โจวเทียนหยางเหลือบมองยอดคะแนนคงเหลือใหม่ มีมากกว่าสองแสนเจ็ดหมื่นห้าพันคะแนน
คะแนนหนึ่งหมื่นหนึ่งพันที่ใช้ไป แทบไม่ทำให้เขารู้สึกอะไรเลยในตอนนี้
ถ้าเป็นเมื่อสองเดือนก่อน การใช้คะแนนกว่าหมื่นเพื่อซื้ออุปกรณ์ไปให้หลี่อวิ๋นหลงคงทำให้เขาปวดใจอยู่หลายวัน
แต่ตอนนี้ เงินก้อนนี้หายไปโดยที่เขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
เขามองลังไม้ที่อยู่ในมิติระบบอีกครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน
เขาไม่ได้ใช้ถนนใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน แต่เดินออกจากหมู่บ้านทางเล็กด้านหลังกองบัญชาการกรมทหาร แล้วมุ่งไปทางเหนือตามเชิงเขา
กลางวันแทบไม่มีใครใช้เส้นทางนี้ พอตกกลางคืนก็ยิ่งเปลี่ยวร้าง
เขาฝ่าดงพุ่มไม้ ข้ามสันเขาเตี้ย ๆ ไปอีกลูก ก่อนจะหยุดลงในหุบเขาด้านอับแสงแห่งหนึ่ง
ที่นั่นมีถ้ำซึ่งเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ปากถ้ำถูกบดบังด้วยพุ่มหนามและเถาวัลย์หนาทึบ
ตอนที่เตรียมอุปกรณ์ชุดแรกให้หลี่อวิ๋นหลง เขาก็ใช้ถ้ำแห่งนี้เช่นกัน
บัดนี้ เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน
เขากลับมายืนอยู่ที่นี่อีกครั้ง
โจวเทียนหยางแหวกเถาวัลย์ แล้วเบี่ยงตัวเข้าไปในถ้ำ
ภายในถ้ำแห้งและเงียบสงบ ไม่ต่างจากตอนที่เขาจากไปครั้งก่อนเลย
“ระบบ ย้ายสิ่งของทั้งหมดมาไว้ในถ้ำแห่งนี้”
สิ้นเสียง ก็มีลังไม้กองหนึ่งปรากฏขึ้นกลางถ้ำราวกับเสกขึ้นมา
ปืนเล็กยาว 400 กระบอกกับกระสุน 300 ลัง กินพื้นที่เกือบครึ่งถ้ำ
โจวเทียนหยางยืนอยู่หน้าลังไม้ กวาดตามองไปรอบหนึ่ง
เมื่อยืนยันจำนวนครบถ้วนแล้ว เขาจึงหันกลับไปแหวกเถาวัลย์ออกจากถ้ำ
เขายืนอยู่ตรงปากถ้ำ หันกลับไปมองเสบียงกองนั้น ก่อนจะจัดเถาวัลย์ปิดบังไว้ดังเดิม