ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ผู้คนบนถนนยังมีน้อย เมืองท่าทั้งเมืองยังไม่ตื่นจากนิทราอย่างเต็มที่
เฉินอวี่พาล็อตาดออกจากประตูเล็กของโกดังที่เช่าอยู่ตั้งแต่เช้าตรู่ อาศัยช่วงที่ยังไม่มีใครออกมา มุ่งหน้าไปยังสนามฝึกนอกเมือง
เขาไม่ได้กังวลว่านายทุนที่อยู่เบื้องหลังพวกเศษสวะที่เขาฆ่าไปเมื่อวานจะมาตามหา เหตุผลง่าย ๆ คนธรรมดาระดับล่างในสายตาคนพวกนั้นก็เป็นแค่มดปลวก
วันนี้หาไม่เจอ พรุ่งนี้ก็แค่กวักมือเรียกคนมาใหม่อีกกลุ่ม อย่างไรเสีย ถ้านายไม่ทำ ก็ยังมีคนอีกมากที่เต็มใจทำ
ส่วนล็อตาดเป็นโปเกมอนที่ถูกตัดสินแล้วว่าต้องตาย เป็นตัวที่ถูกคัดทิ้ง ยิ่งไม่มีใครสนใจเข้าไปใหญ่
หลังพักฟื้นมาตลอดคืน บาดแผลของล็อตาดจากเมื่อคืนก็แทบไม่เป็นอะไรแล้ว อาการคงที่ขึ้นมาก แต่เลเวลยังหยุดอยู่ที่ 6
ตอนนี้มันเพิ่งใช้ปืนฉีดน้ำได้อย่างทุลักทุเล ท่าธาตุน้ำซึ่งเป็นท่าโจมตีหลักยังไม่คงเส้นคงวาอย่างยิ่ง
ส่วนท่าใบมีดโกนกับเมล็ดปรสิต ซึ่งเป็นท่าสืบทอดคุณภาพสูง ก็ใช้มาเพียงไม่กี่ครั้ง ยังไม่มีความชำนาญเลยแม้แต่น้อย
เฉินอวี่รู้ดีว่าพื้นฐานของล็อตาดอ่อนแอเกินไป หากอยากตั้งหลักในทะเลโฮเอ็นที่เต็มไปด้วยอันตราย ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่างหรือถูกทิ้งขว้างตามใจคนอื่นอีก ก็ต้องรีบขัดเกลาพื้นฐานให้แน่น
อย่างน้อยต้องฝึกปืนฉีดน้ำให้ชำนาญ ส่วนใบมีดโกนกับเมล็ดปรสิตก็ต้องพัฒนาจากระดับเริ่มต้นที่ยังใช้ไม่เป็น ให้ถึงระดับพื้นฐานสำหรับการต่อสู้จริง
ทุ่งดอกไม้ร้างทางเหนือของเมืองคือสนามฝึกที่เหมาะที่สุด ซึ่งเขาไตร่ตรองอยู่นานกว่าจะเลือกได้
ที่นี่อยู่ในเขตป่ารกร้างชานเมือง ไม่มีผู้คนและมีพื้นที่กว้างขวาง ทั้งยังหลีกเลี่ยงสายตาสอดรู้ของคนผ่านทางได้อย่างสมบูรณ์
เมื่อก่อนบริเวณนี้มีน้ำหวานจากดอกไม้ชุกชุมและมีฝูงผึ้งอาศัยอยู่ รังของบีดารุพบเห็นได้ทั่วไป แต่ตอนนี้ลีกส่งเจ้าหน้าที่มากวาดล้างหลายครั้งแล้ว จึงไม่มีโปเกมอนป่าระดับสูงเป็นภัยคุกคาม
ถึงอย่างนั้น ทั่วทั้งทุ่งร้างก็ยังมีโปเกมอนป่าระดับต่ำ อย่างยามิรารัสและโฮรูโกะที่โผล่มาให้เห็นเป็นครั้งคราว
บางครั้งก็ยังเจอรัตตาที่ออกหาอาหาร พวกมันส่วนใหญ่เลเวลต่ำและสู้ไม่เก่ง เหมาะสำหรับฝึกความแม่นยำในการใช้ท่าและปฏิกิริยาตอบสนองของโปเกมอนมือใหม่ที่สุด
คนหนึ่งกับโปเกมอนหนึ่งตัวเดินไปตามถนนเล็กชานเมืองอย่างช้า ๆ ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเต็มกว่าจะมาถึงขอบทุ่งดอกไม้ร้าง
ยิ่งเดินไปทางเหนือ บ้านเรือนก็ยิ่งห่างหาย ความคึกคักของเมืองสลายไปจนหมด สิ่งที่เห็นมีแต่ภาพรกร้างทรุดโทรม ซุ้มปลูกดอกไม้เก่าพังครืนและแห้งตาย หญ้าป่าขึ้นสูงถึงเอว แผ่ขยายระเกะระกะไปทั่ว
เฉินอวี่กวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบหนึ่ง ก่อนเลือกพื้นที่ราบโล่งแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเรียบ
รอบด้านมีรั้วไม้แห้งเก่าล้อมบังไว้ ทั้งยังซ่อนตัวได้ดีเยี่ยม ไม่มีทางถูกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนหรือคนผ่านทางบังเอิญพบ จึงเป็นสนามฝึกส่วนตัวที่เหมาะอย่างยิ่ง
เขาค่อย ๆ วางล็อตาดจากบ่าลงบนพื้น แล้วนั่งยอง ๆ สบตากับโปเกมอนตัวน้อยตรงหน้า น้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
“วันนี้เราจะฝึกสามท่าโดยเฉพาะ ปืนฉีดน้ำ ใบมีดโกน และเมล็ดปรสิต ไม่ต้องรีบร้อนให้สำเร็จ ขอแค่แม่นยำ สม่ำเสมอ และใช้ในการต่อสู้จริงได้ก็พอ”
“ล็อต!”
ล็อตาดนั่งยองบนดินอย่างมั่นคง ใบไม้สีเขียวสดบนหัวไหวเบา ๆ ส่งเสียงตอบรับใสกังวาน ร่างเล็ก ๆ ดูไร้เดียงสา ทว่าแววตากลับแน่วแน่และรู้ความเกินกว่าโปเกมอนวัยเดียวกันมาก
มันรู้ดีแก่ใจว่า ในโลกที่ผู้อ่อนแอถูกผู้แข็งแกร่งข่มเหงเช่นนี้ หากอ่อนแอก็มีแต่ต้องยอมให้คนอื่นควบคุมและถูกทอดทิ้งอย่างน่าเวทนา
หากอยากควบคุมชะตาชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องเผชิญความสิ้นหวังอีก ก็มีเพียงต้องพยายามแข็งแกร่งขึ้นอย่างสุดกำลัง และตามคนตรงหน้าให้ทัน
“ตอนนี้ปืนฉีดน้ำของนายเพิ่งเริ่มใช้ได้ พอจะดึงพลังธาตุน้ำออกมาได้บ้าง แต่ความแม่นยำ ความสม่ำเสมอ และแรงปะทะยังห่างชั้นอยู่มาก”
เฉินอวี่ยกมือชี้ไปยังตอไม้แห้งที่อยู่ห่างออกไปห้าก้าว เขาใช้ก้อนหินวาดวงกลมเรียบร้อยไว้บนด้านข้างของตอไม้ เพื่อใช้เป็นจุดเล็งตายตัว
“ช่วงเช้าฝึกยิงเป้านิ่ง ทุกครั้งต้องควบคุมลมหายใจให้มั่น ล็อกตำแหน่งเป้าหมายให้ดี ห้ามยิงสะเปะสะปะ”
ล็อตาดพยักหน้าอย่างตั้งใจ แล้วหมุนร่างเล็ก ๆ ไปทางเป้าหมาย ใบไม้ตึงขึ้นเล็กน้อย ผิวใบปรากฏประกายวาววับของสายน้ำ
พลังธาตุน้ำค่อย ๆ รวมตัวและอัดแน่น ก่อนที่ลำแสงน้ำสีขาวยาวเรียวจะพุ่งแหวกอากาศออกไปในชั่วพริบตา
น่าเสียดายที่ยังเล็งไม่แม่น ลำน้ำเฉียดด้านข้างตอไม้ไป พลาดจากเป้าหมายเกินครึ่งฝ่ามือ ก่อนกระแทกพื้นดินด้านหลังจนเศษดินกระเซ็น
นัดที่สองก็ยังคลาดเคลื่อน แรงปะทะเบาบาง จุดตกกระจายไม่เป็นระเบียบ
นัดที่สามเฉียดขอบวงกลมไปนิดเดียว ในที่สุดก็แตะเขตเป้าหมาย แรงปะทะเองก็หนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นัดที่สี่ นัดที่ห้า... ทุกครั้งต้องสะสมพลัง เล็งเป้า และยิงออกไป จากนั้นก็ปรับลมหายใจและการควบคุมพลังทีละน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ตลอดช่วงเช้า ล็อตาดไม่หยุดพักแม้แต่น้อย ฝึกขัดเกลาจังหวะการปล่อยปืนฉีดน้ำซ้ำไปมา
วงกลมบนตอไม้ถูกสายน้ำที่ไหลออกมาไม่ขาดซัดล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยที่ขีดด้วยก้อนหินค่อย ๆ เลือนรางและจางหายไปในที่สุด
ล็อตาดยิงปืนฉีดน้ำออกไปเกือบ 30 ครั้ง ทุกครั้งหลังจบการยิงหนึ่งชุด เฉินอวี่จะให้มันหยุดพักเพื่อหายใจและปรับสภาพ
เขาคอยถ่ายทอดพลังน้ำให้มันไม่หยุด เพื่อช่วยปรับสภาพร่างกายและป้องกันไม่ให้ฝืนใช้พลังจนหมดแรงหรือทำให้พื้นฐานไม่มั่นคง
การฝึกซ้ำ ๆ อาจน่าเบื่อ แต่เป็นทางลัดเพียงหนึ่งเดียวในการวางรากฐานให้แน่น
เมื่อการฝึกช่วงเช้าสิ้นสุดลง ปืนฉีดน้ำของล็อตาดก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด
ในบรรดาการยิง 5 ครั้ง มีถึง 4 ครั้งที่ลงในเขตเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ ส่วนครั้งที่เหลือก็คลาดไปเพียงเล็กน้อย แรงปะทะอัดแน่น สายน้ำมั่นคง
แม้เลเวลจะไม่เปลี่ยน ปืนฉีดน้ำยังติดอยู่ที่ระดับพื้นฐาน แต่ก็ใกล้ถึงระดับชำนาญเต็มที และรากฐานก็แน่นหนาอย่างแท้จริงแล้ว
พอถึงเวลาเที่ยงวัน ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูง
เฉินอวี่หยิบผลไม้อบแห้งกับน้ำสะอาดที่พกมาด้วยออกมา ป้อนให้ล็อตาดอย่างใส่ใจ จากนั้นก็หามุมกำแพงที่หลบลมแล้วพิงผนังพักเงียบ ๆ
เขาเปิดหน้าต่างสถานะเสมือนขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แถบความชำนาญของปืนฉีดน้ำขยับไปข้างหน้าอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเพิ่มขึ้นเป็นกอบเป็นกำ
แต่เมื่อเทียบกันแล้ว แถบของใบมีดโกนกับเมล็ดปรสิตยังว่างเปล่า อยู่ที่ระดับเริ่มต้นโดยไม่มีความคืบหน้า ไม่ได้สะสมประสบการณ์ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย
การฝึกยิงเป้านิ่งผ่านเกณฑ์แล้ว ช่วงบ่ายต้องเปลี่ยนรูปแบบการฝึก—ฝึกยิงเป้าเคลื่อนที่ ในการต่อสู้จริงจะได้ขัดเกลาท่าและสะสมความชำนาญ
หลังพักกันสักครู่ คนหนึ่งกับโปเกมอนหนึ่งตัวก็ลุกขึ้นแล้วมุ่งลึกเข้าไปในทุ่งดอกไม้ต่อ เฉินอวี่ก้มตัวซ่อนหลังพุ่มไม้แห้งตายต้นหนึ่ง ท่ามกลางหญ้ารกร้างสูงท่วมหัวคน เขาลดตัวต่ำและซ่อนกลิ่นอายไว้
ห่างออกไปสิบกว่าก้าว ในพงหญ้ามียามิรารัสตัวหนึ่งกำลังก้มหน้าคุ้ยหญ้าแห้งหาอาหาร ท่าทางเกียจคร้านและไม่ค่อยระแวดระวัง
เฉินอวี่เหลือบมอง แผงข้อมูลสีน้ำเงินก็เด้งขึ้นมาทันที แสดงข้อมูลของคู่ต่อสู้อย่างชัดเจน
【โปเกมอน: ยามิรารัส】
【ธาตุ: ความมืด】
【เลเวล: 8】
【ความสามารถพิเศษ: หนีเก่ง (เมื่อเจอโปเกมอนป่า จะหนีได้แน่นอน)】
【ศักยภาพ: สีขาว】
【ท่าที่ใช้ได้ในขณะนี้: พุ่งชน (พื้นฐาน), ร้องขู่ (เริ่มต้น)】
【ท่าที่เรียนรู้แล้ว: ไม่มี】
【ท่าสืบทอด: ไม่มี】
เลเวลของคู่ต่อสู้สูงกว่าล็อตาด 2 ระดับ แต่เป็นแค่โปเกมอนศักยภาพสีขาวธรรมดาที่สุด ไม่มีท่าสืบทอด และความต่างด้านประสบการณ์ต่อสู้ก็ไม่ได้มากมายอะไร เหมาะจะใช้ฝึกมือและเก็บความชำนาญพอดี
“ล็อตาด ชิงลงมือก่อน! ใบมีดโกน เล็งไปที่ท้อง!”
เฉินอวี่ออกคำสั่งเสียงเบา ระบุจุดอ่อนของเป้าหมายอย่างแม่นยำ
เมื่อได้ยินคำสั่ง ใบไม้บนหัวล็อตาดก็ตึงขึ้นทันที แสงสีเขียวอ่อนเรืองรองไล่ไปตามเส้นใบ พลังธาตุหญ้ารวมตัวเป็นรูปเป็นร่างอย่างรวดเร็ว
มันสะบัดใบไม้ในมืออย่างแรง แสงคมสีเขียวรูปพระจันทร์เสี้ยวพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง ฟันเข้าใส่ท้องอันอ่อนนุ่มของยามิรารัสอย่างแม่นยำ พร้อมตัดหญ้ารกด้านหลังขาดไปหลายต้น
“โฮ่งง—!”
ความเจ็บปวดที่จู่โจมกะทันหันทำให้ยามิรารัสสะท้านไปทั้งตัว มันส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แล้วหันกลับมาทันที แววตาฉายความดุร้าย ลำคอเปล่งเสียงขู่ต่ำ ๆ เพื่อข่มขวัญ
กรงเล็บทั้งสี่ตะกุยดินไม่หยุด มันลดตัวต่ำแล้วพุ่งเข้าใส่ล็อตาดอย่างดุดัน เห็นได้ชัดว่าตั้งใจใช้ท่าพุ่งชนสวนกลับ
“ปืนฉีดน้ำ เล็งหัวมัน กดเอาไว้!”
สายน้ำใสกระจ่างพุ่งออกจากด้านหน้าใบไม้ในชั่วพริบตา กระแทกเข้าที่หัวของยามิรารัสอย่างแม่นยำ
แรงปะทะมหาศาลหยุดการพุ่งเข้าโจมตีของมันลงทันที ร่างยามิรารัสโงนเงนอย่างรุนแรง เสียหลักจนแทบล้มคะมำลงกับพื้น ทั้งยังมึนงงจนเสียจังหวะบุกไปโดยสิ้นเชิง
ไม่เปิดโอกาสให้คู่ต่อสู้ได้พักหายใจและโต้กลับ เฉินอวี่ก็สั่งต่อทันที “เมล็ดปรสิต! สกัดมันไว้!”
ประกายวารีบนใบล็อตาดหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแสงสีเขียวอ่อนจุดเล็ก ๆ เมล็ดพืชธาตุหญ้าขนาดจิ๋วแต่แน่นขนัดพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และเกาะติดกลางหลังของยามิรารัสได้อย่างมั่นคง
วินาทีต่อมา รากสีเขียวเส้นเล็กจำนวนมากก็แทงทะลุพื้นดินออกมา เจาะผ่านขนและฝังเข้าไปในร่างของยามิรารัส คอยดูดพลังชีวิตของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่อง
ยามิรารัสเจ็บปวดไปทั้งตัว มันสะบัดร่างอย่างบ้าคลั่งและกลิ้งไปมาบนพื้น พยายามสลัดพันธนาการของเมล็ดปรสิต แต่รากกลับยิ่งฝังลึกลงไป จนไม่อาจหลุดพ้นได้
มันหมดใจสู้โดยสิ้นเชิง ร้องครางเสียงหนึ่งแล้วหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิตเข้าไปในส่วนลึกของทุ่งร้าง พุ่งชนหญ้าระเนระนาดตลอดทาง ก่อนหายลับไปจากสายตาในชั่วพริบตา
เฉินอวี่ไม่ได้ไล่ตาม การฝึกกับโปเกมอนป่ามีไว้ฝึกมือและสะสมประสบการณ์เท่านั้น ไม่จำเป็นต้องไล่ฆ่าจนหมดสิ้น
เขาก้มมองล็อตาดที่อยู่ข้างกาย แสงสีเขียวจาง ๆ ยังคงโอบล้อมใบไม้ของมัน นั่นคือพลังชีวิตที่ไหลกลับมาหล่อเลี้ยงร่าง หลังเมล็ดปรสิตออกฤทธิ์ แม้จะอ่อนจางแต่ก็มีอยู่จริง
เส้นใยพลังงานที่มองไม่เห็นทอดข้ามระยะทาง ดึงพลังชีวิตของยามิรารัสที่อยู่ไกลออกไปกลับมาอย่างช้า ๆ แล้วหล่อเลี้ยงร่างของล็อตาดอย่างอ่อนโยน
แถบสถานะปรับปรุงข้อมูลอย่างเงียบเชียบ มีตัวหนังสือเล็ก ๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งบรรทัด: กำลังฟื้นฟูพลังชีวิตเล็กน้อย
เมื่อการต่อสู้ที่ฉับไวและเด็ดขาดครั้งนี้จบลง แสงจาง ๆ ก็วาบขึ้นรอบตัวล็อตาด เลเวลของมันเพิ่มจาก 6 เป็น 7 อย่างมั่นคง
ตลอดช่วงบ่ายที่เหลือ คนหนึ่งกับโปเกมอนหนึ่งตัวอยู่ในส่วนลึกของทุ่งร้าง คอยหาโปเกมอนป่ามาต่อสู้ฝึกมืออย่างต่อเนื่อง
คู่ต่อสู้ในการต่อสู้ครั้งที่สองคือโฮรูโกะเลเวล 7 ตัวหนึ่ง มันใช้ท่าพุ่งชนระดับพื้นฐานและท่าส่ายหางระดับเริ่มต้นได้ ทั้งยังมีศักยภาพสีเหลืองที่พบได้ไม่บ่อย ซึ่งสูงกว่าโปเกมอนป่าทั่วไปมาก
หลังมีประสบการณ์จากการต่อสู้ครั้งก่อน ล็อตาดก็ออกท่าทางได้คล่องแคล่วและช่ำชองกว่าเดิม มันชิงลงมือก่อน ใบมีดโกนฟันเข้าใส่ขาหน้าของโฮรูโกะอย่างแม่นยำ ปิดเส้นทางพุ่งเข้าโจมตีของคู่ต่อสู้ได้ทันที
ก่อนที่อีกฝ่ายจะปรับท่าทางได้ เมล็ดปรสิตก็ปักลงบนหลังของมันอย่างแม่นยำ เริ่มดูดพลังชีวิตและตรึงอีกฝ่ายไว้
จากนั้นปืนฉีดน้ำก็ปิดฉาก ทั้งสามท่าประสานต่อเนื่องกันอย่างลื่นไหล
โฮรูโกะถูกกดดันตลอดการต่อสู้ ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก็หมดแรง ล้มลงกับพื้นและสูญเสียความสามารถในการต่อสู้โดยสิ้นเชิง
เฉินอวี่มองโฮรูโกะที่ล้มอยู่กับพื้นแล้วแอบเสียดาย ตอนนี้เขามีเงินติดตัวไม่พอ จึงไม่มีปัญญาซื้อโปเกบอล ไม่อย่างนั้นโฮรูโกะศักยภาพสีเหลืองตัวนี้คงเป็นโปเกมอนชั้นดีที่ควรจับมาเลี้ยงอย่างแน่นอน
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงยามเย็นค่อย ๆ มืดลง
เฉินอวี่พาล็อตาดที่ผ่านการฝึกกลับโกดังท่ามกลางสายลมยามเย็น แล้วเปิดแผงข้อมูลโปเกมอนฉบับเต็มขึ้นมาดูการเติบโตตลอดทั้งวันทันที
【โปเกมอน: ล็อตาด】
【เลเวล: 8】
【ความสามารถพิเศษ: ว่ายน้ำคล่อง】
【ศักยภาพ: สีเขียวเข้ม】
【ท่าที่ใช้ได้ในขณะนี้: ร้องขู่ (เริ่มต้น), ปืนฉีดน้ำ (ชำนาญ), ดูดซับ (พื้นฐาน)】
【ท่าที่เรียนรู้แล้ว: ไม่มี】
【ท่าสืบทอด: ใบมีดโกน (พื้นฐาน), เมล็ดปรสิต (พื้นฐาน)】
ฝึกหนักเพียงวันเดียว เลเวลของล็อตาดก็เพิ่มรวดเดียว 2 ระดับ ความเร็วในการเติบโตเหนือกว่ามาตรฐานการฝึกทั่วไปมาก
ตอนเลเวล 7 มันเรียนรู้ท่าใหม่อย่างดูดซับได้ด้วยตัวเอง หลังผ่านการฝึกฝนในการต่อสู้จริงสองครั้ง ก็พัฒนาจากระดับเริ่มต้นที่ยังไม่มีพื้นฐาน ขึ้นไปถึงระดับพื้นฐานได้ในรวดเดียว
ท่าธาตุน้ำหลักอย่างปืนฉีดน้ำทะลุขีดจำกัดเดิมอย่างแท้จริง เลื่อนเข้าสู่ระดับชำนาญอย่างมั่นคง
ท่าสืบทอดสองท่าที่แต่เดิมยังใช้ไม่เป็นอย่างใบมีดโกนและเมล็ดปรสิต ต่างก็ผ่านการฝึกใช้จริงจนขึ้นสู่ระดับพื้นฐานทั้งคู่ หลุดพ้นจากสภาพที่รู้แค่ทฤษฎีโดยสิ้นเชิง
เมื่อกลับถึงห้องเล็กในโกดัง เฉินอวี่วางล็อตาดที่เหนื่อยล้าลงบนผ้าเก่าสะอาดอย่างเบามือ ปลายนิ้วลูบใบไม้เย็น ๆ ของมันอย่างอ่อนโยน
ล็อตาดถูปลายนิ้วของเขาอย่างว่าง่าย ร่างเล็กขดเป็นก้อนแล้วหลับตาลงอย่างวางใจ ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ระหว่างหลับ ใบไม้ของมันขยับไหวเบา ๆ เป็นครั้งคราว ราวกับยังนึกถึงการต่อสู้และการฝึกในตอนกลางวัน
เฉินอวี่พิงผนังเย็นเยียบ ค่อย ๆ หลับตาลง แล้วทบทวนสิ่งที่ได้จากวันนี้อย่างเงียบ ๆ
การฝึกยิงเป้าแสนน่าเบื่อช่วยวางรากฐานให้แน่น การต่อสู้จริงสองครั้งช่วยขัดเกลาปฏิกิริยาและการเชื่อมท่า เลเวลพุ่งขึ้น ทักษะพัฒนารอบด้าน แถมยังปลดล็อกท่าฟื้นฟูพลังใหม่อย่างดูดซับ
การฝึกหนักตลอดวันลบจุดอ่อนในช่วงแรกของล็อตาดไปจนหมด ทำให้มันมีความสามารถในการต่อสู้ระดับเริ่มต้นอย่างแท้จริง
ลมยามค่ำค่อย ๆ พัดผ่านช่องประตูเข้ามาในห้อง พากลิ่นเค็มคาวจาง ๆ จากท่าเรือมาด้วย อ่อนโยนและเงียบสงบ
เฉินอวี่เอียงหน้ามองล็อตาดที่กำลังหลับสนิท แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แต่ในใจกลับแน่วแน่ขึ้นเรื่อย ๆ