น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นทำให้เสี่ยวชุนหัวชาหนึบ
"งั้นเหรอ เสี่ยวชุนวาดให้ดูหน่อยได้ไหม"
หร่วนเสี่ยวชุนพยายามปฏิเสธ "ผู้กองสิงคะ หนูเพิ่งหัดวาดรูปตอนบ่ายนี่เอง"
พูดพลางใช้เท้าเล็ก ๆ เหยียบเท้าหร่วนเจี้ยนหัว พ่อจ๋า อย่าพูดอะไรให้แย่ไปกว่านี้เลยนะ
"เฮ้อ เสี่ยวชุน เธออยู่พอดีฉันเพิ่งโทรบอกอาจารย์พี่ของฉันไป พรุ่งนี้เขาจะออกเดินทางมา ว่าแต่ที่เธอวาดเมื่อกี้ดีมากเลย เดี๋ยวฉันจะเอาให้อาจารย์พี่ดูด้วย"
เสิ่นหวยซานรู้สึกถึงความผิดปกติ "เฒ่าสิง เป็นอะไรไป นี่ทำหน้าแบบนี้"
สิงหย่งยิ้ม "วาดอะไรเหรอ ฉันขอดูหน่อย"
"ประตูเทียนอันเหมินไง ดูสิ"
สิงหย่งรับภาพวาดไป มองภาพวาดดินสอรูปประตูเทียนอันเหมิน ต้องยอมรับว่าวาดดีมาก มีเค้ามีเงา แต่ยิ่งมองสิงหย่งก็ยิ่งรู้สึกคุ้นตา
นี่มันประตูเทียนอันเหมินบนธนบัตรต้าถวนเจี๋ยชัด ๆ !
สิงหย่งรู้สึกหูอื้อ ถามเสิ่นหวยซานด้วยน้ำเสียงขุ่น "นายสอนเธอเหรอ"
"ฉันสอนเอง เสี่ยวชุนมีพรสวรรค์ดีมาก ฉันแค่เล่ารายละเอียดการปลอมแปลงหนังสือและภาพวาดให้ฟังนิดหน่อย เธอก็สามารถผสมผสานได้หมด นี่มันอัจฉริยะ เฒ่าสิง!"
ปลอมแปลงหนังสือและภาพวาด?
ผสมผสานได้หมด?
สิงหย่งกัดฟันกรอด ฟังดูแล้วก็แค่การเปิดกุญแจกับการปลอมแปลงมันยังไม่พอ ตั้งใจจะให้เธอทำธนบัตรปลอมใช่ไหม
เสิ่นหวยซานพบว่าสิงหย่งที่อยู่ข้าง ๆ อยู่ ๆ หน้าก็ดำเหมือนก้นหม้อ ไอเย็นพวยพุ่งออกมา
"เฒ่าสิง นายเป็นอะไรเนี่ย"
สิงหย่งยิ้มเจื่อน ๆ "นายตามฉันเข้าห้องทำงานหน่อย"
ต่อมา ในห้องก็มีเสียงร้องโหยหวนดังออกมา เสี่ยวชุนตกใจจนหดหัวเข้าไปในอ้อมกอดของหร่วนเจี้ยนหัว
เธอเองก็ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เหมือนกัน ใครจะรู้ว่าหลังจากที่เธอเรียนรู้ความรู้เรื่องการปลอมแปลงเอกสารมากเกินไปตอนบ่าย เพียงแค่ลงมือฝึกในสถานีตำรวจไม่กี่ครั้ง ความชำนาญก็เต็มหลอด เลื่อนขั้นเป็นสกิลระดับกลาง ปลดล็อกสกิลปลอมแปลงหนังสือและภาพวาดทันที