ซูเหม่ยมองชายตรงหน้าในชุดเสื้อเลนินเนี้ยบกริบ มือถือซองเอกสาร ดูภูมิฐานนุ่มนวลนั่งลงตรงข้าม
“สหายซูเหม่ย แนะนำตัวนะครับ จ้าวหงเฟย จากกรมสาธารณสุขเมืองถานสุ่ย เรื่องที่สหายฟู่เฉินทำการผ่าตัดผิดพลาดไปก่อนหน้านี้ พวกเรามีอะไรจะถามสักหน่อย”
เรื่องฟู่เฉินผ่าตัดผิดพลาดงั้นหรือ ริมฝีปากซูเหม่ยเม้มแน่น แววตาระแวดระวังขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองอีกฝ่าย เธอไม่รู้ว่าคนนี้มาไม้ไหน
แต่อยู่ในสถานีตำรวจ ผู้ชายคงไม่กล้าทำอะไร นี่ก็เปิดประตูอยู่ แถมยังมีเจ้าหน้าที่อยู่ข้างนอกด้วย
ชายคนนั้นล้วงแฟ้มเอกสารออกมาขณะพูดถึงวันเวลา สถานที่ และการผ่าตัดอะไรสักอย่าง ขณะที่มือของเขาดันกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเธอ
ซูเหม่ย : ?
ชายหนุ่มยิ้มพลางส่งสายตาให้เธอดู ซูเหม่ยเลิกคิ้วมองตัวหนังสือบนนั้น แค่แวบเดียวก็รู้ว่าเป็นลายมือฟู่เฉิน เขาให้คนนี้มาส่งข่าวอะไรหรือ
สายตาซูเหม่ยจับจ้องที่กระดาษ เมื่อเห็นเนื้อความ ใบหน้าก็ขึ้นสีแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก เธอมองชายตรงข้ามอย่างเหลือเชื่อ ไฟในอกอัดอั้นลุกโชนขึ้นไปถึงกระหม่อม
“หมายความว่าไง”
ชายคนนั้นพูดติดขัดไปชั่วขณะ “สหายซูเหม่ย ผมคิดว่าคุณเป็นคนฉลาด คงจะให้ความร่วมมือกับพวกเรา”
ซูเหม่ยจิกเล็บสิบนิ้วแน่นกับโต๊ะ หน้าขาวซีด ปากเธอเหมือนคนจมน้ำ อ้าแล้วหุบ หุบแล้วอ้า...