"ปลอมงั้นเหรอ?"
หัวหน้าอู๋หัวเราะเย็นชา "สหายน้อย ฉันรู้ว่าเธอมีความแค้นต่อแม่ตัวเอง แต่เอกสารแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะพูดว่าปลอมก็ปลอมได้ เธอรู้ไหมว่านี่ผิดกฎหมาย?"
"เสี่ยวชุน แม่รู้ว่าช่วงนี้แม่ละเลยเธอไป อย่าดื้อได้ไหมลูก? แม่รู้สึกแย่มากแล้ว หัวหน้าอู๋ เด็กยังเล็ก อย่าถือสาเธอเลย"
ซูเหม่ยร้องไห้พลางขอร้อง
"ฮึ คุณหมอซู ไว้หน้าคุณ เรื่องนี้ก็แล้วไป"
หร่วนเสี่ยวชุนมองทั้งสามคนตรงหน้า บอกตัวเองว่าห้ามตื่นตระหนก
ข้อตกลงหย่าฉบับนี้ทำลายแผนของเธอจนพังทลาย แต่นั่นไม่ได้แปลว่าไม่มีทางออก
แต่...จะมีใครช่วยเธอได้?
ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเลยแบบนี้
ผู้กองสิง
เสี่ยวชุนกัดฟัน "หนูกับพ่อไม่ยอมรับข้อตกลงหย่านี้ หนูจะพิสูจน์ว่ามันเป็นของปลอม"
"นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอไม่ยอมรับแล้วจะจบได้ เอาล่ะ เจ้าหน้าที่อวี๋ โรงพยาบาลยังยุ่งอยู่ ฉันต้องกลับแล้ว จะได้มีเวลาไปไร้สาระกับเด็กที่ไหน"
เจ้าหน้าที่อวี๋รู้สึกกระอักกระอ่วน รู้งี้ไล่สองพ่อลูกคู่นี้ไปตั้งแต่แรกก็ดี
"ได้ ๆ หัวหน้าอู๋ ต่อไปผมจัดการเอง"
ซูเหม่ยมองทั้งสองคน แล้ววิ่งออกไปพลางเอามือปิดหน้า
"สหายน้อย ข้อเท็จจริงก็คือแบบนี้ เรื่องของเธอ ทางนี้ก็จนปัญญาเหมือนกัน"
"เอาล่ะ ทางนี้ก็ยุ่งเหมือนกัน พวกนายรีบกลับไปเถอะ"
หร่วนเสี่ยวชุนมองลึก ๆ แล้วโค้งคำนับ หยิบของแล้วจูงหร่วนเจี้ยนหัวออกจากตึกสำนักงาน