กู้เซิ่งเสวี่ยไม่ได้นอนทั้งคืน นางพลิกตัวไปมา กระสับกระส่ายจนไม่อาจข่มตาหลับ
นางรู้สึกใจคอหวิวโหวง อาการคันยุบยิบแผ่ซ่านออกมาจากใต้ผิวหนัง
อยากเหลือเกิน...
อยากได้อ้อมกอดอบอุ่นของเซี่ยฟาน อยากใช้ปลายนิ้วสัมผัสผิวพรรณนุ่มนวลละเอียดอ่อนของหญิงสาว
หากไม่เคยได้รับความสุขสมขั้นสูงสุดเช่นนี้มาก่อน บางทีกู้เซิ่งเสวี่ยอาจยังพึ่งพาอ้อมกอดของมารดา เพื่อผ่านพ้นความตื่นตระหนกและความต้องการอันไร้ที่สิ้นสุดในใจได้
แต่ตอนนี้นางเคยได้รับมันแล้ว จึงไม่อาจปล่อยมือไปง่าย ๆ
ปลายจมูกของกู้เซิ่งเสวี่ยได้กลิ่นที่คุ้นเคย นางอดใจไม่ไหวจึงมานอนบนหมอนของเซี่ยฟาน
ชั่วขณะนั้น กลิ่นของเซี่ยฟานราวกับลอยอบอวลอยู่รอบทิศ
หัวใจที่ว้าวุ่นจึงสงบลงได้บ้างเล็กน้อย
—
วันรุ่งขึ้น ที่บริษัท
ผู้ช่วยของกู้เซิ่งเสวี่ยสำรวจเจ้านายใหญ่ของตนตั้งแต่หัวจรดเท้า ในดวงตามีแววเหลือเชื่อ
ปกติกู้เซิ่งเสวี่ยใส่ใจสุขภาพร่างกายอย่างยิ่ง แทบไม่เคยทำให้ตัวเองดูซูบเซียวอิดโรยเช่นนี้
“ประธานกู้ ท่านเป็นอะไรไปหรือ?”
ได้ยินคำถามของผู้ช่วย กู้เซิ่งเสวี่ยก็เงยหน้าขึ้น “จ้าวซาน สามีภรรยาคู่หนึ่งที่อยู่ด้วยกันอย่างปรองดอง เหตุใดจู่ ๆ ฝ่ายหนึ่งถึงเสนอหย่า?”
กู้เซิ่งเสวี่ยคิดไม่ตก
นางกับเซี่ยฟานแม้จะไม่เคยคบหากันอย่างจริงจัง แต่ต่างก็ถูกตาต้องใจกัน จะเปิดโหมดชีวิตแต่งงานเลยก็ไม่มีอะไร
นางจมดิ่งอยู่ในชีวิตสมรสนี้ แต่กลับไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซี่ยฟานที่แต่ก่อนยอมแต่งงานกับนาง ถึงได้ถอนตัวออกไป
จ้าวซานไม่ได้คิดมาก
ความสัมพันธ์ในชีวิตสมรสของกู้เซิ่งเสวี่ยมั่นคงมาเสมอ เห็นชัดว่าเซี่ยฟานชอบพอกู้เซิ่งเสวี่ยมาก
ทุกครั้งที่เซี่ยฟานขับรถมารับกู้เซิ่งเสวี่ย แววตาของนางเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งดุจสายน้ำในทะเลสาบ เหตุใดจะคิดอยากหย่าได้?
“แปดส่วนคงมีชู้นอกบ้าน”
“ประธานกู้ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่พบเห็นได้ทั่วไปหรือ?”
เรื่องแบบนี้ในแวดวงผู้บริหารในสังคมชั้นสูงนั้นพบเห็นได้ทั่วไปยิ่ง
จ้าวซานแม้ไม่นับเป็นคนรวย แต่นางเป็นผู้ช่วยคนสนิทของกู้เซิ่งเสวี่ย ไม่รู้ว่าเห็นหมูผ่านมากี่ตัวแล้ว
“เพี๊ยะ”
ปากกาหมึกซึมในมือกู้เซิ่งเสวี่ยร่วงหล่นลงพื้น หมึกกระเซ็นบนพื้นสีน้ำตาล เปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง
จ้าวซาน “ประธานกู้?”
“เมื่อคืนท่านเหนื่อยเกินไปหรือไม่ ฉันจะเลื่อนงานออกไปก่อน ท่านพักผ่อนสักหน่อย บ่ายค่อยมาประชุมดีไหม?”
กู้เซิ่งเสวี่ยไม่ได้ยินเสียงใดจากภายนอก
ในหัวเต็มไปด้วยคำว่า ‘มีชู้’ ของจ้าวซาน
มีชู้...กับใคร?!
เซี่ยฟานชอบคนอื่นไปแล้วหรือ!
กู้เซิ่งเสวี่ยถูกเสียงเรียกของผู้ช่วยเรียกสติกลับคืนมา นางจ้องปากกาหมึกซึมบนพื้นนั่น ไม่ยอมให้จ้าวซานเก็บไปทิ้ง
ปากกาหมึกซึมด้ามนี้เป็นของขวัญที่เซี่ยฟานให้
กู้เซิ่งเสวี่ยเก็บรักษามันอย่างทะถุถนอมมาโดยตลอด
กู้เซิ่งเสวี่ย “หาคนมาซ่อมปากกาให้ดี”
จ้าวซานใช้กระดาษทิชชูห่อปากกา เช็ดคราบหมึกออก
“ค่ะ”
กู้เซิ่งเสวี่ยเห็นจ้าวซานประคองปากกาจะก้าวออกจากประตู ก็เรียกนางไว้อีกครั้ง สั่งว่า “หานักสืบเอกชนให้ฉันหน่อย”
แววตาในดวงตาของกู้เซิ่งเสวี่ยค่อย ๆ ล้ำลึกขึ้น จ้าวซานถูกดวงตาสีดำขลับคู่นั้นจ้องมอง รู้สึกเพียงปลายใจสั่นระรัว
ประธานกู้กำลังโกรธงั้นหรือ?
จ้าวซานไม่กล้ารีรอแม้แต่น้อย รีบผงกหัว “ค่ะ ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้”
พอก้าวออกจากประตูห้องทำงาน จ้าวซานประคองปากกาหมึกซึม ย้อนนึกถึงคำถามเมื่อครู่ของกู้เซิ่งเสวี่ย รวมถึงเรื่องสุดท้ายที่ให้นางไปหานักสืบเอกชน พอคิดไปคิดมาก็ดูเหมือนว่าภรรยาจะนอกใจ
จ้าวซานเม้มปากสั่นเทา
นางมีชีวิตมายี่สิบกว่าปี ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องราวดราม่าของตระกูลใหญ่!
—
เซี่ยฟานคิดว่าในเมื่อตัดสินใจจะหย่าแล้ว เช่นนั้นนางก็จะมัวอ้อยอิ่งกับกู้เซิ่งเสวี่ย ชุลมุนวุ่นวายไม่เลิกไม่ได้อีกแล้ว
เซี่ยฟานเก็บกระเป๋าเสร็จ ก็กลับไปบ้านตระกูลเซี่ย
คุณพ่อคุณแม่เห็นลูกสาวกลับมา ก็รีบให้ห้องครัวจัดเตรียมอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ
เซี่ยฟานมองดูคุณแม่ที่คอยคีบกับข้าวให้นางอย่างเอาใจใส่ นางวางตะเกียบ กดกลั้นความว้าเหว่ในใจ “คุณพ่อคุณแม่ ฉันจะประกาศเรื่องหนึ่ง”
เซี่ยอี้และสวี่จือชุนพากันวางตะเกียบในมือ พวกเขาจ้องดูลูกสาวด้วยสายตาสงสัยฉงน
เซี่ยฟาน “ฉันจะหย่ากับกู้เซิ่งเสวี่ย”
พอคำพูดนี้ออกไป บรรยากาศอบอุ่นในห้องอาหารก็เย็นลงทันที
เซี่ยอี้ “ฟานฟาน ทำไมล่ะ? ความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนไม่ดีมากหรือ?”
เซี่ยฟาน “นางไม่ได้ชอบฉัน”
อีกไม่นานนางก็จะได้พบรักแท้ ฉันจะไปชุลมุนวุ่นวายด้วยทำไม?
เซี่ยอี้ฟังลูกสาวพูดตามอารมณ์ว่า “นางไม่ได้ชอบฉัน” ก็โกรธจนลุกขึ้นยืน เดินมาที่เก้าอี้ข้าง ๆ เซี่ยฟาน
เซี่ยอี้ขมวดคิ้วแน่น “ความร่วมมือของสองตระกูลกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ฟานฟาน ลูกจะมางอนทำไมตอนนี้?”
ใช่แล้ว
เซี่ยฟานนึกออกแล้ว ที่ตัวเองยอมแต่งกับกู้เซิ่งเสวี่ย ก็เพราะนางกับกู้เซิ่งเสวี่ยต่างไม่มีทางเลือก
พวกนางจำเป็นต้องมีการสมรส
คุณพ่อต้องพึ่งพาตระกูลกู้ ส่วนกู้เซิ่งเสวี่ยก็ต้องการการปลอบประโลมจากนาง
“งั้นก็ให้ความร่วมมือสิ้นสุดลง”
“คุณพ่อ หรือว่าในฐานะลูกสาวแท้ ๆ ของพ่อ ฉันยังเทียบไม่เท่าโครงการความร่วมมือบางอย่าง?”
เซี่ยอี้ “เซี่ยฟาน!”
“การหย่าครั้งนี้ข้าไม่ยอมให้ลูกหย่าเด็ดขาด”
เซี่ยฟานได้ยินว่าผู้ชายคนนี้ไม่คิดจะให้นางหย่า ก็เกิดโทสะขึ้นมา
นางไม่หย่าแล้วจะทำอย่างไร?
มองดูกู้เซิ่งเสวี่ยกับสวี่ซือม่อเดินเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ บนเตียงวิวาห์ที่ควรเป็นของนางกับกู้เซิ่งเสวี่ยพลิกฟ้าพลิกดินหรือ?
เซี่ยฟานพูดไม่ออกว่าจะช่วงชิงภรรยากลับคืนมา
เพราะสองคนแต่งงานกันมาหนึ่งปี ความเอาใจใส่ดูแลอย่างดีของนาง กลับไม่ได้ใจจริงของกู้เซิ่งเสวี่ยแม้แต่เล็กน้อย
เซี่ยฟานเหนื่อยล้า และก็เบื่อหน่าย
นางไม่เอาหินที่ทำให้อุ่นไม่ได้อีกแล้ว นางอยากได้คนที่สามารถมอบความอบอุ่นให้นางได้เช่นกัน
“ตอนนี้ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฐานะช่วยบังคับฉันไม่ได้ การหย่าครั้งนี้ฉันหย่าแน่!”
สิ้นเสียงของเซี่ยฟาน ก็ได้ยินเพียง “เพียะ!” อีกครั้ง ใบหน้าของนางรู้สึกเจ็บแสบร้อนผ่าว
“ข้าว่าคือข้ากับแม่ของเจ้าตามใจเจ้ามากเกินไป จนเจ้าคิดว่าการหย่าเป็นเรื่องเล็ก!”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการสิ้นสุดโครงการ จะนำความวุ่นวายมาสู่บริษัทมากมายเพียงใด จะทำให้พนักงานลาออกไปมากเท่าใด?”
เซี่ยฟานลิ้มรสเลือดจาง ๆ เสียงก้องในหูดังขึ้นมาแหลมสูง จนหูเหมือนถูกยัดสำลีก้อนหนึ่งไว้
เสี่ยฟาน... แม้แต่สิทธิ์เลือกแต่งงานเจ้ายังไม่มี แล้วหย่าเล่าจะมีได้อย่างไร?
เซี่ยฟานจ้องมองชายผู้นั้น ไม่ลังเลอีกต่อไป หมุนตัวเดินออกจากห้อง
สวี่จือชุนเห็นดังนั้นจะวิ่งตาม แต่ถูกลุงฉุดไว้
“อย่าสนใจนาง”
“เซิ่งเสวี่ยเป็นเด็กดีขนาดไหน นางยังไม่เห็นดีด้วย แต่งงานแค่ปีเดียวก็เบื่อ!”
“ข้าว่านางต้องอดอยากสักสองมื้อ ถึงจะรู้ว่าเมียที่เราหาให้นางดียิ่งกว่าใด!”
สิ้นคำเซี่ยอี้ก็ปล่อยมือ
สวี่จือชุนก็ลังเล
นางเองก็ไม่เห็นด้วยที่ลูกสาวจะหย่า แต่มิใช่เพราะเห็นแก่ผลประโยชน์ของบริษัท หากเพราะกู้เซิ่งเสวี่ยไม่ได้ทำอะไรผิด
เซี่ยฟานพร่ำเพ้อจะหย่าเช่นนี้
ช่างเกินไปหน่อย
เซี่ยอี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ว เขาสั่งผู้ช่วยของตนว่า “อายัดบัตรทุกใบที่ฉันให้เซี่ยฟานไว้”
วิ่งออกจากประตูมา เซี่ยฟานโกรธจนขึ้นรถของตน เครื่องยนต์คำรามสนั่น เซี่ยฟานขับรถไปถึงโรงแรม
เซี่ยฟานมีรอยฝ่ามือแดงแจ๋บนใบหน้า ทำให้พนักงานต้อนรับด้านหน้าตกใจมาก
นางเช็คอินห้องสวีตชั้นสูงสุดเรียบร้อย ก็ซุกตัวเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำเย็นเยียบสาดรดลงมา เซี่ยฟานหลีกเลี่ยงแผลบนศีรษะอย่างระมัดระวัง ปล่อยให้น้ำเย็นชะล้างความร้อนผ่าวบนใบหน้าจนหมด
เซี่ยฟานหลับตาลง
เนื้อเรื่องในหนังสือยังคงเดินหน้าต่อไปไม่หยุด
นางเป็นตัวร้ายที่ถูกทอดทิ้ง ไม่มีใครรัก
เซี่ยฟานยื่นมือไปปิดฝักบัว
นางปลอบใจตัวเองเสียงเบา “เซี่ยฟาน อย่าเป็นแฟนเก่าที่ชั่วร้าย อย่าเป็นตัวละครไส้แห้ง”
“นางต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง ถอยห่างจากพวกนาง ถอยห่างจากเส้นเรื่องหลัก มีชีวิตที่ดีของตัวเองในชาตินี้”
ในเมื่อนางไม่อาจเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของการเป็นตัวประกอบได้ ก็จงเป็นตัวเอกในชีวิตของตัวเอง