ได้ยินคำพูดของหวังจื่อเซวียน เซียวเหอที่ยังไม่ถึงตัวเสิ่นชิงหานก็ชะลอฝีเท้าลง
เขาเองก็ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะรอคอยอยู่นานถึงครึ่งวัน
เดินตรงเข้าไป เซียวเหอก็ยืนบังหน้าเสิ่นชิงหานไว้
กินข้าวนิ่ม ๆ แล้ว ก็ต้องทำงานบ้างสิ!
“โอ้ นี่ไม่ใช่หวังจื่อเซวียนหรอกเหรอ ทำไมเจอแกได้ทุกที่เลยนะ!”
เซียวเหอโยนคำพูดที่อีกฝ่ายเคยทักตอนเช้ากลับคืนไปให้ทันที
เห็นเซียวเหอเดินมา หวังจื่อเซวียนก็ทำตาเย็นชา เก็บงำความแค้นในใจไว้ลึก ๆ
“ประธานเสิ่น เขาเป็นแค่พนักงานบริษัทเล็ก ๆ ผมจบมาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียของอเมริกา ไม่มีทางเทียบกับมหาวิทยาลัยสามัญในประเทศของเขาได้แน่นอน!”
“ผมหวังว่าประธานเสิ่นจะให้โอกาสผมสักครั้ง!”
“แค่ลองดูก่อนก็ยังดี ผมทำได้ดีกว่าเซียวเหอแน่นอน!”
หวังจื่อเซวียนมั่นใจในความสามารถของตัวเองมาก
ถึงจะใช้วิธีติดสินบนโกงข้อสอบกว่าจะมายืนต่อหน้าประธานเสิ่นและได้รับโอกาสสัมภาษณ์งาน แต่ยังไงก็คงไม่อ่อนหัดไปกว่าเซียวเหอหรอก
เห็นหวังจื่อเซวียนยังไม่ยอมเลิกรา เซียวเหอก็อดยิ้มแสยะไม่ได้
“ฉันว่าล่ะ ทำไมหน้าไม่อายอย่างนี้!”
“อย่าพูดเลยว่าแกจบเพนน์สเตต ต่อให้มาจากสวรรค์ก็ไม่เอา!”
“ตำแหน่งนี้เมียฉันให้เป็นคนใน พอใจป่ะ!”
คำพูดของเซียวเหอ บวกกับสีหน้าทะเล้นนั่น ทำเอาหวังจื่อเซวียนโมโหจนหน้าเขียวหน้าแดง
หมัดกำแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ปิดไม่มิด แต่เขาก็ไม่อาจแสดงออกต่อหน้าเสิ่นชิงหานได้อีก
ส่วนเสิ่นชิงหานตอนนี้ชะงักไปเพราะเซียวเหอเรียกเธออย่างเปิดเผย