"ให้ตายเถอะ เสี่ยวหัว นี่ฝีมือใครนะ โหดเกินไปแล้ว มีเรื่องอะไรกัน แค้นอะไรนักหนา? เพราะอะไร? ไป ข้าพาเจ้าไปบ้านมัน ไม่มีกฎหมายแล้วหรือไง?"
ซูฮ่าวอุทานอย่างตกตะลึง
สิ่งที่ซูฮ่าวพูดไม่ได้เกินจริงเลย
นี่มันแค้นอะไรกันหนักหนา ถึงได้เฉ่งแต่ที่หน้า
หยางเหยียนหัวหรี่ตามองซูฮ่าว
ในใจคิด
'เพราะอะไร ก็เพราะดอกไม้ห่วยๆ ที่เจ้าส่งมา พี่สาวข้าตีข้าไม่ไว้หน้าเลยสักนิด ฮือๆ ตอนพ่อข้ายังอยู่ยังไม่เคยตีข้าขนาดนี้'
"พี่สาวข้าเป็นคนตี เจ้าไปแก้แค้นแทนข้าสิ"
หยางเหยียนหัวพูดอย่างขุ่นเคือง
"เอ่อ... เด็กน้อย เจ้าต้องเชื่อว่าพี่สาวเจ้าทำไปก็เพื่อเจ้าดีที่สุด"
ซูฮ่าวเปลี่ยนสีหน้าทันที คว้าไหล่หยางเหยียนหัวพลางพูด
หยางเหยียนหัว: เจ้ากล้าขี้ขลาดกว่านี้อีกไหม? กลัวพี่สาวข้าก็บอกว่ากลัวเถอะ ไหนว่าเพื่อข้าดีที่สุดนั้นคืออะไร
ความจริงแล้วตัวเองก็กลัวยิ่งกว่า
"พอเถอะ รีบไปเร็วเข้า ไปทำเรื่องสำคัญเถอะ"
หยางเหยียนหัวมองคนที่พากันกลั้นขำเอาไว้ เอ่ยเร่งซูฮ่าวอย่างจนใจ
"อ้อ ได้ เจ้าตามเขาไปเถอะ"
ซูฮ่าวชี้ไปที่เสิ่นชิวชิว
"หืม? ทำไมล่ะ?"
หยางเหยียนหัวถามขึ้น ยังคิดจะตามซูฮ่าวไป
หวังจะได้ขนมมาอมสักสองสามชิ้น
"นี่คือเสิ่นผู้ดูแลกิจการของข้า ต่อไปการค้าของข้าทั้งหมดจะให้เขาจัดการรับผิดชอบ ท่านเสิ่น นี่คือท่านอ๋องน้อยแห่งตำหนักอ๋องรักษ์เหนือ อย่าได้ละเลย"
ซูฮ่าวแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน