ซูเหม่ยตัวสั่นไม่หยุด ตอนนี้เธอไม่สนใจคำพูดหยาบคายพวกนั้นแล้ว รู้แค่ว่าถ้าพวกนั้นจับตัวผู้หญิงที่เพิ่งทำแท้งให้เธอได้จริง เธอก็ซวยแน่
ขณะนั้นเอง หน้าประตูก็มีเงาร่างหลายคนปรากฏขึ้น
“ผู้กองสิง เจอจิงจิงของฉันหรือยังคะ”
สิงหย่งมองแม่ของเด็ก พลางปลอบ “พวกเราสั่งปิดล้อมรอบ ๆ ไว้แล้ว กำลังค้นหาทีละบ้าน เดี๋ยวก็ได้ข่าวแล้วครับ”
“ฮือ ๆ ๆ จิงจิงของแม่” ผู้หญิงทรุดลงร้องไห้ในอ้อมกอดเจี่ยงต้าจวิน ชายชาติทหารผู้เคยเด็ดเดี่ยว บัดนี้ตาแดงก่ำ โอบไหล่ภรรยาไว้ เจี่ยงหงเสียที่อยู่ข้าง ๆ เม้มปากแน่น มองซูเหม่ยที่โผล่อยู่ในลานบ้านด้วยความประหลาดใจ
“หมอซู คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ซูเหม่ยเงยหน้าขึ้นอย่างหมดสภาพ เจี่ยงหงเสีย? เธอรู้สึกผิดโดยสัญชาตญาณ “ฉะ ฉัน ฉันกำลังหาบ้านแถวนี้ พวกนั้นก็ลากฉันมา”
เจี่ยงหงเสียอึ้ง “คุณหาบ้าน แล้วพวกนั้นลากคุณมาทำไม”
“หาบ้านบ้าอะไร ผู้หญิงคนนั้นมาทำแท้งต่างหากเล่า~”
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ หัวเราะเยาะดังลั่น เจี่ยงหงเสียตกใจสุดขีด จ้องที่ท้องเธอ “หมอซู คุณ คุณ... ท้องเหรอ”
เธอนึกว่าซูเหม่ยทำสัญญาหย่าปลอมขึ้นมาเพราะรักแท้ ไม่คิดเลยว่าเธอจะ... มีชู้?
เจี่ยงหงเสียถอยหลังไปหลายก้าว ราวกับบนตัวอีกฝ่ายมีเชื้อโรค ในยุคนี้การมีสัมพันธ์ชู้สาวแบบมั่ว ๆ ต้องถูกคนนับพันประณาม
ใครเข้าใกล้ก็พลอยมอมแมมไปด้วย
เธอสูดลมอย่างเหลือเชื่อ “หมอซู คุณทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”