ในสำนักงานกองสืบสวนของสถานีตำรวจ เสี่ยวชุนไม่ได้ใส่ใจที่ซูเหม่ยอาละวาดเลย
มีคำกล่าวว่า หมาจะกัดคุณ คุณจะกัดกลับไหม?
เธอนั่งรอให้ตำรวจจัดการเรื่องราวทั้งหมดให้เรียบร้อย แล้วเซ็นชื่อก็พาคุณย่ากับพ่อกลับบ้านได้
ตำรวจทั้งสำนักงานต่างยุ่งจนหัวหมุน
หนิวเฉียวเป่าเดินพรวดเข้ามาจากข้างนอกด้วยความโมโห วางแฟ้มเอกสารดัง "ผัวะ" ลงบนโต๊ะ "ปากของหลี่เหม่ยนั่นแข็งยิ่งกว่าคอนกรีตเสริมเหล็กอีก แม่มันเถอะ"
"พี่หนิว ถ้าเธอไม่ยอมเปิดปาก เราก็สืบไม่เจออะไรเลยนะ"
ฉินเยว่เจิงหน้านิ่วคิ้วขมวดพลิกดูข้อมูล ตอนนี้ศพจำนวนมากมีแค่ของอวี๋หงหงที่ยืนยันตัวตนได้ ที่เหลือไม่รู้อะไรเลย
คิดถึงเวลาที่เบื้องบนให้มาเหลือแค่วันเดียว ก็หงุดหงิดจนเกาหัว
ผู้กองสิงเดินเข้ามาจากข้างนอก "มีเวลาบ่นแบบนี้ สู้ไปสืบต่อไม่ดีกว่า"
เสี่ยวชุนสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดของผู้กองสิง
เธอเห็นคนค้ามนุษย์คนนั้นเมื่อกี้แล้ว
ในดวงตาของผู้หญิงคนนั้นไม่มีวี่แววตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว มีแต่ความดื้อรั้นไม่ยอมจำนนและแววอำมหิต
เสี่ยวชุนก็เห็นคนเลวมาไม่น้อยแล้ว แต่ยังไม่เคยเจอแบบนี้
เธออดสงสัยไม่ได้ว่า เพราะอะไร?
ถ้าเป็นเธอ เธอคงกลัว หวาดผวา รู้สึกผิด แล้วก็รู้สึกเสียใจกับคนอื่น สมัยที่ซูเหม่ยได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้หญิงคนนั้น เธอยังเห็นแววรู้สึกผิดอยู่เลย ทำไมคนค้ามนุษย์กลับไม่มีเลยสักนิด?
[ติ๊ง~ โฮสต์ใช้ความคิดวิเคราะห์เจตนาทางอาชญากรรมของคนค้ามนุษย์ กระตุ้นสกิลเจตนาทางอาชญากรรม]