คนเยอะไม่น้อย ใช้เวลาเกือบครึ่งวัน
ที่สำคัญยังต้องอธิบายตำแหน่งร้านค้าให้พวกเขาชัดเจน
ป้องกันไม่ให้พวกเขาหาร้านผิด
โชคดีที่ร้านค้าของตระกูลซูล้วนอยู่ในทำเลดี หาง่าย
ซูฮ่าวอุ้มฮวาฮวาที่หลับแล้ว
นั่งบนขั้นบันได สัปหงก
"เฮ้ย ตื่นได้แล้ว"
หยางหว่านฉิงปลุกซูฮ่าว
"หา? เสร็จแล้วหรือ?"
ซูฮ่าวถามอย่างงัวเงีย
"อืม คนที่นายพามาทั้งหมดลงทะเบียนเสร็จแล้ว ไปกันหมดแล้ว"
หยางหว่านฉิงกล่าว
"ก็ดี หิวจะตายแล้ว ข้าขอตำหนิหน่อยเถอะ จวนอ๋องพิทักษ์เหนือไม่เลี้ยงข้าวเลย"
ซูฮ่าวบ่น
"เรียกเจ้าแล้ว เจ้าก็ไม่ตื่น ใครจะรู้ว่าเจ้าหิวหรือไม่"
หยางหว่านฉิงปรายตางามใส่ซูฮ่าวพลางกล่าว
"แย่มาก"
พอเห็นซูฮ่าวตื่น หยางเหยียนหัวก็รีบวิ่งมาลากซูฮ่าวไปข้างหนึ่ง
"ช้าๆ หน่อย ช้าๆ หน่อย"
ซูฮ่าวยื่นฮวาฮวาให้จางหลงก่อน
หยางเหยียนหัวมีท่าทีลับๆ ล่อๆ
"ขอบอกก่อนนะ เอาลูกอมมาให้ ไม่มี"
ซูฮ่าวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
หยางเหยียนหัวทำหน้าบูดบึ้ง รสชาติของอมยิ้มช่างเย้ายวนใจสำหรับเขายิ่งนัก
แต่เดี๋ยวก็กลับมากระปรี้กระเปร่า
"นั่น...ท่านจะทำธุรกิจอะไรหรือ?"
หยางเหยียนหัวถาม
"เจ้าถามเรื่องนี้ทำไม?"
ซูฮ่าวถามอย่างกังขา
"เอ่อ... ยังขาดคนอยู่ไหม? ข้าไปทำกับท่านได้หรือไม่?"
หยางเหยียนหัวถามอย่างเขินอาย
ซูฮ่าวเบิกตากว้าง
"ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม? องค์ชายน้อยแห่งจวนอ๋องพิทักษ์เหนือจะมาทำงานให้ข้า? ท่านขาดเงินหรือ?"
ซูฮ่าวอุทานด้วยความประหลาดใจ
"ขาดสิ เงินเดือนของข้ายังไม่เท่าที่ท่านให้พวกทหารเก่าเลย พี่สาวข้าไม่ยอมให้ข้าใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย ข้าไม่เอาเงินมากขนาดนั้นก็ได้ ให้เป็นอมยิ้มให้ข้า เป็นอย่างไรบ้าง?"