปู่ ท่านปู่หายใจลำบากกะทันหัน อาการ...ขั้นวิกฤต!”
รูม่านตาหดตัว เสิ่นชิงหานรู้สึกเหลือเชื่อ ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งมาจากข้างปู่ ปู่ยังบอกว่าจะผ่าตัดให้ดี ๆ
“ฉันบอกคุณนะ คุณไปช่วยกู้ชีพเซียวเหอเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เสิ่นชิงหานรีบวิ่งไปยังห้องผู้ป่วยของปู่
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเสิ่นชิงหานห่างออกไป เซียวเหอยืนยันแล้วว่าร่างกายตัวเองไม่มีปัญหาจริง ๆ แต่นึกไม่ออกสักทีว่าคัมภีร์นั่นคืออะไร จึงถอดเครื่องมือออกแล้วลงจากเตียง
แพทย์ที่ถูกเสิ่นชิงหานบีบบังคับก็ผลักประตูเข้ามาพอดี
กำลังกลัดกลุ้มว่าจะรายงานประธานเสิ่นอย่างไร เมื่อเห็นเซียวเหอที่มีชีวิตชีวาก็ตะลึงงันไปทันที
“ผี...ผีหลอกแล้ว ผี!”
มองดูแพทย์ที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อเผ่นหนีไป เซียวเหอส่ายหน้าอย่างจนใจ
ครู่หนึ่ง เซียวเหอถามทางจากพยาบาลคนหนึ่งถึงห้องผู้ป่วยของเสิ่นเจิ้นกั๋ว
นอกห้องผู้ป่วย คนตระกูลเสิ่นไม่น้อยกำลังรออยู่หน้าประตู
เซียวเหอยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของเสิ่นชิงหานจากในห้องผู้ป่วยอย่างชัดเจน
“ขอร้องล่ะค่ะหมอ ช่วยปู่ฉันด้วยเถอะ!”
“เมื่อกี้ท่านยังดี ๆ อยู่เลย ฉันแค่ออกจากห้องผู้ป่วยไปสิบนาที ทำไมถึงเป็นแบบนี้!”
“ขอโทษด้วย ผมตรวจไม่พบปัญหาใด ๆ พวกเราก็ไม่กล้ารักษาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า!”
“สถานการณ์เช่นนี้อาจต้องตามหาจอมเทพแพทย์ ด้วยกำลังของตระกูลเสิ่นของคุณ หากขอให้จอมเทพแพทย์ผู้เนรมิตชีวิตคืนจากความตายได้ลงมือ ปู่ของคุณอาจยังมีทางรอด”
คำตอบสุดท้ายจากหมอทำให้เสิ่นชิงหานสิ้นหวัง
จอมเทพแพทย์อะไรนั่น เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ชิงหาน อย่าเพิ่งร้อนใจ จอมเทพแพทย์ที่หมอว่ามา สองรู้มาบ้าง!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเสิ่นหลงหู่ ผู้เป็นอา เสิ่นชิงหานก็เกิดความหวังขึ้นมาทันตา
“ถ้าอย่างนั้นอารีบติดต่อสิคะ!”
"ฉันก็อยากทำเหมือนกัน แต่ราคาที่นักปราชญ์ทางการแพทย์จะจ่ายนั้นสูงเกินไป!"
“ไม่ว่าจะต้องเสียอะไร ฉันยอมจ่ายทั้งนั้น!” เสิ่นชิงหานเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้ รีบเอ่ยปากทันที
เสิ่นหลงหู่ทำท่าลังเลอยู่นาน ก่อนกล่าวว่า: “จอมเทพแพทย์รักษาโรค หายได้เพียงยกมือ แต่ก่อนลงมือเขาจะประเมินทรัพย์สินสมบัติของอีกฝ่าย”
“ข้าเพียงกลัวว่าจอมเทพแพทย์จะอ้าปากสิงห์ เอาหุ้นของชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลในมือเจ้าล่ะ จะทำอย่างไร?”
“เจ้าจะให้หรือไม่?”
สายตาของเสิ่นหลงหู่จับจ้องไปที่เสิ่นชิงหาน แย้มยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น
เขาเองก็ไม่อยากลงมือกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง แต่ก็ใครใช้ให้เสิ่นชิงหานแต่งงานวันนี้
สมบัติของตระกูลเสิ่นจะให้ผู้หญิงมาถืออำนาจได้อย่างไร
ตอนที่เสิ่นเจิ้นกั๋วมอบอำนาจ พี่ใหญ่คือเสิ่นอ้าวเทียน ผู้เป็นพ่อของเสิ่นชิงหาน ก็ไม่คิดจะรับช่วงต่อ เท่ากับตาถึงเขาบ้างสิ
แต่สุดท้ายกลับมอบให้เสิ่นชิงหานผู้เป็นรุ่นหลานมาดูแล
หลายปีมานี้เขาวางแผนมาตลอด ให้ลูกชายของตัวเองมาสืบทอดอำนาจ
จนถึงวันนี้ เสิ่นชิงหานแต่งงาน พ่อถึงกับยกแหวนหยกประจำตระกูลให้กับเด็กนั่น
เขารอไม่ได้แล้ว หากปล่อยให้เด็กที่โผล่มาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยกับเสิ่นชิงหานเข้ากุมบริษัทด้วยกัน ตระกูลเสิ่นก็ไม่มีส่วนของเขาจริง ๆ
“ให้!”
“ขอเพียงช่วยปู่ได้ จอมเทพแพทย์ต้องการอะไร ฉันก็ให้ทั้งนั้น!”
เสิ่นชิงหานไม่ทันคิด ตอบตกลงทันที
เสิ่นหลงหู่เองก็คิดไม่ถึงว่าเสิ่นชิงหานจะตอบตกลงอย่างเด็ดขาดชื่นใจเช่นนี้ ตอนแรกยังคิดจะพันพัวต่อรองอีกหน่อย
ดูท่าหลานสาวคนนี้ของตนจะผูกพันกับเสิ่นเจิ้นกั๋วอย่างลึกซึ้งเสียจริง
“ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็โทรไปเชิญจอมเทพแพทย์แล้ว!”
ว่าแล้ว เสิ่นหลงหู่ก็ทำทีเป็นโทรศัพท์
ขณะนั้น เซียวเหอก็มาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วย
มองดูเสิ่นชิงหานที่ร้องไห้จนหน้าตาเลอะเทอะ เซียวเหออดรู้สึกสงสารไม่ได้
“เซียว...เซียวเหอ คุณ...คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เงยหน้าขึ้น เสิ่นชิงหานก็เห็นเซียวเหอที่ยืนอยู่หน้าประตู ตะลึงไปทันที
“ฉัน ฉันไม่เป็นอะไร ก็เดินเล่นไปเรื่อย ๆ บังเอิญได้ยินเสียงของคุณ!”
“ไม่เป็นอะไร?” เสิ่นชิงหานรู้สึกเหลือเชื่อ หรือว่าตัวเองฟังผิดไป
แต่เพียงครู่เดียวที่สติหลุดลอย เสิ่นชิงหานก็พยักหน้า นับเป็นข่าวดี
“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ทางนี้ฉันจัดการเรื่องอยู่สักหน่อย คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ!”
พูดจบ เสิ่นชิงหานมองไปทางเสิ่นหลงหู่ที่กำลังโทรศัพท์
“อา เป็นยังไงบ้างคะ จอมเทพแพทย์ยอมลงมือไหม?”
เสิ่นหลงหู่ทำทีสนทนากับปลายสายอยู่สองสามคำ แล้วกล่าวว่า: “จอมเทพแพทย์ยอมลงมือ แต่พอได้ยินว่าเป็นตระกูลเสิ่น...”
“จอมเทพแพทย์บอกว่า ต้องการหุ้นชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลในมือหลานสาว...ร้อยละห้าสิบเอ็ด!”
ร้อยละห้าสิบเอ็ด พูดตรง ๆ ก็คือจอมเทพแพทย์ต้องการสัดส่วนหุ้นที่ใหญ่ที่สุด ต้องการควบคุมชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลโดยเปรียบเทียบ
ชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล เธอถือหุ้นใหญ่อย่างเด็ดขาด ถือหุ้นอยู่ร้อยละหกสิบเจ็ด
ถูกเอาไปก็แทบไม่เหลืออะไร
เสิ่นชิงหานพยักหน้า ไม่ลังเล ต่อให้เอาทั้งหมด เธอก็จะไม่ลังเล
เงินหมดหาใหม่ได้ แต่ปู่เธอต้องช่วย
“พอดีวันนี้จอมเทพแพทย์มาตรวจเยี่ยมที่โรงพยาบาล เดี๋ยวก็มาแล้ว!”
“ไม่งั้นหลานสาวเจ้าเตรียมสัญญาโอนหุ้นไว้ก่อนไหม?”
เสิ่นหลงหู่เห็นแผนสำเร็จ ก็ยิ้มออกมา พูดขึ้นช้า ๆ
ชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนลเป็นทรัพย์สินใหญ่สุดของตระกูลเสิ่น ขอเพียงเขาถือหุ้นใหญ่อย่างเด็ดขาดในชิงไห่อินเตอร์เนชั่นแนล ที่เหลือเขาก็ย่อมจะได้มาง่าย ๆ
ว่าพลาง เสิ่นหลงหู่ก็กวาดสายตามาที่เซียวเหอ
“เจ้ายังอยู่ที่นี่อีกทำไม? เจ้าแค่แต่งงานกับชิงหาน ห้องผู้ป่วยของพ่อฉัน ต่อให้เป็นสายแยกตระกูลเสิ่นก็ได้แค่ยืนอยู่ข้างนอก!”
รอให้กุมตระกูลเสิ่นได้หมดแล้ว เรื่องแรกที่ทำคือจัดการกับเด็กเหลือขอนี่
หากไม่มีเซียวเหอที่โผล่มาแต่งกับเสิ่นชิงหานแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาก็คงไม่ต้องลงมือกับพ่อ
เซียวเหอไม่ได้ตอบ สายตายังคงจับจ้องไปที่เสิ่นเจิ้นกั๋ว
เพราะเขาพบว่า 《คัมภีร์จันทรา》 ในหัว กลับวิเคราะห์สภาพร่างกายของเสิ่นเจิ้นกั๋วในขณะนี้ได้อย่างกระจ่างแจ้ง