"สหายอวี๋ เกิดอะไรขึ้น?" สหายชายรู้สึกขนลุก "เชิญพวกคุณลุกขึ้นก่อนเถอะ ถ้ามีปัญหาจริง ๆ เราจะจัดการให้อย่างเต็มที่แน่นอน"
เสี่ยวชุนดึงหร่วนเจี้ยนหัว "คุณพ่อ เราไม่ร้องไห้แล้ว เชื่อเถอะว่าผู้นำต้องให้ความเป็นธรรมกับเรา"
หร่วนเจี้ยนหัวรีบเช็ดน้ำตา ยืนตัวตรงขึ้นมา
ท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เสี่ยวชุนมุมปากกระตุก เธอรู้แล้วว่าใครสอนท่าไม้นี้ให้พ่อ
คุณย่าสุดยอดจริง ๆ!
สหายชายเช็ดเหงื่อ "เนื่องจากเกี่ยวข้องกับโรงพยาบาลหน่วยทหาร งั้นผมจะโทรหาผู้นำฝั่งนั้น ให้เชิญสหายซูเหม่ยมาที่นี่"
เจี่ยงหงเสียในฝูงชนแววตาไหววูบ ซูเหม่ย?
นั่นลูกสาวกับอดีตสามีของเธอเหรอ?
นึกถึงที่ซูเหม่ยเคยเล่าให้ฟัง เจี่ยงหงเสียรีบวิ่งไปที่ห้องทำงานเพื่อโทรหาซูเหม่ย
ตอนนี้ซูเหม่ยกำลังเขียนประวัติคนไข้ในออฟฟิศ ได้ยินเสียงโทรศัพท์
"ฮัลโหล สวัสดี โรงพยาบาลหน่วยทหาร ซูเหม่ย"
"ซูเหม่ย เธอรู้ไหมว่าลูกสาวกับอดีตสามีพาลูกมาร้องเรียนเธอที่สำนักงานการเมืองของหน่วยทหาร?"
ซูเหม่ยใจกระตุกวูบ จมดิ่งลงทันที
"เธอว่าไงนะ? ร้องเรียนฉัน?"
"ใช่ ฉันเพิ่งได้ยิน คนในชั้นนี้รู้กันหมด เธอรีบมา ฉันเดาเดี๋ยวผู้นำคงเรียกเธอแล้ว"
ซูเหม่ยหนาวไปทั้งตัว เหงื่อเย็น ๆ ไหลจากหน้าผาก