ไป๋ซีอ่านลงไปอีกสองบท พบว่าตั้งแต่บทที่สองเป็นต้นไป มุมมองการเล่าเรื่องในนิยายเปลี่ยนไป เป็นการเล่าแบบบุรุษที่หนึ่ง จากมุมมองของพระเอก
ไป๋ซีรู้สึกแปลกใจมาก การเล่าแบบบุรุษที่หนึ่ง? ค่อนข้างหายากนะ นักเขียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยเขียนมุมมองนี้เพราะมักมีผู้อ่านให้ข้อเสนอแนะว่าอ่านแล้วรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติ ไม่ค่อยชอบ
เรื่องเธอเองก็เช่นกัน ตอนอ่านนิยายเธอก็ชอบมุมมองบุรุษที่สามแบบพระเจ้ารู้เห็นทุกอย่าง วงการนิยายเน้นที่อุปสงค์เป็นตัวกำหนดตลาด นักเขียนที่ไม่มีฝีมือจริง ๆ เขียนมุมมองบุรุษที่หนึ่งก็เจ๊งเป็นส่วนใหญ่ แต่คนที่มีฝีมือจริง ๆ ก็ไม่ค่อยเขียนนิยายออนไลน์แล้ว พวกเขาไปเขียนตีพิมพ์กันหมด ดังนั้นไม่กี่ปีมานี้เธอถึงแทบไม่เห็นนิยายที่เขียนด้วยมุมมองบุรุษที่หนึ่งเลย
เธออ่านต่อไปเรื่อย ๆ และหมกมุ่นอยู่ในโลกของหนังสือได้ไม่นาน อ่านจบสิบตอนไป๋ซียังรู้สึกไม่จุใจ เพิ่งจะเริ่มอินก็จบซะแล้ว
แต่แค่สิบตอนนี้ ไป๋ซีคิดว่านิยายเรื่องนี้ไม่ควรจัดอยู่ในหมวดสืบสวน
มันเหมือนนิยายลี้ลับมากกว่า? หรือนิยายสยองขวัญ?
จริง ๆ แล้วมองยังไงก็ดูจะไม่ค่อยตรงซะทีเดียว
ชั่วขณะหนึ่ง เธอก็นึกฉลากที่เหมาะกับขโมยสุสานไม่ออก ขอเก็บไว้ในหมวดสืบสวนไปก่อนก็แล้วกัน
"เกือบหกโมงแล้ว วันนี้ยังไม่เลิกงานอีกเหรอ?" ฉางหลี่กำลังจะปิดไฟ อยู่ ๆ ก็หันไปเห็นว่ายังมีคนอยู่ในออฟฟิศ ปกติเลิกงานห้าโมง พวกเขาเป็นกลุ่มที่ออกไวที่สุด พอห้าโมงห้านาทีก็แทบไม่มีคนแล้ว ฝ่ายบริหารก็ไม่เคยว่าอะไร ต่อให้ออกก่อนเวลาสักสองสามนาทีแล้วเจอพวกเขา พวกเขาก็ทำเป็นมองไม่เห็น