เชื่อมต่อการแคสต์หน้าจออย่างรวดเร็ว เซียวเหอเปิดเสียงดังสุด
มองดูการกระทำของเซียวเหอ คนทั้งงานเงียบกริบ ต่างรอคอยเรื่องต่อไป
ครู่ต่อมา บันทึกเสียงการสนทนาก็ดังออกมาจากลำโพง
[เซียวเหอ ฉันขอโทษด้วย จื่อเซวียนเขาปวดท้อง...ตามใจนาย ไร้เหตุผล]
เมื่อเสียงของจางเชี่ยนเชี่ยนในโทรศัพท์ดังออกมาทีละคำ ใบหน้าของหวังเฟิ่งเสียและจางเช่าเหวินก็แย่ลงอย่างที่สุด
"ของปลอม ต้องเป็นของปลอมแน่ นายก็แค่ต้องการป้ายสีเชี่ยนเชี่ยนของเรา!"
"ฉันบอกนายไว้ก่อนเลยนะ อย่าหวังจะถอนหมั้น!"
หวังเฟิ่งเสียตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด ยิ่งทำให้เซียวเหอรู้สึกเศร้าใจ
โชคดีที่เพราะเรื่องงาน โทรศัพท์ของเขาจึงบันทึกเสียงอัตโนมัติ ถ้าไม่มีบันทึกนี้ เขาไม่อยากจะคิดเลยว่าหวังเฟิ่งเสียจะไร้ยางอายแค่ไหน
"ครอบครัวของพวกนายนี่รังแกกันเกินไปแล้ว!"
พ่อของเซียวเหอเห็นหลักฐานที่ลูกชายเอามา ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที ลุกขึ้นจะออกโรงแทนลูกชาย โชคดีที่แม่ของเซียวเหอรีบฉุดไว้
"อย่าเพิ่งใจร้อน ใจเย็นก่อน!" แม่ของเซียวเหอพูดอย่างนั้น แต่สายตาที่มองเซียวเหอเต็มไปด้วยความสงสาร ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที
ลูกชายสุดที่รักของพวกเขาถูกรังแกแบบนี้ ใครไม่เห็นก็ต้องสงสาร
"ว้าว เด็ดขนาดนี้เลยเหรอ ฉันมางานเลี้ยงนะ ไม่ได้มาเสพดราม่า!"
"จึ๊จึ๊จึ๊จึ๊ เพิ่งเคยเจอครอบครัวไร้ยางอายแบบนี้เป็นครั้งแรก"
"ใช่ๆ กลับไปรีบบล็อกครอบครัวนี้เลย กลัวจะพลอยติดกลิ่นเหม็นไปด้วย!"
"เจ้าบ่าวก็โง่เกินไป ของพรรค์นี้แต่งเข้าบ้านก็คืออัปมงคลกับวงศ์ตระกูล!"
เมื่อความอัปลักษณ์ของหวังเฟิ่งเสียเผยออกมา แขกด้านล่างก็พากันซุบซิบวิจารณ์
เซียวเหอเองก็ได้ยินคำพูดที่ต่อว่าเขาเรื่องไม่ยอมตัดใจ ซึ่งเขาก็คิดว่าพวกเขาด่าไม่ผิด
ไม่ชนกำแพงไม่ยอมหันหลัง ไม่ถึงแม่น้ำฮวงโหนไม่ยอมเลิกพยายาม เขาเลือกเองนี่
ตอนนี้บูมเมอแรงย้อนกลับมากระทบหน้าแล้วถึงรู้สึกเจ็บ
"จะยอมรับหรือไม่ยอมรับ ความจริงมันก็เป็นอย่างนี้ นายบอกว่าลูกสาวนายไม่ได้ไปอยู่กับผู้ชายอื่น"
"งั้นก็บอกฉันมาสิ ตอนนี้หล่อนอยู่ไหน!"
"นายกล้าโทรหาหล่อนต่อหน้าทุกคนไหม?"
เซียวเหอเองก็ไม่คิดจะเสียเวลาต่อแล้ว เดินหน้าบีบอย่างหนัก
หวังเฟิ่งเสียจะกล้าได้ยังไง เรื่องของลูกสาวกับผู้ชายคนนั้นคนในครอบครัวก็รู้กันทั้งนั้น
"นายไม่กล้าโทร? งั้นฉันโทรเอง!"
มือถือยังแคสต์หน้าจออยู่ เซียวเหอหาเบอร์จางเชี่ยนเชี่ยนที่มีชื่อโน้ตเสียดสีอย่างยิ่ง
[เมีย]
กดปุ่มโทรออก เซียวเหอโทรไป
ครู่ต่อมา จางเชี่ยนเชี่ยนก็รับสาย เปิดปากมาก็ต่อว่าเลย
"เซียวเหอ นายฟังภาษาคนไม่เข้าใจหรือไง งานแต่งค่อยจัดอีกไม่กี่วันก็ได้"
"ตอนนี้ฉันอยู่โรงพยาบาลดูอาการจื่อเซวียนนะ!"
ความรำคาญที่ไม่ปิดบังเลยดังออกมาจากลำโพง แทรกซึมเข้าหูของทุกคนในงาน
เห็นเซียวเหอไม่พูดอะไร จางเชี่ยนเชี่ยนก็วางสายไปเลย
มองดูท่าทีอดกลั้นสุดกำลังของเซียวเหอ แม้แต่เสิ่นชิงหานก็ยังรู้สึกเห็นใจ
"นายได้ยินที่ลูกสาวสุดที่รักของนายพูดเองแล้วใช่ไหม!"
เซียวเหอพยายามข่มอารมณ์ มองหวังเฟิ่งเสีย และจัดการลบเบอร์กับบล็อกจางเชี่ยนเชี่ยน
หลักฐานฟาดหน้า แม้แต่หวังเฟิ่งเสียที่ไร้ยางอายก็ยังไม่รู้จะแก้ต่างยังไง ยืนนิ่งไม่รู้จะทำยังไง
"เอาล่ะ มาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันไม่อยากเสียเวลาต่อแล้ว!"
"ตอนนี้เชิญพวกนายออกไป แล้วกลับไปเตรียมคืนสินสอดก็พอ"
"อย่ามาขัดขวางงานแต่งของฉันกับชิงหาน!"
"แน่นอน ถ้าพวกนายจะอยู่เป็นสักขีพยานงานแต่งของฉันกับชิงหาน ฉันก็ไม่ว่าอะไร!"
พอได้ยินว่าเซียวเหอจะให้คืนสินสอด จางเช่าเหวินก็ร้อนรนทันที คว้าแขนแม่ไว้แล้วพูดเบาๆ
"แม่ ตอนนี้หนีไปไม่ได้นะ"
"ห้ามให้เขาแต่งงานเด็ดขาด ถ้าเขาแต่งได้ ตอนนั้นสินสอดต้องคืนแน่ หนี้เงินกู้ออนไลน์ของผมจะไปใช้ยังไง!"
"แม่ไม่อยากให้ลูกถูกคนไล่ฆ่าหรอกใช่ไหม!"
หวังเฟิ่งเสียที่ได้ยินก็รวบรวมสติ แล้วก็ลงไปนอนกับพื้นทันที
"โอ๊ย รังแกกันแล้ว รังแกกันแล้ว เซียวเหอ นายมันไอ้สารเลว ไอ้พวกทำไม่ดีกับผู้หญิง!"
เห็นหวังเฟิ่งเสียลงไปนอนชักดิ้นชักงอเกเรใส่ ก็ทำให้เซียวเหอตระหนักถึงเส้นต่ำสุดของครอบครัวนี้อีกครั้ง
เสิ่นชิงหานยืนอยู่ข้างเซียวเหอไม่ได้พูดอะไร แต่พอเห็นฉากนี้ก็หลุดขำ
จากนั้น เสิ่นชิงหานก็รับไมค์จากมือเซียวเหอ
"พวกนายเห็นสามีฉันอารมณ์ดีก็เลยรังแกกันง่ายๆ ใช่ไหม!"
"ตอนนี้ฉันให้โอกาสพวกนายครั้งหนึ่ง จะไปเองอย่างสง่า!"
"หรือจะให้ฉันเชิญพวกนายไป!"
เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ขยับ เสิ่นชิงหานก็มองไปที่บอดี้การ์ดที่เธอพามาด้วยหน้าประตู
"เชิญพวกเขาออกไป แล้วให้ทนายความเตรียมฟ้องร้อง ถ้าหลังงานแต่งยังไม่คืนสินสอดก็ฟ้องพวกเขา!"
ตามคำสั่งของเสิ่นชิงหาน บอดี้การ์ดที่หน้าประตูก็กรูเข้าไปหาหวังเฟิ่งเสียกับจางเช่าเหวิน
ก่อนที่ทั้งสองจะทันขัดขืน บอดี้การ์ดหลายคนก็จับตัวยกออกไป บางคนยก บางคนหิ้วออกไปข้างนอก
หวังเฟิ่งเสียจะยอมทนได้ไง ดิ้นพลางอ้าปากด่าพ่นคำหยาบ
"อีนังบัดซบ แกมันคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!"
"ฉันบอกแกเลยนะ เขาก็คือขยะที่ลูกสาวฉันไม่เอาต่างหาก แกยังเก็บมาทำเป็นของดีอีก!"
เพี๊ยะ!
บอดี้การ์ดจะทนฟังให้คนพวกนี้มาดูถูกคุณหนูตัวเองได้ยังไง ยกมือฟาดหน้ากลางสองฉาดใส่หน้าหวังเฟิ่งเสีย
"ตีเบาๆ หน่อยก็พอ เพราะยังไงฉันก็ต้องขอบคุณลูกสาวเธอที่สละผู้ชายดีๆ อย่างสามีฉัน"
"อารมณ์ดีขนาดนี้ อารมณ์นิ่งขนาดนี้ หายากแล้วนะ!"
"ครับคุณหนู!" บอดี้การ์ดรับคำสั่งแล้วก็ฟาดหวังเฟิ่งเสียอีกสองฉาด
ซึ่งก็เบากว่าสองฉาดแรกจริงๆ
คราวนี้หวังเฟิ่งเสียไม่ร้องไห้ไม่โวยวายแล้ว เธอรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเอาจริง
ไม่นาน ทั้งสองก็ถูกยกไปโยนทิ้งนอกโรงแรม
"แม่ รีบโทรหาพี่สิ ดูสิว่าเธอทำอะไร!"
"สินสอดนั่นห้ามคืนเด็ดขาด ถ้าคืนเขาฆ่าลูกแน่ๆ ต่อไปใครจะเลี้ยงดูแม่!"
จางเช่าเหวินพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
ได้ยินดังนั้น หวังเฟิ่งเสียก็หยิบโทรศัพท์โทรหาจางเชี่ยนเชี่ยนทันที
ภายในโรงแรม หลังจากเชิญทั้งสองคนออกไปแล้ว เสิ่นชิงหานก็ตั้งใจทำให้ถึงที่สุด ถือไมค์ก้าวไปข้างหน้าช้าๆ
"ทุกท่านต้องขออภัยด้วย ก่อนอื่นรู้สึกยินดีมากที่ทุกท่านมาร่วมงานแต่งของฉันกับเซียวเหอ!"
"ฉันตามจีบเซียวเหอมานานถึงห้าปี แต่เพราะจางเชี่ยนเชี่ยนเขาจึงปฏิเสธฉันมาตลอด และรักษาระยะห่างที่จำเป็นไว้กับฉัน"
"เขาทำสิ่งที่ผู้ชายพึงทำ แต่จางเชี่ยนเชี่ยนไม่ได้ทำสิ่งที่ผู้หญิงพึงทำ!"
"วันแต่งงานเจ้าสาวหายหน้าไปอยู่กับผู้ชายอื่น ถามหน่อยว่าใครจะทนได้!"
"ในสายตาของหล่อนไม่มีเซียวเหอเลย แม้แต่ทุกท่านที่อยู่ที่นี่ก็ยังไม่เห็นหัว!"
"เรื่องแบบนี้เกิดกับใคร ใครจะไม่ใจแหลก?"
"พูดได้ดีมาก ถ้าเป็นฉันล่ะก็ มีด่าเชี่ยฆ่าคนแน่!" แขกคนหนึ่งด้านล่างรู้สึกคล้อยตามคำพูดหนักแน่นของเสิ่นชิงหาน ก็ร้องเชียร์ทันที
"เมื่อเซียวเหอกับจางเชี่ยนเชี่ยนไม่มีความสัมพันธ์กัน งั้นที่ฉันมาจีบเซียวเหอ ให้ฉันมาทำให้หัวใจที่ตายแล้วของเขากลับมามีชีวิตขึ้นมาใหม่ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
พูดจบ เสิ่นชิงหานก็มองไปที่เซียวเหอ
"คุณยินดีแต่งงานกับฉันไหม?"
"คือว่า คุณเจ้าสาว คุณไม่รังเกียจเรื่องก่อนหน้านี้เหรอ?" คนหนึ่งด้านล่างถามข้อสงสัยของตน
"คบคนผิด จะรังเกียจทำไม? ใครบ้างในชีวิตนี้จะไม่เคยเจอคนอกตัญญูสักสองสามคน?"
"ฉันไม่ขอให้เขาทำกับฉันแบบที่ทำกับจางเชี่ยนเชี่ยน แค่ครึ่งหนึ่งก็พอแล้ว!"
ด้านล่าง ไม่ว่าจะญาติฝ่ายเซียวหรือญาติฝ่ายจาง ด้วยคำตอบของเสิ่นชิงหาน ทุกคนก็ฮือฮาขึ้นมาทั้งหมด
แม้แต่คนที่ก่อนหน้านี้มองด้วยสายตาผิดปกติ อยากดูว่าเซียวเหอจะจัดการกับเรื่องยุ่งนี้ยังไง ต่างก็รู้สึกสะเทือนใจ
"โอ้โฮ มีภรรยาดีไซส์นี้ สามีจะเอาอะไรอีก!"
"อิจฉาจังเลย น้ำตาจะไหลแล้ว เมียผมถ้าได้ครึ่งหนึ่งก็พอใจแล้ว!"
"ต่อไปนี้ตระกูลจางจะไม่มีญาติอย่างฉันอีกแล้ว ฉันเห็นธาตุแท้ของครอบครัวนั้นแล้ว!"
ความสง่างาม มีมารยาท และรู้จักวางตัวของเสิ่นชิงหานนั้นตัดกับจางเชี่ยนเชี่ยนอย่างชัดเจน
"ยังยืนเหม่อทำไม!"
เสียงกรี๊ดจากด้านล่างดังขึ้น ถึงทำให้เซียวเหอที่เหม่อลอยได้สติ
ปากบอกว่าใจแข็ง แต่ใจจริงแสนอ่อนโยน
เสิ่นชิงหานตอนมาก็บอกแล้วว่าแค่ผ่านๆ ไปตามขั้นตอน แต่ตอนนี้เสิ่นชิงหานกลับทำทุกอย่างแล้ว
เซียวเหอส่งสายตาขอบคุณไป แล้วรีบสวมแหวนแต่งงานที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ลงบนนิ้วของเสิ่นชิงหาน
"ผมยินดีแต่งงานกับคุณผู้หญิงเสิ่นชิงหานเป็นภรรยา!"
"จูบ จูบ!" บรรยากาศกระตุ้น คนที่ชอบก่อกวนก็พลอยเฮไปด้วย เริ่มส่งเสียงเชียร์
ทันใดนั้น จางเชี่ยนเชี่ยนที่ถูกแม่เรียกมา ก็วิ่งเข้ามาในโรงแรม
เห็นคนสองคนบนเวที ใบหน้าของจางเชี่ยนเชี่ยนก็มืดครึ้มลงทันที
"เซียวเหอ นายเล่นบ้าอะไรพอหรือยัง?"