“อะไรนะ งั้นเหนียนเกาก็เป็นลูกของเทพเยี่ยนของฉันจริง ๆ น่ะสิ!”
เหยามิ่นเจียตาโตแทบถลน ไม่คิดเลยว่าเพื่อนบ้านตัวน้อยที่เล่นด้วยกันมาสองปีกว่าจะเป็นลูกของไอดอลตัวเอง
“เทพเยี่ยนอะไรของแก จาเจีย แกรู้จักพ่อของเหนียนเกาเหรอ?” แม่เหยาคว้ามือลูกสาวไว้ทันที
ตอนนี้แม่ของเหนียนเกาเสียชีวิตไปแล้ว ก่อนจากไปได้ทิ้งจดหมายไว้ ฝากฝังเหนียนเกาให้แม่เหยาช่วยดูแล และหวังว่าแม่เหยาจะพาเหนียนเกาไปส่งให้พ่อ ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม่เหยาสงสารเหยาเซี่ยงหวันที่ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง จึงดูแลสองแม่ลูกเป็นอย่างดี ตอนนี้เธอย่อมอยากช่วยเหนียนเกาตามหาพ่อ
เหยามิ่นเจียสะบัดมือแม่ออก ดวงตาเป็นประกายพลางอุ้มเหนียนเกาขึ้นมา ถ้าเหยาเซี่ยงหวันเพิ่งเสียไปได้แค่หนึ่งสัปดาห์ เธอคงหัวเราะออกมาเสียงดังแล้ว
“เจ้าหนูน้อย ให้ป้าดูหน่อยสิ ก่อนหน้านี้ป้าไม่เคยสังเกตเลยว่าหนูมีดวงตารูปดอกท้อ จมูกเล็ก ๆ แบบนี้ เหมือนพิมพ์มาจากบล็อกเดียวกันเป๊ะเลย!”
พูดไป เหยามิ่นเจียก็วางเหนียนเกาลงบนโต๊ะข้าง ๆ แล้วจับโน่นจับนี่สำรวจไปทั่ว
เหนียนเกาเบิกตากลมใส มองป้าคนนี้ที่กำลังตื่นเต้นสุดขีดอย่างงุนงง แม้ก่อนหน้านี้จะได้เจอกันทุกสองสามเดือน และป้าคนนี้ก็ชอบเธอมาก แต่ก็ไม่เคยแสดงออกว่าชอบขนาดนี้ ราวกับว่าจะ...กินเด็กอย่างนั้นแหละ
เหนียนเกาสั่นสะท้าน ยื่นมือทั้งสองข้างไปหาแม่เหยาเพื่อขอให้อุ้ม
แม่เหยาตีมือเหยามิ่นเจีย “พอได้แล้ว ไม่เห็นหรือไงว่าทำเหนียนเกาตกใจหมดแล้ว”
“แหะ ๆ ก็ฉันตื่นเต้นเกินไปนี่นา” เหยามิ่นเจียจ้องเหนียนเกาพลางยิ้มเคลิ้ม จนเหนียนเกากลัวต้องหันหน้าไปซบคางไว้บนไหล่แม่เหยา มือป้อม ๆ ทั้งสองข้างกำคอเสื้อแม่เหยาแน่น
“พอแล้ว อย่ามาวุ่นวาย แล้วเทพเยี่ยนอะไรของแกนั่นน่ะ ทำไมถึงบอกว่าเป็นพ่อของเหนียนเกาล่ะ” แม่เหยาลูบหลังเหนียนเกาเบา ๆ ปลอบเด็กน้อยไปพลางถามเหยามิ่นเจีย
“ก็หนุ่มในฝันของฉันไง เสิ่นเยี่ยนชู ดูสิ เหมือนในรูปเป๊ะไหม แค่ในรูปดูเด็กกว่าอยู่หน่อย” เหยามิ่นเจียหยิบโทรศัพท์ออกมาโชว์ภาพหน้าจอล็อก
“ของแม่”
เหนียนเกาเห็นเสิ่นเยี่ยนชูบนหน้าจอจากในอ้อมกอดแม่เหยา จึงยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์
เหยามิ่นเจียทำหน้าเหลือเชื่อ “เด็กดี หนูรู้จักเขาเหรอ?”
“ลง ลง หนูจะลง”
เหนียนเกาตบไหล่แม่เหยาเบา ๆ ขยับขาไปมาเพื่อขอลงพื้น
แม่เหยาเพิ่งก้มตัววางเหนียนเกาลง เจ้าตัวน้อยก็โยกขาสั้น ๆ วิ่งเข้าบ้านไปทันที
“เอ๊ะ ๆ เหนียนเกาวิ่งไปไหนแล้ว ตามไปเร็ว!”
ครอบครัวแม่เหยาวิ่งตามเหนียนเกาไปบ้านข้าง ๆ แล้วเห็นเหนียนเกาดึงลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งออก ก่อนจะหยิบอัลบั้มภาพเล่มหนึ่งออกมา
“ของแม่ ชอบ...รุ่นพี่”
เหนียนเกาเปิดอัลบั้ม มองคนในภาพ แล้วจู่ ๆ ก็นึกออกว่าแม่เรียกคนคนนี้ว่าอะไร
“รุ่นพี่เหรอ?”
เหยามิ่นเจียพลิกดูอัลบั้ม ข้างในเต็มไปด้วยรูปเสิ่นเยี่ยนชูสมัยเป็นนักศึกษา
ไขคดีได้แล้ว เหนียนเกาคงเป็นผลผลิตแห่งความรักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยของทั้งคู่แน่ ๆ
ลุงเหยาเคาะกล้องยาสูบกับธรณีประตูสองสามที ก่อนลุกขึ้นมาดูรูปอย่างละเอียด แล้วก็จำได้ “นี่ไม่ใช่คนที่เล่นเป็นผู้บังคับกองพันในโทรทัศน์หรอกเหรอ”
แม่เหยาผลักชายชราออกไป “มิ่น แกว่าเราจะติดต่อพ่อของเด็กได้ยังไง?”
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เดี๋ยวฉันลองหาทางติดต่อสตูดิโอของเทพเยี่ยนดู”
เหยามิ่นเจียเริ่มชอบเสิ่นเยี่ยนชูตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย หลังเรียนจบ เวลาทำงานที่ค่อนข้างยืดหยุ่นกับฝีมือถ่ายภาพอันยอดเยี่ยมทำให้เธอกลายเป็นแฟนคลับตัวยงของเสิ่นเยี่ยนชู ถึงขั้นที่รูปถ่ายคืนจากงานคอนเสิร์ตส่วนใหญ่ยังเป็นสตูดิโอที่ติดต่อมาขอจากเธอพอดี ช่วงนี้เธอก็ซื้อบัตรคอนเสิร์ตรอบสุดท้ายของทัวร์เสิ่นเยี่ยนชูไว้แล้ว ถึงตอนนั้นน่าจะติดต่อสตูดิโอของเสิ่นเยี่ยนชูได้
พูดจบ เหยามิ่นเจียก็อุ้มเหนียนเกาขึ้นมา “คืนนี้เจ้าหนูนอนกับป้านะ นี่คงเป็นครั้งที่ป้าได้เข้าใกล้ชีวิตส่วนตัวของเทพเยี่ยนมากที่สุดแล้ว”
เหนียนเกามองแม่เหยาที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ อย่างงุนงง จนกระทั่งถูกประตูบานหนึ่งกั้นจนมองไม่เห็น
ก็ได้ เห็นแก่ที่เมื่อก่อนแม่ชอบป้าคนนี้มาก เหนียนเกาจึงตัดสินใจยอมลำบากตัวเองสักหน่อย นอนเป็นเพื่อนป้าคนนี้สักคืน หวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะไม่ถูกป้าคนนี้กินเสียก่อน
เหยามิ่นเจียคลี่ผ้าห่มผืนเล็กประจำตัวเหนียนเกาคลุมให้ แล้วค่อย ๆ สงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้นของตัวเอง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจองตั๋วรถให้เหนียนเกากับพี่ชายของเธอ เหยาผิง
คอนเสิร์ตรอบสุดท้ายของเสิ่นเยี่ยนชูจัดที่หนานเฉิง จากมณฑลหวยไปหนานเฉิงต้องนั่งรถไฟความเร็วสูงเกือบหนึ่งวัน
บัตรคอนเสิร์ตขายหมดตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อน ตอนนี้จะซื้อแบบกะทันหันก็ไม่มีทาง เหยามิ่นเจียเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตนี้มาหนึ่งเดือนแล้ว ไม่คิดจะยอมพลาดคอนเสิร์ตเพราะเรื่องของเหนียนเกา จึงวางแผนไว้อย่างรอบคอบ ช่วงที่มีคอนเสิร์ตให้พี่ชายอยู่กับเหนียนเกา พอดีเหนียนเกาเพิ่งเดินทางไกลเป็นครั้งแรก แถมยังอายุน้อย มีคนช่วยดูแลก็ยิ่งดี
คอนเสิร์ตครั้งนี้จัดขึ้นในอีกสามวัน เหยามิ่นเจียรีบเข้าไปกดจองตั๋วรถไฟสองใบสำหรับบ่ายสามวันพรุ่งนี้ได้สำเร็จ แล้วโยนโทรศัพท์ไว้ข้างเตียง ก่อนก้มลงหอมแก้มยุ้ยของเหนียนเกาสองที “ฝันดีนะ เหนียนเกา”
——
“อือ ๆ...”
เหนียนเกาพิงศีรษะกับไหล่กว้างของเหยาผิง เปลือกตาแทบจะลืมไม่ขึ้น พอรู้สึกถึงการขยับตัวของเหยาผิงก็ส่งเสียงงึมงำสองครั้ง
เหยามิ่นเจียกับเหยาผิงพาเหนียนเกานั่งรถไฟมาทั้งวัน กว่าจะถึงหนานเฉิงก็เป็นช่วงเที่ยงของวันถัดมา ระหว่างทางเหนียนเกาว่าง่ายมาตลอด แต่ถึงอย่างไรก็ยังเด็ก พอมาถึงจึงดูอ่อนเพลียไปทั้งตัว
“กลับโรงแรมก่อนเถอะ เหนียนเกาเพิ่งกินนม ให้แกนอนสักพัก พวกเราไปกินข้าวที่โรงแรมแล้วกัน”
“ได้”
เหยาผิงไม่ได้ขัดอะไร อย่างไรเขาก็ยังไม่ค่อยหิว
ทั้งสองคนพาเหนียนเกาไปพักที่โรงแรมจนเรียบร้อย แล้วสั่งอาหารจากโรงแรมมากิน หลังจากกินเสร็จ เหยาผิงก็อยู่เฝ้าเหนียนเกาที่โรงแรม ส่วนเหยามิ่นเจียออกไปพบเพื่อนที่เป็นแฟนคลับตัวยงของเสิ่นเยี่ยนชูเหมือนกัน
ครอบครัวของหลี่เฟยเฟยทำธุรกิจโรงแรม มีฐานะอยู่บ้าง เธอมีพี่ชายหนึ่งคน พ่อแม่รักใคร่กันดี ไม่จำเป็นต้องให้เธอสืบทอดกิจการหรือแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจของตระกูล ชีวิตประจำวันของหลี่เฟยเฟยจึงมีแต่เล่น ขอแค่ไม่ทำผิดกฎหมาย ครอบครัวก็สนับสนุนทุกอย่างที่เธออยากทำ
หลี่เฟยเฟยเริ่มติดตามเสิ่นเยี่ยนชูตั้งแต่เขาเพิ่งเข้าวงการ ต่อมาอาศัยทั้ง “พลังแห่งเงิน” และการทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่ จนได้เป็นประธานกลุ่มแฟนคลับ
เหยามิ่นเจียกับหลี่เฟยเฟยเจอกันครั้งแรกเมื่อสองปีก่อน ในกิจกรรมออฟไลน์งานหนึ่งของเสิ่นเยี่ยนชู หลังจากนั้นก็ติดต่อกันเรื่อยมา จนกลายเป็นเพื่อนสนิทที่ได้เจอกันในชีวิตจริง
ตั้งแต่เข้าวงการมา เสิ่นเยี่ยนชูให้เกียรติแฟนคลับมาโดยตลอด หลายปีมานี้นอกจากถ่ายละครแล้วก็ไม่รับงานกิจกรรมอื่นอีก โอกาสที่แฟนคลับจะได้เจอเสิ่นเยี่ยนชูแบบต่อหน้าจึงมีไม่มาก
เพื่อแฟนคลับแล้ว สตูดิโอของเสิ่นเยี่ยนชูกับกลุ่มแฟนคลับจึงติดต่อกันอยู่เสมอ พยายามหาโอกาสให้แฟน ๆ ไม่พลาดโอกาสได้เจอเสิ่นเยี่ยนชู
เหยามิ่นเจียคิดว่าเรื่องของเหนียนเกาไม่ควรทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ถึงอย่างไรเสิ่นเยี่ยนชูก็เป็นคนที่ได้รับความสนใจอยู่แล้ว เรื่องนี้ควรติดต่อเขาเป็นการส่วนตัว
หลี่เฟยเฟยเป็นคนประสานงานระหว่างกลุ่มแฟนคลับกับสตูดิโอมาโดยตลอด เหยามิ่นเจียจึงตัดสินใจขอให้หลี่เฟยเฟยช่วยติดต่อเสิ่นเยี่ยนชูผ่านทางสตูดิโอ
แล้วก็...
“อ๊ากกกกกก—เพื่อนรัก รีบเอารูปลูกสาวฉันมาให้ดูเร็ว!”
หลี่เฟยเฟยที่ได้รับข่าวยอมรับได้อย่างเปิดเผยว่าไอดอลที่ตัวเองชอบมีลูกแล้ว
เหยามิ่นเจียเอามือที่ปิดหูไว้ก่อนหน้านี้ลง เปิดอัลบั้มภาพ แล้วรีบยกมือขึ้นปิดหูอีกครั้งอย่างรู้การณ์ล่วงหน้า
ใช่แล้ว เธอคาดไว้แล้วว่าเพื่อนคนนี้จะคึกคักขนาดไหน
“อ๊ากกกกก—”
“ลูกสาวฉันน่ารักจังเลย อยากนั่งทับให้แบนไปเลย!”
“พอแล้ว เพื่อนรัก รีบส่งข้อความไปหาสตูดิโอเถอะ จะได้ติดต่อเทพเยี่ยนให้เร็วที่สุด”
“ไม่ต้องห่วง ส่งรูปหน้าตรงของเหนียนเกามาให้ฉัน เดี๋ยวฉันส่งให้สตูดิโอดู ใบหน้าของลูกสาวเรานี่แหละคือหลักฐาน เหมือนหนุ่มในฝันของฉันทุกตรง!”
เหยามิ่นเจียหารูปเหนียนเกาเมื่อสามเดือนก่อนส่งให้หลี่เฟยเฟย
ในรูป เหนียนเกานั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก มือถือสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่ง แสงแดดส่องลอดต้นไม้ในลานบ้านลงบนศีรษะของเหนียนเกา เด็กน้อยยิ้มจนตาหยี แก้มยุ้ยมีขนอ่อนนุ่ม ๆ ดูสดใสยิ่งกว่าลูกพีชเสียอีก