……
เวลาผ่านไปเร็วมาก จนถึงวันส่งท้ายปีเก่า วันนี้คนใช้ที่บ้านของฉินอวี๋ต่างก็หยุดเกือบหมดแล้ว แม้แต่พ่อบ้านอวังที่ปกติอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ ฉินอวี๋ก็ให้เขากลับไปอยู่กับครอบครัวที่บ้าน
ถึงบ้านจะไม่มีคน แต่ของกินกลับมีเยอะมาก ลุงป้าทั้งหลายก่อนกลับได้เตรียมไว้ให้เธอแล้ว คิดว่าเธอทำอาหารไม่เป็น ก็เลยเหลืออาหารสำเร็จรูปไว้ให้เยอะแยะ
นานๆ จะได้นอนตื่นสายสักที ฉินอวี๋เลยนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ ตื่นขึ้นมามาก็กินอะไรเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็แต่งตัวเตรียมตัว พร้อมกับเอาดอกไม้ที่สั่งไว้ล่วงหน้าให้คนส่งมา ออกเดินทางไปสุสาน
หลายปีก่อน ฉินอวี๋ก็ใช้เวลาช่วงตรุษจีนแบบนี้ เพราะวันตรุษจีนเป็นวันแห่งการกลับมาพบหน้ากัน เธอก็ต้องอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ด้วยเหมือนกัน
ปีนี้ฉินอวี๋ก็เหมือนเดิม แต่ปีนี้เธอสั่งดอกไม้มาสามช่อ
มีดอกลิลลี่ที่คุณแม่ชอบ ดอกทานตะวันที่คุณพ่อชอบ และดอกระฆังที่ฉินอวี๋ชอบ
จริงๆ แล้วฉินอวี๋ขับรถเป็น แต่หลังจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น คนรอบข้างก็ไม่ให้เธอขับรถเองอีกต่อไป วันนี้ก็เลยมีคนขับรถมาให้
"จริงๆ ฉันขับเองได้นะคะ คุณกลับไปทานข้าวกับครอบครัวเถอะ" ฉินอวี๋รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย วันสำคัญแบบนี้ยังต้องให้คนอื่นมาทำงาน
"คุณหนูครับ คุณฉินให้ผมมาน่ะ วันนี้ทำงานได้ค่าแรงสามเท่าเลยนะครับ โอกาสแบบนี้พวกเราหลายคนยังต้องแย่งกันเลย ผมชนะมาได้ถึงได้มา" คนขับรถก็เป็นคนฉลาด เห็นท่าทางเกรงใจของฉินอวี๋ ก็เลยพูดเล่นเพื่อให้เธอสบายใจ
พอได้ยินแบบนั้นฉินอวี๋ก็ยิ้ม แล้วพูดต่อ "จริงเหรอคะ งั้นเดี๋ยวฉันขอให้ซองแดงใหญ่ๆ ด้วยเลยละกัน จะได้ไม่มาเปล่าๆ ฮ่าๆ"
ระยะทางใกล้มาก ใกล้จนฉินอวี๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถึงที่หมายแล้ว
เดินเข้าไปในสุสานตระกูลฉิน รอบๆ สะอาดเอี่ยม เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกกวาดทำความสะอาดมา ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน ฝีเท้าของฉินอวี๋ก็ยิ่งหนักอึ้ง