"อย่าตีเสี่ยวชุน อย่าตีเสี่ยวชุนนะ..."
หร่วนเสี่ยวชุนรู้สึกตัวแข็งทื่อทั้งร่าง ถึงได้รู้ว่าตัวเองถูกใครบางคนกอดไว้แน่น
กลิ่นที่คุ้นเคยนี้
เธอเงยหน้าขึ้นมาอย่างแรง ใบหน้าที่คุ้นเคยของชายหนุ่มเต็มไปด้วยโคลนและฝุ่นสกปรก
"เสี่ยวชุนไม่ต้องกลัว ตีพ่อ อย่าตีเสี่ยวชุน"
หร่วนเสี่ยวชุนจมูกพลันแสบขึ้นมา น้ำตาไหลร่วงเหมือนเส้นบะหมี่
มันจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง?
หรือเป็นภาพหลอนหลังความตาย?
หร่วนเสี่ยวชุนยื่นมือออกไปอยากจะสัมผัสเขา
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นข้างหู เด็กสองสามคนเอาก้อนโคลนปาใส่พวกเขาอย่างสนุกสนาน
"ไอ้ใบใหญ่บ้า ไอ้ใบ้น้อยเพี้ยน พ่อลูกเดินเหมือนหมีงุ่มง่าม ไอ้ใบ้ชุนมีพ่อใบ้"
"ปามัน ปาให้มันตาย!"
เด็กชายที่อยู่ข้างหน้าสุดหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วก็ขว้าง
หร่วนเสี่ยวชุนรูม่านตาหรี่ลงทันที
โดยสัญชาตญาณก็กระโดดขวางตรงหน้าหร่วนเจี้ยนหัว
"อ๊าก—"
ความเจ็บปวดรุนแรงพุ่งจากแผ่นหลัง
"เสี่ยวชุน เสี่ยวชุนเลือดออก โฮ ๆๆ"
หร่วนเจี้ยนหัวร้องไห้โฮ เด็กหนุ่มตัวสูงเกือบเมตรแปดคนนี้กลับทำตัวเหมือนเด็กน้อย ไม่รู้จะทำยังไง น้ำหูน้ำตาไหลพราก
"ไม่ร้องนะ พ่อ อย่าร้อง เสี่ยวชุนไม่เจ็บ"
หร่วนเสี่ยวชุนเบะปากยิ้มกว้างอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ
เธอยิ่งยิ้ม หร่วนเจี้ยนหัวก็ยิ่งร้องไห้
อุ้มเธอขึ้นแล้ววิ่งกลับบ้าน
"แม่ เสี่ยวชุนเลือดออกแล้ว เสี่ยวชุนจะตายแล้ว......"
เสียงลมพัดหวือ ๆ
หร่วนเสี่ยวชุนมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอกลับมาแล้ว กลับมาในวันที่ตัวเองอายุห้าขวบ
ชาติที่แล้ว พ่อใบ้ก็ถูกเสี่ยวหู่จื่อใช้ก้อนหินปาจนหัวแตกเป็นแผลใหญ่มาก
หร่วนเสี่ยวชุนตกใจจนร้องไห้ไม่หยุด ฝันร้ายติดต่อกันหลายคืน งอแงจะหาแม่
พ่อใบ้ของเธอ หร่วนเจี้ยนหัว เพื่อจะทำให้เธอดีใจ แอบเดินเท้าไปโรงพยาบาลทหารด้วยตัวเองคนเดียวเพื่อตามหาแม่แท้ ๆ ของเธอ
ระหว่างทางบังเอิญเจอเด็กตกน้ำ เขาจึงกระโดดลงไปช่วย แต่ตัวเองกลับจมน้ำตาย
ข่าวร้ายมาถึง หร่วนยายก็ทนไม่ไหว เส้นเลือดในสมองแตกเสียชีวิตอยู่ตรงนั้น
ส่วนเธอก็เลยถูกส่งไปอยู่กับซูเหม่ยแม่แท้ ๆ ของเธอ
เพียงแต่เรื่องมันไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด
พ่อแท้ ๆ ตายยังไม่ถึงเดือน ซูเหม่ยก็แต่งงานใหม่
แต่งกับฟู่เฉินที่มีลูกติดมาสามคน
เติบโตมาในครอบครัวที่ประกอบรวมกันแบบนี้
เธอคอยแต่คอยระวัง หวาดกลัวไม่หาย
จำได้ว่าตอนที่ถูกลูกสาวของฟู่เฉินรังแกครั้งแรก
เธอร้องไห้ไปบอกซูเหม่ย
ซูเหม่ยปรายตามองเธอเย็น ๆ "เสี่ยวชุน การเป็นแม่เลี้ยงมันไม่ง่าย ลุงฟู่เขายอมเลี้ยงเธอก็นับว่าดีมากแล้ว เธอจะทำตัวดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง?"
ตอนนั้นเธอยังเด็ก แต่เธอก็รู้
แม่ไม่ได้รักเธอ
พอหลังจากแม่แต่งงานได้เจ็ดเดือนแล้วคลอดน้องชายออกมา
ในบ้านนี้ เธอยิ่งเป็นเหมือนพี่เลี้ยงที่เงียบขรึม
ทำงานมากที่สุด กินข้าวกับกับข้าวที่แย่ที่สุด อยู่ในที่ที่แย่สุด
อายุสิบแปด ซูเหม่ยตามคำยุของฟู่หมิงจู ลูกติดสามี ยัดเยียดให้เธอไปแต่งงานกับคนขายเนื้อที่ชอบทำร้ายครอบครัว
เธอถูกทำร้ายจนลูกในท้องตาย และสุดท้ายก็เสียชีวิตเพราะเลือดไหลไม่หยุด
พอตายแล้วถึงได้รู้ว่า ตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในนิยายเรื่องหนึ่งชื่อว่า "แต่งงานใหม่กับข้าราชการชั้นสูง แม่ม่ายสวยสะบึม"
ส่วนซูเหม่ย แม่ของเธอ เป็นนางเอก
นิยายทั้งหมดก็คือเรื่องแม่เลี้ยงเดี่ยวซูเหม่ย เข้มแข็งไม่ย่อท้อ เจอกับพ่อม่ายฟู่เฉินที่มีลูกติดสามคน ทั้งสองร่วมกันสร้างชีวิตที่ดีงาม
แต่ว่าอาศัยอะไร?
หร่วนเสี่ยวชุนตัวสั่นเทาไม่หยุด
แค่เพราะบทที่ถูกกำหนดไว้ ก็ต้องให้พวกเขาเป็นเบี้ยล่างเหรอ?
หร่วนเสี่ยวชุนกำหมัดแน่น
ตอนนั้นพ่อหร่วนเจี้ยนหัวไปช่วยคนในสนามรบแล้วถูกระเบิดทำสมองเสียหาย กลายเป็นคนสติไม่ดี
ประเทศเพื่อชดเชยให้เขา จึงให้ค่าชดเชยกับหร่วนเจี้ยนหัวก้อนหนึ่ง แถมยังจัดการงานให้ซูเหม่ยที่เป็นภรรยา
ซูเหม่ยพลิกจากหมอเถื่อนกลายเป็นหมอในโรงพยาบาลทหารชั่วข้ามคืน
ก็ที่นี่แหละที่เจอกับฟู่เฉิน และเริ่มต้นชีวิตที่ว่ากันว่างดงาม
หร่วนเสี่ยวชุนกัดฟัน
ต่อให้เล่าเรื่องให้สวยหรูแค่ไหน ก็ปิดบังความจริงที่ว่าซูเหม่ยคบชู้ระหว่างที่ยังมีสามีไม่ได้
ยิ่งกว่านั้น ภายหลังซูเหม่ยยังใช้สถานะญาติผู้สละชีพของหร่วนเจี้ยนหัวที่ช่วยคนอื่น ได้โควตาเลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้า
ซูเหม่ยเลี้ยงเธอไม่ใช่เพราะความรักของแม่
แต่เพราะจำเป็นต้องเลี้ยง
สมัยนั้น ลูกของผู้เสียสละเพื่อชาติจะทอดทิ้งตามอำเภอใจไม่ได้ ไม่งั้นทุกอย่างของซูเหม่ยจะถูกทำลาย
เธอเป็นเพียงผลลัพธ์ของการชั่งน้ำหนักผลประโยชน์ของซูเหม่ย
แต่เมื่อชาตินี้ได้เริ่มใหม่
เธอจะไม่มีทางให้โศกนาฏกรรมของชาติก่อนเกิดขึ้นอีกแน่
คิดพลาง หร่วนเจี้ยนหัวก็อุ้มเธอพุ่งเข้ามาในบ้านผ่านประตูรั้วไม้ "เสี่ยวชุนอย่าตายนะ เสี่ยวชุนอย่าตายนะ โฮ ๆๆ—"
หร่วนยายกำลังก่อไฟในเตาอยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชายที่ไม่เต็มเต็ง
ถือคีมคีบไฟวิ่งออกมา
"แม่ เสี่ยวชุนจะตายแล้ว หนูไม่อยากให้เสี่ยวชุนตาย แม่..."
หร่วนยายมองดูหร่วนเสี่ยวชุนในอ้อมกอดของเขา เสื้อกล้ามบาง ๆ เปื้อนเลือดอยู่ไม่น้อย
หัวชาไปหมด
แต่ละวัน ๆ ไม่ใช่ลูกเจ็บก็หลานเลือดออก
"เพี๊ยะ" ตบหัวหร่วนเจี้ยนหัวไปหนึ่งฉาด "เป็นพ่อคนแล้วยังจะร้องไห้อีก รีบไปเอากล่องยามาสิ"
หร่วนเจี้ยนหัวหันมามองหร่วนเสี่ยวชุนด้วยความน่าสงสาร ซื่อ ๆ เหมือนหมาพันธุ์ใหญ่ที่ถูกดุ
"ไอ้เด็กเวร กูเลี้ยงเอ็งมาเป็นลูกกระเจี๊ยวขี้ขลาดยังงี้ได้ไง บอกเอ็งกี่ครั้งแล้ว สู้ไม่ได้ก็เอาอิฐฟาดหน้ามันเลย ไอ้ขี้ขลาด เลวเหมือนพ่อแก่เฒ่าไร้ประโยชน์ของเอ็งนั่นแหละ"
"ยังไม่รีบคลานมาให้กูอีก กูคงทำเวรทำกรรมไว้ ถึงได้เลี้ยงพวกขี้แพ้อย่างพวกเอ็ง"
หร่วนเสี่ยวชุนฟังยายแก่ด่าฉอด ๆ อย่างยังมีเรี่ยวแรงดี
ตาแดงซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วโผเข้าสวมกอดเอวของยาย
ซุกตัวในอ้อมกอดยายเหมือนหมาหนุ่มน้อย
"ยาย..."
ร่างของหร่วนยายแข็งค้างไปครู่หนึ่ง เปลือกตาที่หย่อน ๆ กระตุกนิด ๆ
จับหร่วนเสี่ยวชุนขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว "ยาย ยาย รอให้พวกเอ็งลากกูตายแน่ หันหลังมาสิ"
หร่วนยายทำแผลคล่องแคล่วมาก เปิดเสื้อของเธอ เห็นรอยแผลยาวหนังถลอกที่หลัง ก็โกรธจนโยนคีมคีบไฟทิ้ง
"พวกสัตว์เดนตายมีพ่อมีแม่ไม่สั่งสอน วันนี้กูต้องบุกไปพังบ้านมันให้เป็นรูแน่"
"ไอ้พวกเลวทราม ลงมือหนักขนาดนี้"
"มองอะไร เอากล่องยามาให้กู"
หร่วนเจี้ยนหัวเบ้ปาก น้ำตาก็ไหลร่วง
"เสี่ยวชุนไม่เจ็บนะ พ่อเป่าให้ ไม่ร้องไม่ร้อง"
"ร้อง ร้อง ร้อง มึงยังมีหน้ามาร้อง ตัวเป็นควาย สู้กับเด็กยังแพ้"
หร่วนเสี่ยวชุนเห็นพ่อแท้ ๆ ถูกด่าเหมือนเป็นลูกสะใภ้น้อย ก็หลุดขำออกมา
"ยาย พ่อหนูป้องกันหนูนะ หนูต่างหากที่เห็นเสี่ยวหู่จื่อเอาก้อนหินจะปาพ่อ กลัวมันปาหัวพ่อแตก"
หร่วนยายบ่นงึมงำพลางหยิบขวดยาแดง แววตาสลดวาบ "เสียจนป่านนี้แล้ว จะเสียไปมากกว่านี้สักแค่ไหน"
"พอแล้ว ไอ้เด็กเวร ดีกับเอ็งก็เปล่าประโยชน์ ในใจมีแต่แม่ใจดำนั่น"
แต่ก่อนถ้าเมื่อไหร่ที่บอกว่าซูเหม่ยไม่ดี เสี่ยวชุนก็จะปกป้องเธอ
แต่วันนี้หร่วนเสี่ยวชุนไม่พูดอะไรสักคำ
มือเล็ก ๆ กอดเอวหร่วนเจี้ยนหัวไว้ รับรู้ถึงลมร้อน ๆ ที่เป่าผ่านแผลเบา ๆ ของเขา พูดอู้อี้ "ยาย ต่อไปหนูจะไม่พูดถึงแม่นั่นอีกแล้ว แม่นั่นไม่ใช่แม่หนู"
มือของหร่วนยายชะงัก "ไอ้เด็กเวร ตอนไหนกูบอกห้ามเอ็งจำแม่ล่ะ"
หร่วนเสี่ยวชุนเงียบ ชาติก่อนก็แบบนี้ ยายแก่ด่าซูเหม่ยทุกวันในบ้าน แต่พอคนอื่นว่าซูเหม่ยไม่ดี ยายแก่ก็จะเข้าไปตบตีกับคนอื่น
ยายแก่ปากแข็งแต่ใจดี ชาติก่อนตายอย่างคับแค้นแบบนั้นได้ยังไง?
ทำแผลเสร็จ หร่วนยายจับเสี่ยวชุนขึ้นมา "บอกยายมา ใครเป็นคนปาเอ็ง วันนี้ยายจะต้องบุกไปพังบ้านมันให้เป็นรูสิบแปดรูแน่"
เสี่ยวชุนบีบชายเสื้อของยาย มุมปากบิด "ยาย เสี่ยวหู่จื่อบอกว่าแม่มันเห็นซูเหม่ยพาเด็กผู้ชายอีกคนไปห้างในเมือง ซูเหม่ยไม่เอาเสี่ยวชุนกับพ่อแล้ว เสี่ยวชุนก็ไม่เอาแม่นั่นแล้วเหมือนกัน"