อาจารย์กวาดตามองนักเรียนทั้งห้อง มองดูสีหน้าของนักเรียนแต่ละคนที่มีทั้งอิจฉา ริษยา หรือสับสน ในใจทั้งปลาบปลื้มและก็อดกังวลไม่ได้
ที่ปลาบปลื้มก็เพราะลูกศิษย์ของเขารักชาติ มีเลือดรักชาติ มีความมุ่งมั่น มีสำนึกรับผิดชอบ
แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ว่า หากนักเรียนในห้องเขาไปเชือดผีญี่ปุ่นกันหมด เขาจะไม่กลายเป็นแม่ทัพไร้ทหารรึไง?
ทันใดนั้นในใจเขาก็พลันคิดได้ หากนักเรียนทั้งห้องไปกันหมด งั้นเขาก็ไปด้วยเลยแล้วกัน
ขณะที่อาจารย์กำลังส่งสัญญาณให้นักเรียนเงียบ หัวหน้าภาควิชาก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องเรียน
“อาจารย์สวี เมื่อกี้ผมเห็นนักเรียนห้องคุณสองสามคนวิ่งออกไป ท่าทางรีบร้อน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?”
นักเรียนทั้งกลุ่มได้ฟังก็ใจเต้นแรงขึ้นมาทันใด พากันส่งสายตาส่งสัญญาณให้อาจารย์ แววตานั้นเหมือนจะบอกว่า
“อาจารย์ครับ อย่าเอาเรื่องในห้องไลฟ์ไปบอกใครเด็ดขาดนะครับ!”
ทุกคนรู้ดีว่า หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ยิ่งมีคนรู้มากเท่าไหร่ โอกาสที่พวกเขาจะถูกสตรีมเมอร์เลือกก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
ถึงแม้จะรู้ว่าปิดได้ไม่นาน แต่ปิดได้อีกนาทีหนึ่ง พวกเขาก็มีความหวังเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
อาจารย์มองดูแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาของทุกคนแล้วก็ยิ้มขมขื่นในใจ จำใจต้องหาเหตุผลมาแก้ตัวส่ง ๆ
“อ้อ หัวหน้า เป็นอย่างนี้นี่ครับ ห้องของเราเพิ่งจะซื้ออุปกรณ์การเรียนมาชุดหนึ่ง… อ้อ… ไม่ใช่… เป็นอุปกรณ์กีฬาครับ”
“ผมเลยให้พวกเขาไปช่วยขนของ ไม่คิดว่าเด็กพวกนี้จะลุกลี้ลุกลนกันขนาดนั้น เดี๋ยวพวกเขากลับมาผมจะอบรมพวกเขาสักหน่อย”
หัวหน้าภาควิชาฟังแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กำชับว่า
“ต้องอบรมพวกเขาจริง ๆ แล้วนั่นแหละ เมื่อกี้ถ้าผมไม่หลบไว คงถูกลูกศิษย์ของคุณชนล้มไปแล้ว”
“ท่าทางรีบร้อนขนาดนั้น ไม่รู้เรื่องคงนึกว่ามีข่าวทหารด่วน พวกเขาเตรียมจะออกรบเสียอีกนะ?”