วันรุ่งขึ้น ณ ห้องประชุมสำนักงานความมั่นคงสาธารณะประจำเมือง
ซูเหม่ยและอู๋กางมาถึงก่อนแต่เช้า มองไปยังหร่วนเสี่ยวชุนกับพ่อของเธอและหลี่เสวียหงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ด้วยท่าทางไม่พอใจ
“สหายอู๋ วันนี้คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
อู๋กางพยักหน้าให้อย่างปลอบโยน “วางใจเถอะ แม้เราจะพิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นของจริง แต่พวกเขาก็พิสูจน์ไม่ได้เช่นกันว่าเป็นของปลอม”
ด้านเทคนิคของสำนักงานความมั่นคงสาธารณะนั้นเขาพอรู้อยู่บ้าง
ใจที่ลอยละล่องของซูเหม่ยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“เสี่ยวชุน ถ้าเธอเต็มใจ จริง ๆ แล้วเธอมากับฉันก็ได้นะ...”
“เหลวไหล ไปกับเธอน่ะเหรอ? ซูเหม่ย ฝันไปเถอะ!”
หลี่เสวียหงทุบโต๊ะด่า
“หลี่เสวียหง เสี่ยวชุนอยู่กับฉัน มันจะไม่ดีกว่าอยู่กับหร่วนเจี้ยนหัวตรงไหน?”
หลี่เสวียหงถูกขัดจนอึดอัด เสี่ยวชุนเอื้อมมือไปดึงเขาไว้ “คุณมั่นใจเหรอว่าจะต้องชนะ?”
ซูเหม่ยมองหร่วนเสี่ยวชุน ดวงตาคู่นั้นไม่น่ามองเอาซะเลย ในใจอัดอั้น ถ้าไม่นึกว่าเธอมีลูกแล้วและเธอสามารถช่วยได้ เธอไม่มีทางเอ่ยปากหรอก
ไม่รู้จักดีชั่ว
หร่วนเสี่ยวชุนถลึงตาใส่ ก่อนจะเมินไม่สนใจ
เอี๊ยด ประตูเปิดออก
สิงหย่งเดินเข้ามา ด้านหลังตามด้วยเสิ่นหวยซานและชายอีกคนหนึ่ง
“นี่คือผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคที่มาจากเป่ยจิง”
อู๋กางมีสีหน้าเคร่งขรึม “ผู้เชี่ยวชาญซ่ง?”
ซูเหม่ยหันไปมองอู๋กางด้วยความไม่เข้าใจ “ผู้กองสิง ก็มีผู้เชี่ยวชาญเฉินอยู่แล้วนี่ ท่านนี้...”