ปีที่แล้ว ซ่างเหวินมีนิยายสืบสวนที่เขียนดีมากเรื่องหนึ่งดังระเบิด ผู้เขียนชื่อ อี๋เสินอี๋กุ่ย เขาเขียนสมจริงมาก รายละเอียดต่างๆ บอกเล่าออกมาได้อย่างสมจริง จนนึกภาพตามได้ไม่ยาก
นิยายเรื่องนี้ได้รับความรักจากนักอ่านจำนวนนับไม่ถ้วน แต่สิ่งที่ทำให้เขาดังสุดๆ แบบก้าวข้ามวงการ กลับเป็นเรื่องที่ทั้งขำทั้งร้องไห้เรื่องหนึ่ง
ตอนนั้นมีนักอ่านคนหนึ่งอ่านจบแล้วรู้สึกว่าผู้เขียนเขียนสมจริงเกินไป เหมือนเคยฆ่าคนมาก่อน กลางคืนยิ่งอ่านยิ่งกลัว เลยคิดว่าปิดก่อน แล้วค่อยอ่านตอนกลางวัน แต่พอปิดนิยายแล้วกลับยิ่งนอนไม่หลับ ยิ่งคิดยิ่งกลัว เขารู้สึกว่าผู้เขียนอาจจะฆ่าคนจริงๆ เลยโทรแจ้งตำรวจทั้งคืนเลย
เขาบอกเจ้าหน้าที่ว่าตัวเองอาจจะเจอนักฆ่าหมกมุ่น เข้าแล้ว เป็นแบบฆ่าไปหลายศพด้วย พนักงานรับสายได้ยินแบบนั้น อาการง่วงหายวับทันที รีบบอกให้เขามาที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งรายละเอียด แต่นักอ่านคนนี้ดันกลัวมาก เพราะอ่านนิยายเสร็จตอนดึก ไม่กล้าออกไปข้างนอก เขาเลยบอกตำรวจว่ากลัว ไม่กล้าออกไป
ตำรวจได้ยินแบบนั้น คิดในใจ แย่แน่ ฆาตกรคงจะอยู่แถวๆ บ้านผู้แจ้งความหรือเปล่า ก็กลัวว่าเขาจะลงมือกับชาวบ้านแถวนั้น เลยรีบรายงานต่อ อย่างนี้เอง ดึกๆ ดื่นๆ สถานีตำรวจถึงได้ไฟสว่างไสว หัวหน้าโหลงที่หลับอยู่ก็ต้องถูกปลุกขึ้นมา เพื่อไม่ให้ผู้ต้องสงสัยรู้ตัว เลยให้ตำรวจนอกเครื่องแบบพกปืนไปที่บ้านผู้แจ้งความเพื่อสอบถาม
ตำรวจมาถึงบ้านผู้แจ้งความ เขาก็เล่ารายละเอียดให้ฟังทีละอย่าง ตอนแรกที่ได้ยินว่าแจ้งความเพราะนิยายเรื่องหนึ่ง ตำรวจรู้สึกว่ามันบ้าบอมาก อยากจะด่าเขาซะหน่อย แต่คิดไปคิดมา เขาอาจจะกลัวมากจริงๆ ก็เลยปลอบใจเขาไปเล็กน้อย