ซูฮ่าวกลับถึงจวน
ก็รีบเข้าไปในห้องหนังสือทันที
จนกระทั่งถึงเวลาเย็น จึงเรียกติงซิว จางหลงและเจ้าหู่เข้ามา
“จางหลง พรุ่งนี้เจ้าไปจัดคนจากร้านค้าเหล่านี้ ออกไปรวบรวมสุราในท้องตลาด ไม่ว่าจะดีหรือเลว ยิ่งถูกยิ่งดี ขอให้เป็นสุราก็พอ มีเท่าไหร่เอามาให้หมด เงินไปเบิกจากห้องบัญชี”
จางหลงพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว คุณชาย”
“ติงซิว พรุ่งนี้เจ้าไปคัดเลือกคนในกลุ่มทหารเก่า พวกที่ตีเหล็กเป็นและเป็นช่างไม้ คัดออกมาให้ข้า สร้างโรงงานช่างฝีมือเพิ่มอีกหลายหลัง ตำแหน่งที่ตั้งให้ใกล้กับจวนอัครมหาเสนาบดีหน่อย สะดวกให้ข้าไปดู สร้างแล้วเสร็จก็ให้ผลิตตามสิ่งของที่เขียนไว้ด้านบนนี้”
ซูฮ่าวพูดพลางยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้ติงซิว
“เข้าใจแล้ว”
ติงซิวรับมาโดยไม่เปิดดู ก่อนยัดเข้าอกเสื้อทันที
“เจ้าหู่ เจ้าจัดกำลังคนจากร้านค้าพวกนี้ให้ปรับเปลี่ยนเป็นโรงงาน ถ้าพื้นที่ไม่พอ ก็ซื้อร้านข้างๆ เพิ่มมา แบบแปลนอยู่ด้านบนหมดแล้ว ใครสร้างบ้านเป็นดูก็รู้เรื่อง ไม่เข้าใจก็ถาม”
ซูฮ่าวมอบสมุดอีกเล่มให้เจ้าหู่
เจ้าหู่รับไปด้วยท่าทางซื่อๆ
“รู้แล้ว คุณชาย”
“จำไว้ว่าให้ซื้อ ไม่ใช่ให้เจ้าไปปล้น ถ้าคนเขาไม่ยอมขายก็เพิ่มเงินให้ หากยังไม่ยินยอมจริงๆ ก็ช่างมัน เข้าใจหรือไม่?”
ซูฮ่าวรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเจ้าหู่เจ้าคนซื่อ
หมอนี่อาจทำตามคำสั่งตน
แล้วลงมือปล้นก็เป็นได้ อย่าสงสัยไปเลย หมอนี่มันทำได้แน่
“อ้อ รู้แล้ว คุณชาย ซื้อก่อน ไม่ขายก็ต่อรอง ต่อรองไม่สำเร็จข้าจะซัดมัน เอ่อ ช่างมัน”
เจ้าหู่พูดทวนอีกครั้ง
“ได้แล้ว ไว้แค่นี้ก่อน พรุ่งนี้เงินเดือนที่จะแจกจ่ายให้พวกทหารเก่า ให้พ่อบ้านเบิกจากจวนไปก่อน จางหลง เจ้ารับผิดชอบ”