ติงซิวกลับไม่ใส่ใจท่าทีของซูเฉิงเลยแม้แต่น้อย
"ท่านเป็นบิดาของคุณชาย ข้าก็เรียกท่านว่าท่านพ่อแล้วกัน ข้าติงซิวฟังแต่คำสั่งของคุณชาย คุณชายให้ข้าฆ่าใครข้าก็ฆ่า แน่นอนถ้ายากเกินไป คุณชายต้องเพิ่มเงินให้ข้า"
ติงซิวพูดพลางเช็ดปาก
ซูเฉิงก็จ้องติงซิวอยู่อย่างนั้น ไม่พูดอะไร
สุดท้ายเมื่อติงซิวกลับมาถึงเรือนเล็กของซูฮ่าว
ในมือก็ถือธนบัตรเงินปึกหนา
ดี๊ด๊าอิ่มเอมใจ
เวลานี้ซูฮ่าวกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้โยก
จวนเอ๋อร์ช่วยนวดไหล่ให้อย่างแผ่วเบา
"เป็นอย่างไรบ้าง? บิดาข้าออกท่าทางใจป้ำใช่ไหม?"
ซูฮ่าวถามโดยที่ยังไม่ลืมตา
"ฮ่าๆ คุณชาย ท่านพ่อรวยมากทีเดียว"
ติงซิวหัวเราะโดยไม่เกรงใจ
ก่อนกลับบ้าน ซูฮ่าวเดาไว้แล้วว่าการปรากฏตัวของติงซิว
ต้องถูกซูเฉิงไต่สวนประวัติแน่
ระบบกำหนดให้ติงซิวเป็นนักดาบพเนจรในยุทธภพ
เรียกว่านักดาบพเนจร แต่ก็รับงานทุกอย่างถ้ามีเงิน
ซูฮ่าวจึงบอกติงซิวว่า แค่แสดงให้ซูเฉิงเห็นว่าเจ้าภักดีพอ
ประโยชน์มากมายย่อมตามมา ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
ซูเฉิงเป็นอัครมหาเสนาบดีมาหลายปี
รู้จักเลือกใช้คนเป็นพื้นฐาน
ติงซิวคนเดียว โลภทรัพย์ ไร้ขีดจำกัด
ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องสลัก
สิ่งสำคัญคือฟังคำสั่งลูกชาย จงรักภักดีพอ ก็เพียงพอแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
จวนของราชเลขาธิการ ตระกูลเจ้า
เจ้ารื่อเทียนนอนอ่อนแรงอยู่บนเตียง
หมอกำลังจับชีพจรให้
เจ้าเสวียนลู่และชายชราชุดขุนนางยืนอยู่ด้านข้าง
"ท่านราชเลขา คุณชายน้อยถูกกระแทกเส้นชีพจรหัวใจอย่างแรง ต้องขอบคุณกระจกป้องกันอก ไม่เช่นนั้นเทพเซียนก็ช่วยไม่ได้ ถึงกระนั้นคุณชายก็ต้องพักฟื้นหนึ่งเดือนจึงจะฟื้นตัว ข้าจะจัดยาให้คุณชายเดี๋ยวนี้ จำไว้ ห้ามใช้พลังภายในเด็ดขาดในช่วงพักรักษาตัว"