ซูเหม่ยจ้องมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ชาติที่แล้วเขาได้ยินว่าเธอท้องก็ดีใจจนน้ำตาคลอ ระมัดระวังราวกับไข่ในหิน แต่ตอนนี้กลับบอกให้เธอไปเอาเด็กออก?
เขาทำใจได้ยังไง?
นั่นลูกของพวกเขานะ!
ใจซูเหม่ยบีบรัดจนเจ็บ อึดอัดแน่นจนหายใจไม่สะดวก
"ฟู่เฉิน นายไม่ต้องการหรือไง?"
ฟู่เฉินมองซูเหม่ยที่ตัวสั่น ริมฝีปากเผยอ น้ำตาคลอเบ้า พลางเกาหัวอย่างหงุดหงิด "ซูเหม่ย เธอคิดว่าเวลานี้มันเหมาะเหรอ?"
"ไม่เหมาะตรงไหน!"
ทำไมชาติที่แล้วเธอถึงมีไว้ได้ ชาตินี้จะไม่ได้?
นั่นลูกของเธอนะ!
ซูเหม่ยหอบหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตาคลอหน่วยตา นึกขึ้นได้ว่าฟู่เฉินเป็นคนที่โอนอ่อนง่ายแต่แข็งกร้าวยาก จึงเอื้อมมือไปเกี่ยวแขนเสื้อเขาเบาๆ "ฟู่เฉิน ฉันดีใจนะ ดีใจที่ได้มีลูกคนนี้จริงๆ ช่วยหาทางหน่อยได้ไหม?"
เขาจะมีทางอะไรได้ เรื่องนี้ถ้าถูกจับได้ต้องติดคุกแน่
ฟู่เฉินคิดว่าสมองซูเหม่ยคงจะผิดปกติไปแล้ว
ลูกยังมีใหม่ได้ แต่ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงคนอื่น
ไม่ใช่แค่ติดคุก ยังตกงาน แล้วชีวิตนี้ก็อย่าหวังจะเชิดหน้าได้อีกเลย!
เธอรู้ข้อนี้บ้างไหม?
ซูเหม่ยเห็นฟู่เฉินไม่เอ่ยปาก จึงสูดลมหายใจเข้าลึก "ฟู่เฉิน ก่อนที่ฉันจะไปหานายที่หมู่บ้านธงแดง ฉันคิดไว้แล้วว่าเรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้ นายช่วยหาที่ให้ ฉันจะไปคลอดลูกที่นั่น แล้วพอถึงเวลา เราก็จดทะเบียนแล้วบอกว่าลูกคลอดก่อนกำหนดก็ได้"
เพื่อลูกคนนี้ เธอยอมหลบซ่อน
นั่นพูดเหมือนดีนะ ตอนนี้จะไปไหนได้โดยไม่ต้องใช้หลักฐานอะไร เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ แล้วเลี่ยวจิ้งรู้ได้ยังไง?