โหวจินฮวารีบไปเอาจดหมายฉบับนั้นกลับมา
“คุณตำรวจคะ นี่ไงจดหมายฉบับนั้น ดูสิ”
สิงหย่งเปิดจดหมายออก เนื้อหาข้างในตรงกับที่โหวจินฮวาพูดไม่มีผิดเพี้ยน “คุณตำรวจ ฉันรู้ว่าทำบัญชีปลอมมันไม่ถูก แต่ตอนนั้นฉันแค่พลาดไปชั่ววูบ ปีนั้นแม่แก่ของฉันป่วย ไม่มีเงินรักษา ในจดหมายมีเงินอยู่ 100 หยวน ฉัน...”
โหวจินฮวาก้มหน้างุด เสียงแทบจะจมหายลงคอ
เกาอ้ายฉินมองโหวจินฮวาด้วยแววตาซับซ้อน เธอจะพูดอะไรได้ล่ะ คนเราไม่เห็นแก่ตัวก็โดนฟ้าดินกลืนกินไป หายใจลึกเฮือกหนึ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึม “ผู้กองสิงคะ จดหมายฉบับนี้ไม่ใช่ฝีมือฉันจริง ๆ”
“ให้แผนกเทคนิคของโรงพักมาดูหน่อยมั้ย” เกิงต้าเฉิงเพิ่งอ้าปาก หนิวเฉียวเป่าก็เบียดเขา “จะตามแผนกเทคนิคทำไม เสี่ยวชุนของเราก็อยู่ตรงนี้ไม่ใช่เหรอ”
“หนูชุน ทำให้พวกเขาดูฝีมือหน่อย”
ฉินเยว่เจิงมองท่าโอ้อวดของหนิวเฉียวเป่าแล้วแทบจะทนดูไม่ได้ หันไปบอกเกาอ้ายฉิน “คุณไปเอาสมุดที่คุณเคยเขียนมาเล่มหนึ่ง”
เกาอ้ายฉินรีบไปเอาสมุดที่เธอใช้จดบันทึกประจำเล่มหนึ่งมา
เสี่ยวชุนคลี่จดหมายฉบับนั้นออกวางราบลงบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แล้วเปิดสมุดของเกาอ้ายฉินไปพลาง ๆ
ความรู้เรื่องการตรวจพิสูจน์เอกสารในสมองก็พรั่งพรูออกมาหมด
“การดูว่าจดหมายเป็นของปลอมหรือไม่ ข้อแรกคือดูว่านิสัยการเขียนสม่ำเสมอหรือเปล่า แล้วจึงดูว่ามีร่องรอยจงใจเลียนแบบไหม จดหมายนี้ดูเผิน ๆ ก็คล้ายลายมือของสหายเกาอ้ายฉินจริง ๆ แต่ถ้าเทียบละเอียด ๆ เราจะเห็นว่าเวลาสหายเกาอ้ายฉินเขียน จะเร็วบ้างช้าบ้าง ดูตรงนี้นะครับ พวกเส้นที่ลากต่อเนื่องแบบนี้ ส่วนใหญ่เธอเขียนเร็ว ๆ แล้วก็จะมีการหยุดขีดนิดหนึ่งทุก ๆ สองสามตัวอักษร”