มีคนส่งเสียงเชียร์ สิงหย่งก้าวฉับ ๆ เข้าไป "สหายซูเหม่ย ถ้าผมจำไม่ผิด คุณมีโทษต้องไปใช้แรงงานที่อำเภอเหมืองแร่อยู่แล้ว นี่มันความผิดซ้ำซ้อนใช่ไหม"
"อะไรนะ ผู้หญิงนั่นเป็นนักโทษใช้แรงงานเหรอ"
"แม่เจ้าโว้ย ตานี่มันไม่กลัวจริง ๆ เลยนะ"
"หัวหน้า จะไปยืดเยื้ออะไรกับพวกมันอีก จับตัวไปเลย ก่อนหน้านี้บอกว่าเด็กในท้องนางไม่ใช่ของเขา คราวนี้จับได้คาหนังคาเขาแล้ว ฟู่เฉิน นายจะแก้ตัวยังไงอีก"
ฟู่เฉินลนลานขึ้นมาทันใด "ผมก็แค่วันนี้ห้ามใจไม่อยู่ ซูเหม่ย คุณพูดสิ ว่าคุณเป็นคนเริ่มก่อน"
ซูเหม่ยกัดฟันพูด "ฉันเป็นคนเริ่มเอง"
"แล้วยังไง หรือซูเหม่ยจับไอ้จ้อนของนายบังคับ"
คนในฝูงชนพากันหัวเราะพรืด หร่วนยายถ่มน้ำลายอย่างรังเกียจ "หัวหน้า ดิฉันขอแจ้งความผิดต่ออีก นังสองคนนี้ควรถูกส่งไปใช้แรงงานทั้งคู่"
"พอได้แล้ว เรื่องนี้พวกเราจะจัดการต่อไป เสี่ยวเฉินส่งซูเหม่ยไปก่อน ดูลูกน้องที่รับผิดชอบหน่อยว่าทำไมกัน ส่งไปใช้แรงงานยังอิดออดอิดเอื้อนได้"
"อ้ายฉิน คุณเชื่อผมเถอะ ผมชอบคุณคนเดียวจริง ๆ" ฟู่เฉินรีบออกตัวแสดงท่าที เกาอ้ายฉินยิ้มเยาะ "ฟู่เฉิน ฉันไม่เอาผักบุ้งเน่า"
"แต่ว่า การที่คุณทำร้ายจิตใจฉัน ไม่สมควรจะชดใช้ให้ฉันหน่อยหรือ"
ฟู่เฉินอึ้งไป ซูเหม่ยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็กระโดดโวยขึ้นมาทันที "คุณก็แค่เล็งตำรับยาของฟู่เฉินไว้ เกาอ้ายฉิน คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง"
"เล็งอะไรก็น่าชังยิ่งกว่าหนุ่มมักมากในกาม ใครจะเหมือนคุณที่เป็นเหมือนหมาคาบเหยื่อ คอยจ้องแต่ของในชามคนอื่น"
"ฉันว่าต้องให้ค่าชดเชย ไม่อย่างนั้นมันก็เกินไปแล้วนะ"
ฟู่เฉินมองคนที่มุงดูอยู่ "ตกลง ผมให้"
สุดท้ายจากการเจรจา เกาอ้ายฉินได้เงินสองร้อยหยวนกับสิทธิ์ครอบครองตำรับยาไป
"เมื่อให้ค่าชดเชยแล้ว ท่านตำรวจ แล้วสองคนนั้นมีชู้ด้วยกันก็ไม่ต้องถูกจับกุมหรือ"
ฟู่เฉินคราวนี้ลนลาน ทำไมวนไปวนมากลับมาเรื่องมีชู้อีกแล้ว ผู้คนส่งเสียงยุแหย่อยู่เนือง ๆ ตะโกนว่าเสื่อมเสียศีลธรรม ฟู่เฉินหน้าซีดเผือกลงเรื่อย ๆ
จู่ ๆ ฟู่โย่วอันในกลุ่มคนก็เอ่ยขึ้น "พ่อ แต่งงานกับซูเหม่ยเถอะ"
แต่งงานกับซูเหม่ย
ขาฟู่เฉินอ่อนยวบ แต่งงานกับนักโทษใช้แรงงาน เขาจะยังมีอนาคตอะไรอีก