หลังจากทุกคนแนะนำตัวเสร็จ หลินฮั่นก็แจกปืนยาวให้ทุกคน ส่วนตัวเขาเก็บปืนกลเบาไว้หนึ่งกระบอก
พร้อมกันนั้น เขายังมอบเครื่องยิงลูกระเบิดให้หลี่เชิงและหวังจี๋อวี่อีกด้วย
"พี่น้องทุกคน ปืนนี่คนละกระบอกนะ รอแจกของให้ชาวบ้านเสร็จแล้ว พรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกซ้อม ทำความคุ้นเคยกับอาวุธ"
ทุกคนลูบคลำปืนยาวในมือด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ปืนน่ะ! ผู้ชายคนไหนไม่ชอบ
จากนั้น หลินฮั่นก็หันไปมองหลี่เชิงและหวังจี๋อวี่
"หลี่เชิง หวังจี๋อวี่ เครื่องยิงลูกระเบิดนี่มีอานุภาพร้ายแรงมาก การรบในอนาคตขาดมันไม่ได้หรอก ผมให้กระสุนห้านัดสำหรับฝึกจริง"
"ผมหวังว่าหลังจากใช้กระสุนห้านัดจบไปแล้ว พวกคุณจะใช้อาวุธนี้ได้คล่องแคล่ว จะยิงตรงไหนก็โดนตรงนั้น"
หลี่เชิงกับหวังจี๋อวี่สบตากัน พวกเขารู้ดีว่าภาระหน้าที่นั้นใหญ่หลวง จึงผงกศีรษะอย่างหนักแน่น
หลังจากกำชับเสร็จ หลินฮั่นก็ให้ทุกคนอยู่ที่เดิม ส่วนตัวเขาเดินเข้าไปในหมู่บ้านหยางซู่เพียงลำพัง
เนื่องจากข้าวของที่ทุกคนถือมามีมากเกินไป การขนย้ายให้หมดในคราวเดียวไม่ใช่เรื่องง่าย
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็เลยเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ตั้งใจจะหาคนมาช่วยอีกสักสองสามคน
ไม่นานนัก เมื่อหลินฮั่นพาเฒ่าหวังกับชาวบ้านอีกสองสามคนมาถึงจุดที่ทุกคนอยู่ ทุกคนก็รู้สึกสะเทือนใจขึ้นมา
พวกชาวบ้านตรงหน้านี้มีเสื้อผ้าขาดวิ่นเก่าคร่ำคร่า แถมยังมีรอยปะซ้อนกันจนนับไม่ถ้วน
รูปร่างซูบผอมจนเห็นกระดูก เบ้าตาลึกโบ๋ เพียงชำเลืองมองก็รู้ว่าพวกเขาตกอยู่ในภาวะอดอยากมาเป็นเวลานาน
คนที่ถูกอัญเชิญมาใหม่สองสามคน มองเห็นเฒ่าหวังกับชาวบ้านก็อดไม่ได้ที่จะตาแดงก่ำ
ในห้องไลฟ์ ตอนแรกทุกคนยังแอบอิจฉาหลี่เชิงกับจูเฉียงกันอยู่ พอเห็นภาพนี้ ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความเวทนาสงสาร