ครู่ต่อมา
นากาจิมะ นาโอกิค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปหยุดอยู่หน้าต่าง
นอกหน้าต่างรัตติกาลยังคงมืดมิด เงาภูเขาที่อยู่ไกลออกไปเลือนรางอยู่ใต้แสงจันทร์
เขาหันหลังให้พลสื่อสารในห้อง เงียบงันอยู่นาน
จากนั้นจึงหันกลับมา สายตาหยุดลงบนโทรเลขฉบับนั้น น้ำเสียงแหบพร่า
“ส่งโทรเลขไปยังกองบัญชาการเถอะ”
พลสื่อสารยืนตรง รอฟังคำสั่งต่อ
“ยืนยันแล้วว่ากรมทหารที่ 107 ถูกทำลายจนหมดสิ้น”
น้ำเสียงของนากาจิมะ นาโอกิยังคงราบเรียบ
แต่ภายใต้ความราบเรียบนั้น มีบางสิ่งที่กำลังปั่นป่วนอยู่ ถูกกดข่มไว้อย่างสุดกำลัง
“พบร่องรอยการเผาไหม้จำนวนมากทางใต้ของหุบเขาลวี่กู่ กรมทหารที่ 69 จะปรับแผนปฏิบัติการตามสถานการณ์ปัจจุบัน และรายงานความคืบหน้าต่อไปทันที”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนละสายตาจากโทรเลขแล้วมองออกไปยังรัตติกาลอันมืดมิดนอกหน้าต่าง
“อีกเรื่อง ฝากถ่ายทอดความเห็นส่วนตัวของผมไปยังกองบัญชาการด้วย”
“ศึกครั้งนี้ คู่ต่อสู้ไม่ใช่กองกำลังกองทัพเส้นทางที่แปดธรรมดาอย่างแน่นอน พวกเขามีความสามารถพอจะต่อกรกับหน่วยระดับกรมทหารของกองทัพจักรวรรดิได้โดยตรง”
“ขอเสนอให้กองบัญชาการประเมินขีดความสามารถในการรบโดยรวมของกองพลน้อยที่ 386 ใหม่อีกครั้ง”
พลสื่อสารยืนตรงทำความเคารพ ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
นากาจิมะ นาโอกินั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง
เขาเงียบไปนาน ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงเบา
เสียงนั้นแผ่วราวกับพูดกับตัวเอง
หรือไม่ก็พูดกับคู่ต่อสู้ที่มองไม่เห็นในความมืด