เสี่ยวชุนอดใจไม่ไหว วิ่งไปที่หน้าห้องสอบปากคำของฟู่เฉิน ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ มองเข้าไปข้างใน ฟู่เฉินถูกฉินเยว่เจิงถามจนเริ่มหงุดหงิด “เจ้าหน้าที่ตำรวจครับ ผมแค่ไปหาฉินต้าไห่เพื่อซื้อยาผู้ชาย เขาตายยังไงผมไม่รู้จริง ๆ แล้วเมื่อคืนผมอยู่กับสหายเกาอ้ายฉินทั้งคืน”
ตอนนี้จิตใจเขาไม่สงบเลย ทำไมซวยขนาดนี้ ถ้าตำรวจพวกนี้สืบรู้ว่าตัวเองซื้อยาทำแท้งจะทำยังไง?
ตอนนี้ทำได้แค่ภาวนาให้ตำรวจไม่สืบพบ ยาของตัวเองฝากคนเอาเข้าไปให้แล้ว ขอแค่ลูกซูเหม่ยหลุดออกมา ถูกโยงใยมาด้วยก็ยอม แต่ถ้าไม่สำเร็จ เขาถึงอยากตายจริง ๆ
เสี่ยวชุนมองฟู่เฉินที่พูดจาเลี่ยงไปทางอื่น แค่นหัวเราะเยาะ คิดในใจ พวกนี้คิดว่าตัวเองแนบเนียนนักสินะ
ด้านหลัง สิงหย่งใช้มือข้างเดียวยกเจ้าตัวเล็กที่แอบฟังอยู่ขึ้นมา จับรักแร้ทั้งสองข้างแล้วชูขึ้น มองตาเธอตรง ๆ “เป็นไง? กลัวคนอื่นไม่ซวยเหรอ?”
“เสี่ยวชุนเปล่านะ!”
สิงหย่งหัวเราะหึ ๆ เจ้าเล่ห์ชะมัด
“แอบดูอีกจะตีก้น”
เสี่ยวชุนหน้าแดงเถือกทันที มือเล็ก ๆ ปิดก้นตัวเอง “ผู้กองสิง!”
“เอาล่ะ ฉันจะออกไปข้างนอกพอดี ไปส่งเธอระหว่างทาง เด็กนอนดึกเดี๋ยวจะกลายเป็นคนแคระ” สิงหย่งคีบตัวเธอเหมือนกระเป๋าเดินออกจากสถานีตำรวจ
พระอาทิตย์ยังลอยสูง สิงหย่งจับเสี่ยวชุนนั่งบนคานรถจักรยานอย่างมั่นคง ขาปั่นทีเดียว รถจักรยานก็พุ่งออกไป
ถนนตอนเลิกงาน ผู้คนคับคั่ง รถรางลากสายยาวสองเส้นดังกริ๊ง ๆ ชายหญิงขี่จักรยานผ่านไปมา สิงหย่งปั่นจักรยานลัดเลาะตามตรอกซอกซอย