คุณท่านซืออาวุโสมองหมอหวย “หมายความว่าคุณชายเล็กทั้งสองของตระกูลหลิวใกล้จะไม่รอดแล้วหรือ”
หมอหวยพยักหน้า “หลายวันมานี้พวกเขาประคองชีวิตไว้ด้วยยา เมื่อวานยังมาถามผมว่าคุณชายหนานเฉินกินอะไรถึงหายดี”
“ผมก็แค่บอกไปว่าผู้บัญชาการทหารหาโสมป่าอายุร้อยปีมาได้ต้นหนึ่ง กินไปสามวันก็หายดี โสมป่าต้นนั้นใช้ไปเพียงเล็กน้อย ส่วนที่เหลือผมทำเป็นยาลูกกลอนเพื่อให้เก็บรักษาง่าย แล้วส่งให้จวนผู้บัญชาการทหารไป”
“พวกเขาลองหาโสมป่าอายุร้อยปีมาดูก็ได้ บางทีอาจช่วยชีวิตเด็กทั้งสองไว้ได้”
คุณท่านซืออาวุโสเป็นคนฉลาดหลักแหลม ฟังคำพูดของหมอหวยแล้วก็เข้าใจทันที หากตระกูลหลิวหาโสมป่าไม่ได้ เกรงว่าสุดท้ายคงต้องมาขอความช่วยเหลือจากตระกูลซือ
“ขอบคุณหมอหวยที่บอกข่าวนี้ให้พวกเรารู้ เด็กสองคนนั้นก็ถือว่าเป็นเด็กที่ฉันเห็นมาตั้งแต่เล็ก ฉันเองก็หวังว่าพวกเขาจะผ่านพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้”
หลังหมอหวยฝังเข็มให้ซือเทียนเสร็จ เขาก็ตรวจดูอาการขาของอีกฝ่าย ก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า “ขาของคุณชายรองฟื้นตัวเร็วมาก ลองวางไม้เท้าแล้วเดินสักสองสามก้าวได้แล้ว”
ซือเทียนมองเด็กน้อยสองคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ เด็กสองคนนี้คอยดูแลเขาทุกวัน
เดี๋ยวก็เรียกคนมานวดขาให้ เดี๋ยวก็ให้คนเตรียมน้ำแช่เท้าให้ บางครั้งก็ลากเขาให้ลุกขึ้นเดิน ไม่เคยขาดตกบกพร่องแม้แต่วันเดียว
จวนจวนมองหมอหวย “คุณปู่หวย คุณลุงรองใกล้หายแล้วใช่ไหมคะ”