หลินฝูเซิงเริ่มโมโหขึ้นมา เขาคว้ามือขาวผ่องของหลิ่วชิวซวงไว้ทันที
“ทำไมจะไม่เกี่ยวกับฉัน เธอเป็นแฟนฉัน”
“เธอนัดแฟนฉันไปดูหนังต่อหน้าต่อตา คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง?”
หลินฝูเซิงรู้ว่าหลิ่วชิวซวงเกลียดเขา แต่ยิ่งเกลียดมากเท่าไร ก็ยิ่งแปลว่าเคยรักมากเท่านั้น
เขาพนันว่าหลิ่วชิวซวงจะไม่สะบัดมือเขาทิ้งเพราะคนนอก! “ฝูเซิง เราเป็นแค่เพื่อนกัน นายอย่าพูดมั่ว”
หลิ่วชิวซวงเห็นหลินฝูเซิงจับมือเธอต่อหน้าเฉินจิ่ว รองหัวหน้าโรงอาหาร
เธอดิ้นรนจะสะบัดมือออก
แม้เธอกับหลินฝูเซิงจะเคยมีอดีตด้วยกัน
แต่มันก็ผ่านไปแล้ว
ส่วนเรื่องที่หลินฝูเซิงเพิ่งบอกว่าจะชดเชยให้เธอกับลูกสาวอย่างเขอเขอ หลิ่วชิวซวงไม่กล้าหวังอะไรทั้งนั้น
ตอนนั้น หลังจากหลินฝูเซิงคบกับเธอได้ไม่นาน เขาก็ไปทำตาหวานใส่ซ่งซูโหรว
พอเธอจับได้ ก็ทะเลาะกันอยู่หลายครั้ง
ทุกครั้งหลินฝูเซิงจะบอกว่าจะปรับปรุงตัว จะเลิกติดต่อกัน แต่สุดท้ายก็ยังสันดานเดิม
หลิ่วชิวซวงเจ็บจนหมดหวัง พอดีกับที่มีโอกาสให้เยาวชนผู้มีการศึกษาเดินทางกลับเข้าเมือง เธอจึงจากหมู่บ้านประมงไป
ใครจะคิดว่าพอกลับไปแล้ว เธอถึงได้รู้ว่าตัวเองตั้งท้องลูกของหลินฝูเซิงโดยไม่ตั้งใจ หากพ่อแม่ไม่ได้ช่วยรับภาระนี้แทนเธอ
ตอนนั้นเธอคงถูกคนจากคอมมูนกับสำนักงานเขตจับไปประจานกลางถนน ด้วยข้อหา “ท้องก่อนแต่ง ประพฤติตัวไม่เหมาะสม” แล้วโดนเพื่อนบ้านด่าทอไปแล้ว
ถึงอย่างนั้น พ่อแม่ของเธอก็ถูกเพื่อนบ้านหัวเราะเยาะไม่น้อยในตอนนั้น ว่าแก่แล้วยังมีลูกอีก
เพราะอย่างนั้น ตอนนี้หลิ่วชิวซวงจึงคิดแค่ว่าจะเลี้ยงหลิ่วเขอเขอให้โตอย่างสงบ และให้พ่อแม่ได้ใช้ชีวิตดี ๆ สักสองสามวัน
เฉินจิ่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นหลินฝูเซิงจับมือหลิ่วชิวซวง ตอนแรกก็หงุดหงิดอยู่บ้าง