จางหนิงก้มมองเด็กน้อย เคยได้ยินมานานแล้วว่าสิงหย่งไปแย่งลูกสาวชาวบ้านมาเลี้ยง
ว่าแต่ใบหน้าเล็ก ๆ ประกอบกับสัดส่วนแขนขาสั้น ๆ ของเธอน่ารักดีนะ ได้ยินว่าแผนกเทคนิคมีเรื่องขำ ๆ เกี่ยวกับเธออยู่บ้าง พวกนี้ล้วนเป็นเรื่องที่เซียวตงเอามานินทาตอนว่าง จางหนิงมองเด็กน้อยที่กระพริบตาปริบ ๆ
ยื่นรูปถ่ายปึกหนึ่งส่งให้ "ดูออกไหมว่าเป็นอะไร"
สิงหย่งก้มมองรูปแวบหนึ่ง ปกติกล้องที่หมอชันสูตรใช้ประจำคงชัดสู้ขนาดนี้ไม่ได้ ดูก็รู้ว่าเป็นของส่วนตัวของจางหนิง ฐานะทางบ้านเธอดีถึงได้ซื้อของนอกแบบนี้ไหว
เสี่ยวชุนพินิจอย่างละเอียด ดูรูปต่อเนื่องกันหลายใบ ผ่านไปพักหนึ่งก็ชี้ไปที่รูปหัวใจที่เย็บปิดไว้ซึ่งอยู่บนสุดด้วยแววตาจริงจัง "ตรงนี้ไม่เหมือนนะ"
จางหนิงได้ฟังก็ก้มลงหยิบรูปขึ้นมา หัวใจที่ถูกเย็บปิดเป็นความจุกจิกเล็กน้อยส่วนตัวของเซียวตง "เมื่อเทียบกับอวัยวะภายในอื่น ๆ ก็จริง แผลที่หัวใจนี้ยุ่งเหยิงและถูกกรีดซ้ำ แรงที่ใช้ไม่สม่ำเสมอ มีร่องรอยการแทงหลายครั้ง จากมุมมองของฉัน การใช้ความรุนแรงซ้ำ ๆ มุ่งเป้าไปที่อวัยวะใดอวัยวะหนึ่งแบบนี้เป็นการระบายอารมณ์ทางจิตแบบหนึ่ง"
จางหนิงวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น เงยหน้ามองเด็กน้อยด้วยความสนใจ ช่างสังเกตดีไม่เลว
เสี่ยวชุนจ้องเธอตาเป็นประกาย ในใจพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง ใช่แล้ว ๆ หมอชันสูตรจางเป็นกระบอกเสียงให้เธอชัด ๆ แต่ ยังขาดไปอีกจุดหนึ่ง
"หมอชันสูตรจาง อันนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนกับสองสามใบนี้ ฆาตกรตอนนั้นมันแทงยังไงเหรอ"