จวนจวนกะพริบขนตาปริบ ๆ ดวงตากลมใสแจ๋วมองทุกคน “เลี้ยงให้โตแล้วก็จะมีไข่กับเนื้อไก่กินเยอะ ๆ เลยค่ะ!”
เธอชูนิ้วเล็ก ๆ ขึ้นมานับ “กินไม่หมดก็เอาไปให้เด็ก ๆ ที่ไม่ค่อยได้กินอาหารกินได้นะคะ”
คุณท่านซืออาวุโสยื่นมือไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเธอ “เราซื้อเอาก็ได้นี่จ๊ะ!”
“ซื้อไข่ต้องใช้เงินนะคะ จวนจวนเลี้ยงเองได้ค่ะ!” จวนจวนพูดอย่างจริงจัง
แม้แต่ซือเทียนก็ยังไม่รู้ว่าหัวเล็ก ๆ ของเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
หมอหวยเข้ามาฝังเข็มให้ซือเทียน พอเสร็จแล้วก็กลับไปก่อน
ซงซงรู้สึกว่าตอนนี้แค่ขยับตัวก็ถูกจับตามอง พอลืมตาขึ้นมาก็สบเข้ากับสายตาสามคู่
มันหันหน้าหนีไปอีกทาง ไม่คิดจะสนใจคนทั้งสาม
กว่าจะถึงมื้ออาหารมันแทบอดทนรอไม่ไหว คิดว่าจะได้ลุกขึ้นขยับตัวเสียที แต่พอหันไปกลับเห็นทั้งสามคนยังอยู่
แถมยังยกอาหารมาวางตรงหน้าคอยจ้องมันกินอีก นี่กลัวว่ามันจะอู้งานหรืออย่างไรกัน?
แต่เห็นแก่ที่มื้อเย็นวันนี้มีน่องไก่ชิ้นโต มันก็จะไม่ถือสาเจ้าตัวเล็กสองคนแล้วกัน
จวนจวนกับซือจินเฉินนอนหลับอยู่ข้างรังสุนัขของซงซง
คุณท่านซืออาวุโสได้แต่สั่งให้ไป๋หลิงกับคนอื่น ๆ ค่อย ๆ อุ้มเด็กทั้งสองกลับห้อง
นางย่อตัวลงลูบหัวซงซง “ลำบากเจ้าแล้วที่ต้องดูแลเด็กสองคน”
ซงซงส่งเสียงครางเบา ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะรับหน้าที่เป็นแม่ไก่จำเป็นต่อไปอย่างอดทน
สิ่งแรกที่จวนจวนทำหลังตื่นนอนตอนเช้าคือวิ่งไปหาซือจินเฉิน
“พี่ชาย เราไปหาซงซงกันเถอะค่ะ”