วันนี้ที่หร่วนเสี่ยวชุนออกจากบ้าน ก็ได้ยินเสี่ยวหู่จื่อบอกว่าแม่ของนางหนีไปกับผู้ชาย นางจึงไปมีเรื่องชกต่อยกับอีกฝ่าย
เมื่อชาติก่อนก็เรื่องนี้แหละ ที่หร่วนยายบุกไปเปิดศึกถึงที่
ทะเลาะกันอื้ออึง สุดท้ายจบลงที่แม่ของเสี่ยวหู่จื่อชดใช้เงินยี่สิบหยวน
มองดูตอนนี้ เรื่องนี้มีแปดเก้าส่วนเป็นเรื่องจริง
หร่วนเสี่ยวชุนหรี่ตาลง ชาตินี้นางไม่มีทางปล่อยให้ซูเหม่ยเหยียบย่ำอยู่บนเกียรติคุณของพ่อนางแล้วใช้ชีวิตตามสบายอีกเด็ดขาด
สิ่งที่เป็นของพ่อ นางจะเอาคืนมาทั้งหมด
เป็นไปตามคาด หร่วนยายได้ฟังหร่วนเสี่ยวชุนพูดเช่นนี้ก็เดือดดาล "ดูแม่เฒ่าจะไม่ฉีกปากเส็งเคร็งของหมื่นจินฮวาซะให้เข็ด ดีแต่พ่นเรื่องสกปรกทั้งวัน"
เห็นยายเฒ่าไฟลุกท่วมตัวแล้ว
หร่วนเสี่ยวชุนรีบดึงยายไว้ "ยาย ฉันได้ยินคนในหมู่บ้านพูดมาหลายหนแล้ว ให้แม่กลับมาสักหนเถอะ"
ยายเฒ่าเม้มปากเข้าออก ลูกสะใภ้ของนางคนนี้ไปสามปีแล้ว ไม่เคยกลับมาสักครั้ง ทุกครั้งที่โทรไปอีกฝ่ายก็บ่ายเบี่ยง
นางจะไม่รู้ได้ยังไงว่าซูเหม่ยรังเกียจเจี้ยนหัว แต่เจี้ยนหัวก็โง่ไปแล้ว ถ้าลูกสะใภ้คนนี้หลุดมือไป สาวบ้านไหนจะยอมแต่งกับเขา?
ความขมขื่นทั้งหมดจึงกล้ำกลืนฝืนทนไว้ในใจ
มองหร่วนเสี่ยวชุนที่ผอมราวกับก้านไม้ตรงหน้า ในใจทั้งเกลียดทั้งเจ็บปวด
ซูเหม่ยที่ไร้จิตสำนึก แม้แต่เนื้อที่หลุดจากท้องตัวเองยังทิ้งได้
ช่างใจร้ายนัก
"พอได้แล้ว พอแล้ว ข้าจะไปโทรศัพท์ที่กรมการกองร้อยในวันพรุ่งนี้"
"ไปเล่นกับพ่อแก"
"เวรกรรมจริง ๆ เพิ่งส่งเฒ่าไป ก็ยังต้องมาดูแลหนี้กรรมเจ้าสองคนนี้อีก"
"เสี่ยวชุน ขุด ขุด"
หร่วนเจี้ยนหัวจูงหร่วนเสี่ยวชุนไปนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเล้าไก่ ยื่นพลั่วน้อยให้
หร่วนเสี่ยวชุนเอียงคอมองพ่อแท้ ๆ ที่กำลังขุดไส้เดือนป้อนไก่อย่างตั้งใจอยู่อีกด้าน คนดีปานนี้ ไฉนสวรรค์จึงให้เขาต้องทุกข์ทนถึงเพียงนี้?
ทั้งที่ก่อนได้รับบาดเจ็บ พ่อนางกำลังจะปลดประจำการไปเป็นตำรวจแท้ ๆ
น่าเสียดาย...
ถ้ามีทางรักษาพ่อได้ก็คงดี
แต่นางรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
เมื่อชาติก่อน โรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเป่ยจิงก็ตรวจแล้ว สมองของหร่วนเจี้ยนหัวถูกแรงระเบิดทำลาย เป็นความเสียหายที่แก้ไขไม่ได้
นอกจากเซียนจะมาโปรด
ทันใดนั้นเอง ในหัวก็มีเสียงอิเล็กทรอนิกส์คุ้นหูดังแวบขึ้นมา
【ระบบกำลังรีสตาร์ท...】
หร่วนเสี่ยวชุนทั้งกายแข็งทื่อ มันมาอีกแล้ว
เมื่อชาติก่อน หลังจากโดนพี่สาวต่างแม่รังแก ในตัวนางก็มีสิ่งประหลาดเพิ่มขึ้นมาสิ่งหนึ่ง
ให้มันคอยสอนนางเรียนเทคนิคแปลก ๆ ทุกวัน อะไรกัน สะเดาะกุญแจ ล้วงกระเป๋า ปีนกำแพง แปลงโฉม...
ไม่มีสักอย่างฟังดูเป็นเรื่องปกติ
ทำเอานางตกใจจนทุกครั้งที่ได้ยินก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
จนกระทั่งนางตาย ก็ได้ยินเสียงในหัวดังมาหนึ่งที "พ่อคุณเอ๊ย... ซวยจริงเลย"
ดังนั้น ที่นางกลับมาเกิดใหม่ได้ เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียกว่าระบบนี่หรือเปล่า?
นางกลั้นหายใจอย่างตึงเครียด ถามในใจเบา ๆ "ที่ข้ากลับมาได้ เป็นเพราะเจ้าช่วยหรือเปล่า?"
เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น
【โฮสต์ เราช่วยได้แค่นี้ การช่วยให้โฮสต์เกิดใหม่เราใช้พลังงานมากเกินไป กำลังจะเข้าสู่โหมดพัก โฮสต์โปรดทำภารกิจให้สำเร็จ การทำภารกิจสำเร็จมีโอกาสได้รับยาที่ช่วยฟื้นฟูพ่อของโฮสต์ หวังว่าจะได้พบกันอีก】
【ผู้ช่วยระบบออฟไลน์แล้ว】
【ภารกิจปัจจุบัน: โปรดเรียนรู้วิธีใช้ลวดสะเดาะกุญแจ】
หร่วนเสี่ยวชุนมองจอแสงตรงหน้า บนนั้นมีข้อมูลเรียงเป็นแถว
【ชื่อ: หร่วนเสี่ยวชุน】
【สกิลปัจจุบัน: ไม่มี】
【ภารกิจปัจจุบัน: โปรดเรียนรู้วิธีใช้ลวดสะเดาะกุญแจ】
【สกิลรอปลดล็อก: สะเดาะกุญแจ, วาดภาพ, ล้วงกระเป๋า, ผลิตสารเสพติด, ผลิตเงินปลอม, ชำแหละศพ...】
หัวใจหร่วนเสี่ยวชุนเต้นระรัว เมื่อชาติก่อนนางเห็นพวกนี้แล้วก็มีแต่ความหวาดกลัว แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างประหลาด
โอกาสที่จะรักษาพ่อให้หายดี ทำเอานางมือสั่นลุ้นจนเหงื่อซึม
แค่เรียนรู้เอง ไม่ได้ให้นางไปทำอะไรเสียหน่อย
หร่วนเสี่ยวชุนสูดลมหายใจลึก
มองดูหร่วนเจี้ยนหัวที่ขุดดินจนมือเปื้อนโคลนอยู่ข้าง ๆ
"พ่อ"
ชายหนุ่มเอียงคอมองถังเล็กเปล่า ๆ ของนาง ซื่อ ๆ ยิ้มให้นาง "เสี่ยวชุนขุดไม่ได้ ของพ่อยกให้เสี่ยวชุน"
ชายหนุ่มหยิบถังเล็กของตน เทไส้เดือนที่ขุดได้ลงในถังของเสี่ยวชุนรวดเดียวหมด
ใจหร่วนเสี่ยวชุนอ่อนยวบ ขยับเข้าไปใกล้ถือพลั่วขุด ๆ "พ่อ อยากซูเหม่ยไหม?"
คิ้วสองเส้นของหร่วนเจี้ยนหัวขมวดเป็นหนอนผีเสื้อ มองนางเหม่อ ๆ
"เสี่ยวชุนอยาก ฉันอยาก"
หร่วนเสี่ยวชุนใจร้อนวูบ ทำหน้าดุ "หนูไม่อยาก พ่อก็ห้ามอยากด้วย"
ซูเหม่ยไม่คู่ควรกับพ่อนาง
หร่วนเจี้ยนหัวอกผายไหล่ผึ่ง "ไม่อยาก เสี่ยวชุนอย่าโกรธ"
"อืม ต่อไปเสี่ยวชุนกับพ่อจะดีที่สุดในโลกเลย"
หร่วนยายเดินออกมาจากห้องครัวก็เห็นฉากนี้พอดี แววตาฉายแววซับซ้อน
ก่อนหน้านี้เด็กน้อยไม่พูดจากันบ้างออกจะรังเกียจเจี้ยนหัวคนโง่นี้อยู่หน่อย ๆ พอได้เห็นเด็กกับผู้ใหญ่แบบนี้แล้ว ในใจก็รู้สึกปลอบใจ
"จำไว้ว่าพ่อแกดีก็พอ อย่าให้ถึงตอนที่ข้าตายไปแล้วตีจากไป พ่อแกไม่มีใครดูแล"
"ยาย ต่อให้หนูตายก็จะดูแลพ่อให้ดี"
"ถุย ถุย ถุย ยังเด็กอยู่นะตาย ๆ ไปได้ อัปมงคล เอาเถอะ เอาเถอะ ไปล้างมือกินข้าว ล้างไม่สะอาดห้ามขึ้นโต๊ะ"
เสี่ยวชุนยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกหร่วนเจี้ยนหัวหิ้วขึ้นมา แขนขาลอยปัดไปมาเหมือนลูกหมาน้อยกลางอากาศชั่วขณะ
"ล้างสะอาดแล้วกินข้าว เสี่ยวชุนเชื่อฟัง"
ฝ่ามือหนากว้างของหร่วนเจี้ยนหัวหุ้มมือน้อย ๆ ของนาง ถู ๆ อย่างพิถีพิถัน
แล้ววางนางลงบนเก้าอี้น้อยที่หร่วนเจี้ยนหัวทำขึ้นให้นางโดยเฉพาะ
"มานี่ คนละชาม"
"ยาย กินเถอะ"
หร่วนยายผลักกลับไปให้ ตวาดตานาง "ให้แกกินก็กิน ข้าคนแก่จะแย่งของกินกับเด็กรึ ฟันคนอื่นหลุดหัวเราะกันพอดี"
หร่วนเจี้ยนหัวถือชามอัลมอนด์นึ่งใบใหญ่ กลืนน้ำลายอึกหนึ่ง "แม่กิน..."
หร่วนยายชายตามอง "กินของแกไป"
หร่วนเจี้ยนหัวก้มหน้ากินกร้วม ๆ ในที่สุดแม้แต่ชามยังเลียวน
เสี่ยวชุนตักกินทีละช้อน วันข้างหน้านางจะให้ทุกคนในบ้านได้กินไข่กัน
"ยาย มียายมีใบโอนเงินส่งให้ซูเหม่ยไหม? แล้วก็ใบเสร็จที่ส่งกลับมามีหรือเปล่า?"
หร่วนยายครางฮึในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ "อยู่ในห้องข้า แกจะเอาไปทำไม?"
"ยาย ซูเหม่ยคงไม่อยากกลับมา ถ้าเกิดว่าเป็นอย่างที่แม่เสี่ยวหู่จื่อพูดจริง จะทำไง?"
"นางกล้าที่ไหน ดูแม่เฒ่าจะไม่ถลกหนังหัวนาง"
"ยาย นั่นมันผิดกฎหมายนะ ถ้ายายเป็นอะไรไป หนูกับพ่อจะทำยังไง?"
สีหน้าหร่วนยายชะงักค้าง
มองดูบุตรชายที่ซื่อบื้อกับหลานสาวที่ผอมโกรก ลมหายใจหนึ่งติดค้างอยู่ในอก
"แล้วจะให้ทำไงได้?"
ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น!
"ยาย พรุ่งนี้โทรศัพท์ ถ้าซูเหม่ยไม่กลับมา หนูจะไปที่ทำงานของนาง ถ้าเรื่องนั้นจริง หนูจะเล่นงาน"
หร่วนยายเงียบลง ไม่พูดอะไรสักคำ มองนาง
"เด็กบ้า นั่นแม่แท้ ๆ ของแกนะ"
"นางไม่เอาหนู แล้วก็ไม่เอาพ่อ ยาย นางไม่ต้องการพวกเราแล้ว"
หร่วนยายจนคำโต้ ไม่อาจเอื้อนเอ่ย
สุดท้ายก็ถอนหายใจ แล้วก็เคาะขอบชามอย่างมีชีวิตชีวา "ตามใจแก แต่อย่าเล่นงานจนนางไม่มีงานทำก็พอ ขายให้คนอื่นพวกเรายังได้เงิน"
สมเป็นยายจริง ๆ!
"สบายใจได้ยาย ถึงตอนนั้นเงินให้ยายหมด เสี่ยวชุนไม่เอาเงิน"
"เจี้ยนหัวก็ไม่เอาเงิน ให้แม่"
หร่วนยายมองเด็กกับผู้ใหญ่ที่เป็นคู่หูคู่ซน หน้าเหี่ยวย่นยิ้มราวกับดอกเบญจมาศ "กินเถอะ มัวแต่ป้อนยาน้ำล่อใจแม่เฒ่ากันคนละทีสองที"
หร่วนเสี่ยวชุนไม่ได้พูดพล่อย ๆ แน่ วันรุ่งขึ้นหร่วนยายไปโทรศัพท์ นางก็ลากหร่วนเจี้ยนหัวไปขอหนังสือรับรองที่คณะกรรมการหมู่บ้าน