เจ้าเสวียนลู่ฟื้นจากความตกตะลึง
แท้จริงแล้วทุกสิ่งคือแผนการของอัครมหาเสนาบดี
นางยอมเชื่อคำอธิบายนี้
ดีกว่าจินตนาการว่าซูฮ่าวจะเป็นคนดี
ขณะนั้น ร่างอิดโรยของเจ้าเฮ่าถูกบ่าวไพร่ประคองเดินมา
"ท่านพ่อบุญธรรม พี่หญิง เรื่องชาวภัยที่ท่านพ่อเอ่ยเมื่อหลายวันก่อน ข้าคิดหาวิธีแก้ไขอันดีได้แล้ว ท่านพ่อฟังข้าค่อย ๆ เล่า แล้วค่อยถวายฎีกาแด่ฝ่าบาทหญิง"
เจ้าเฮ่ากล่าวด้วยความยินดีต่อเจ้าแห่งซิงหมิน
ทว่าไม่มีแววชื่นชม มีเพียงสีหน้าจนใจของเจ้าแห่งซิงหมิน
"ชาวภัย? คนที่อิ่มท้องได้แล้ว ยังนับเป็นชาวภัยหรือ? หลินจา ผู้ดูแลจัดการ สมุดบัญชีจงบันทึกให้ชัดเจน ข้าเหนื่อยแล้ว ลูกสาวคอยสอดส่องแทนข้าด้วย เฮ่าเอ๋อร์ กลับไปพักรักษาตัวเถิด"
เจ้าแห่งซิงหมินจากไปด้วยความผิดหวัง
เจ้าเฮ่าตะลึงงัน
"พี่หญิง นี่มัน?"
"เสี่ยวเฮ่า ฟังท่านพ่อ เจ้ากลับไปพักผ่อนให้ดีเถิด"
เจ้าเสวียนลู่เอ่ยอย่างจนใจ
เจ้ารื่อเทียน: ข้าพัก พักหัวอะไรกัน? ข้าคือผู้กอบกู้โลก หากไม่มีข้า แล้วชาวภัยจะทำอย่างไร?
ชาวภัย: ขอบคุณมาก พวกเรากินอิ่มดี
"พี่หญิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เจ้าเฮ่าไม่ยอมจำนน ต้องถามให้รู้เรื่อง
"คือซูฮ่าว เขานำทรัพย์สินในบ้านออกแจกจ่ายชาวภัย ฝ่าบาทหญิงใช้ข้ออ้างอัครมหาเสนาบดี ขุนนางร้อยตำแหน่งบริจาคทรัพย์และเสบียง สถานการณ์ชาวภัยคงได้รับการแก้ไขอย่างเหมาะสมในไม่ช้า"
เจ้าเสวียนลู่เผยความจริง
เจ้าเฮ่าราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยืนนิ่งงัน
วินาทีต่อมา กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง