“ปลากะรังแดงตัวนี้ ฉันกะดูแล้วน่าจะหนัก 4 ชั่ง”
“ตอนนี้ตลาดรับซื้อกันประมาณชั่งละ 20 หยวน คิดให้เธอ 80 หยวน”
“หอยสังข์เสียงดังหนักประมาณ 10 ชั่ง ราคาตลาดตอนนี้ชั่งละ 6 หยวน ก็เป็น 60 หยวน”
“แล้วก็หอยเป๋าฮื้อขนาด 4 ตัวต่อชั่งแปดตัวนี้ ฉันคิดตัวละ 4 หยวน รวมเป็น 32 หยวน”
“ยังมีเม่นทะเลกับปูทะเลเขียวพวกนี้อีก...”
หลิวหงยังพูดไม่ทันจบ หลินฝูเซิงก็รีบเอ่ยขึ้นว่า
“หัวหน้าหลิว ฉันขายแค่ปลากะรัง หอยสังข์ แล้วก็หอยเป๋าฮื้อ ส่วนเม่นทะเลกับปูทะเลเขียวไม่ขาย”
หลิวหงได้ยินแล้วก็สงสัย “เม่นทะเลของนายขายได้ตัวละ 2 หยวน ปูทะเลเขียวก็ขายได้ชั่งละหยวนกว่า แน่ใจนะว่าไม่ขาย?”
หลินฝูเซิงส่ายหน้า “เม่นทะเลกับปูทะเลเขียวพวกนี้ ฉันจะเอาไปให้คนอื่น”
เดิมทีหลิวหงอยากถามว่า “ของแพงขนาดนี้ นายจะเอาไปให้ใคร?”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็นึกขึ้นได้
จากนั้นรอยยิ้มมีเลศนัยก็ปรากฏบนใบหน้า “นายนี่ทุ่มทุนไม่น้อยเลยนะ”
“เอาละ ในเมื่อไม่ขายเม่นทะเลกับปูทะเลเขียว งั้นคิดแค่ปลากะรัง หอยสังข์ และหอยเป๋าฮื้อ รวมเป็นเงิน 172 หยวน”
“ราคานี้มีปัญหาไหม?”
หลินฝูเซิงยิ้มตอบ “ไม่มีปัญหา”
“หัวหน้าหลิวให้ราคาดีที่สุดในตลาดแล้ว”
หลิวหงหัวเราะลั่น “พอเลย ไม่ต้องมาประจบฉันหรอก”
“ถ้าไม่มีปัญหาเรื่องราคา ฉันจะให้คนงานยกอาหารทะเลเข้าไป”
หลินฝูเซิงพยักหน้า
ไม่นาน พนักงานโรงอาหารก็ขนปลากะรัง หอยเป๋าฮื้อ และหอยสังข์เข้าไป
หลิวหงพาหลินฝูเซิงไปยังแผนกจัดซื้อ เพื่อเตรียมจ่ายเงินค่าสินค้าให้เขา
“หลินฝูเซิง นายมาที่นี่ได้ยังไง?”
หลินฝูเซิงเพิ่งมาถึงห้องทำงานแผนกจัดซื้อ หลิ่วชิวซวงก็เห็นเขาและเอ่ยถาม
หลินฝูเซิงได้ยินดังนั้นก็ยื่นเม่นทะเลกับปูทะเลเขียวไปตรงหน้าเธอทันที “ฉันเอาเม่นทะเลกับปูทะเลเขียวมาให้เธอกับเค่อเค่อบำรุงร่างกาย”
หลิ่วชิวซวงได้ยินแล้วก็คิดจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่พอนึกได้ว่าเค่อเค่อชอบหลินฝูเซิงมาก
ถ้าเธอปฏิเสธน้ำใจของคุณอาหลิน เค่อเค่อคงผิดหวัง
“ขอบใจนะ”