เสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งดังเข้าหูจวี๋ซือเมิ่ง ทำเอาเธอตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ
【มารยาทก่อนนอน = อ้าปาก จูบให้เต็มที่】
ข้อความบนหน้าต่างระบบผุดขึ้นในหัวจวี๋ซือเมิ่ง ทำให้เธอตกตะลึงสุดขีด
เธอไม่คิดเลยว่าเนื้อหาในระบบจะกลายเป็นเรื่องจริง
จวี๋ซือเมิ่งนิ่งค้าง ริมฝีปากถูกเธอเลียและเม้มซ้ำไปซ้ำมา จนแดงบวมขึ้นมา
เห็นจวี๋ซือเมิ่งไม่ขยับอยู่นาน ความอดทนของถานจิ่วอี้ก็คล้ายจะเริ่มหมดลง
“จะเล่นแง่ไปถึงเมื่อไหร่? ก่อนนอนเมื่อก่อน เธอไม่ใช่คนที่เป็นฝ่ายรุกที่สุดหรอกเหรอ? ทุกครั้งก็เอาแต่เกาะติดจูบอยู่ตั้งนาน”
ได้ยินแบบนั้น จวี๋ซือเมิ่งก็ประหลาดใจไม่น้อย
เธอไปหื่นขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
จูบแรกของเธอยังอยู่ครบด้วยซ้ำ
ถานจิ่วอี้สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เนื้อผ้าขับให้เห็นช่วงเอวและหน้าท้องที่แน่นกระชับ รวมถึงกล้ามท้องเป็นลอน
เขาไหล่กว้างเอวสอบ แผงอกกว้างเต็มแน่น ขณะที่เอวคอดลงอย่างฉับพลัน ประกอบกับใบหน้าคมเข้ม ทำให้ภาพตรงหน้าดูเย้ายวนชวนใจสั่น
ถานจิ่วอี้ขมวดคิ้ว “พอแล้ว มานี่”
จวี๋ซือเมิ่งกลืนน้ำลาย เสียงฟังดูประหม่าเล็กน้อย “ไม่ใช่นะ พี่จิ่วอี้ ฉันเห็นพี่เป็นพี่ชาย จะทำแบบนี้ไม่ได้”
“ทำแบบไหน? เรื่องปกติไม่ใช่หรือไง?”
จวี๋ซือเมิ่งออดอ้อน “เอาเป็นว่าคืนนี้เรางดจูบราตรีสวัสดิ์กันก่อนได้ไหม”
ถานจิ่วอี้ขมวดคิ้ว “จวี๋ซือเมิ่ง! เธออายุ 19 แล้ว ไม่รู้หรือไงว่าจูบราตรีสวัสดิ์เป็นมารยาทสำคัญขนาดไหน?”
จวี๋ซือเมิ่งถูกต่อว่าจนหูชา
เธอไม่รู้จริง ๆ นั่นแหละ
ช่างเถอะ เอาตัวรอดไปก่อนแล้วกัน
สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าจะยิ่งแย่ลงหรือเปล่า
จวี๋ซือเมิ่งพยักหน้า น้ำเสียงอ่อนลง “เมื่อกี้ฉันพูดผิดไป งั้นพี่ เราเริ่มกันเลย”
พอได้ยินจวี๋ซือเมิ่งพูดแบบนั้น คิ้วของถานจิ่วอี้ถึงค่อย ๆ คลายออก
“ดี ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกัน”
ถานจิ่วอี้กล่าว “วันนี้มารยาทของเธอสอบตกยับ งั้นเรามาเริ่มเรียนกันใหม่ตั้งแต่พื้นฐานทีละนิด”
“จูบราตรีสวัสดิ์ ขั้นแรกต้องทำอะไร?”
นิ้วมือจวี๋ซือเมิ่งสั่น เสียงก็สั่นตามไปด้วย “ฉะ...ฉันไม่รู้”
วินาทีถัดมา สายตาราวกับกำลังตัดสินก็ทอดลงมา ตกตรงไหน ตรงนั้นก็ร้อนวูบจนน่ากลัว
“ทำไมแค่นี้ยังลืม? เรียนมารยาทไปถึงไหนแล้ว?”
ถานจิ่วอี้บอก “ขั้นแรก ทั้งสองฝ่ายต้องลูบริมฝีปากของกันและกัน เพื่อสัมผัสอุณหภูมิของริมฝีปาก”
【นี่เธอกรอกอะไรใส่หัวถานจิ่วอี้กันแน่?】
จวี๋ซือเมิ่งอดปวดหัวไม่ได้ จึงประท้วงระบบในใจ
ระบบหดตัวลงเล็กน้อย ก้อนสีขาวดูน้อยใจอยู่บ้าง
【ฟังก์ชันสะกดจิตทำงานเอง ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย】
ตอนนี้จวี๋ซือเมิ่งไม่มีเวลาสนใจระบบ ทำได้แค่รับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าไปก่อน
มือข้างหนึ่งของถานจิ่วอี้จับมือจวี๋ซือเมิ่งไว้ ส่วนอีกข้างประคองเอวเธอ “เริ่มจากเธอก่อนดีไหม?”
ให้เธอเริ่มก่อนเหรอ? เธอทำไม่เป็นหรอก
ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าถานจิ่วอี้จะได้สติเมื่อไหร่ และพอฟื้นแล้วจะจำเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนนี้ได้หรือเปล่า
เพราะงั้น เธอต้องทำตัวให้เป็นฝ่ายถูกกระทำถึงจะได้
มีแต่ฝ่ายถูกกระทำเท่านั้นที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรมได้
เสียงจวี๋ซือเมิ่งสั่นอย่างเห็นได้ชัด “พี่จิ่วอี้ ฉันทำไม่เป็น พี่สาธิตให้ดูได้ไหม?”
ถานจิ่วอี้ไม่ค่อยพอใจ “อายุ 19 แล้ว ทำไมมารยาทง่าย ๆ แค่นี้ยังทำไม่เป็น?”
จวี๋ซือเมิ่งก้มหน้า ท่าทางทั้งหวาดกลัวทั้งกระดากอาย
ถานจิ่วอี้ยกมือขึ้นเบา ๆ “ช่างเถอะ ถ้าอย่างนั้นฉันเริ่มก่อน เธอจำขั้นตอนไว้ให้ดี”
เสื้อผ้าบนตัวจวี๋ซือเมิ่งยังไม่ได้เปลี่ยน เธอยังคงสวมชุดบัลเลต์ตัวเดิม
ร่างกายของจวี๋ซือเมิ่งยังผอมบางอยู่บ้าง แต่ถึงจะผอมแค่ไหน ส่วนที่ผู้หญิงควรมีก็ยังมีครบ
โดยเฉพาะขาคู่นั้นของเธอ มีเนื้อนุ่มนิ่มน่าจับ แค่บีบเบา ๆ ก็ยุบเป็นส่วนโค้งอวบอิ่ม
ใกล้เหลือเกิน
เขาไม่เคยอยู่ใกล้จวี๋ซือเมิ่งขนาดนี้มาก่อน
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวถานจิ่วอี้
แต่ทันทีที่เกิดขึ้น เขาก็ปฏิเสธความคิดของตัวเอง
ไม่สิ!
จูบดูดดื่มเป็นมารยาทก่อนนอนที่ปกติที่สุดระหว่างพวกเขา ก่อนหน้านี้ก็เคยสัมผัสกันแบบนี้ แถมซือเมิ่งยังชอบเกาะติดขอจูบเขาบ่อย ๆ จนถูกจูบเสียหายใจไม่ทัน ตัวอ่อนปวกเปียกไปหมด
แต่ทำไมเขาถึงจำไม่ได้ล่ะ?
ถานจิ่วอี้รู้สึกว่าสมองสับสน นึกบางเรื่องไม่ออก
ถานจิ่วอี้ยกมือขึ้น แล้วเคลื่อนไปยังจุดหนึ่ง—
ริมฝีปากของจวี๋ซือเมิ่ง
ริมฝีปากของจวี๋ซือเมิ่งชุ่มชื้นแดงระเรื่อจากการเลียซ้ำ ๆ ติ่งริมฝีปากด้านบนยิ่งเห็นเด่นชัดเมื่อมีน้ำลายสีเงินเคลือบอยู่
ปลายนิ้วชี้ของเขาแตะริมฝีปากจวี๋ซือเมิ่งก่อน
ชื้น ๆ นุ่ม ๆ
ลายนิ้วมือหยาบกร้านที่แผ่ความร้อนลูบผ่านริมฝีปากที่เม้มแน่นของจวี๋ซือเมิ่งหนึ่งรอบ
หัวใจของจวี๋ซือเมิ่งเต้นตึกตัก
ไม่รู้ว่าเพราะกลัวเขาจะได้สติขึ้นมากะทันหัน หรือกลัวว่าผู้ชายที่เต็มไปด้วยความต้องการควบคุมตรงหน้าจะทำอย่างอื่น
โชคดีที่ถานจิ่วอี้รักษามารยาทมาก เขาแค่ลูบริมฝีปากของเธอจริง ๆ
ทว่าหลังถูกลูบ ริมฝีปากของจวี๋ซือเมิ่งก็ยังอุ่นวาบจากปลายนิ้วของเขา
ที่แท้ก็ร้อนระอุขนาดนี้
ถานจิ่วอี้ชักมือกลับ น้ำเสียงแฝงความสงสัยที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “ตอนนี้ถึงตาเธอแล้ว”
พอได้ยินคำพูดนี้ ความสนใจของจวี๋ซือเมิ่งก็อดพุ่งไปที่ริมฝีปากของถานจิ่วอี้ไม่ได้
ริมฝีปากของชายหนุ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย แตกต่างจากริมฝีปากผู้หญิงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งบางกว่า ใหญ่กว่า และหยาบกว่า
คอจวี๋ซือเมิ่งแห้งผาก เธอพยายามขัดขืน “พี่จิ่วอี้...”
ถานจิ่วอี้เรียก “ซือเมิ่ง!”
จวี๋ซือเมิ่งรู้จักนิสัยของถานจิ่วอี้ดี ปกติเขาสง่างามสูงส่งและหยิ่งยโส
ถึงจะถูกสะกดจิต แต่นิสัยก็ยังเหมือนเดิม
เขาคือคุณชายผู้สูงศักดิ์ที่สุดในหมู่คนมีอำนาจ
เห็นจวี๋ซือเมิ่งไม่ขยับอยู่นาน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ถานจิ่วอี้จับข้อมือเธอไว้
เขาพามือของเธอเคลื่อนไปหาริมฝีปากตัวเอง
มือของเธอเลื่อนผ่านลำคอและแก้มของชายหนุ่ม ก่อนจะมาหยุดตรงริมฝีปากของเขา
จากนั้นก็วางลงไป!
ร้อนชะมัด!
ปลายนิ้วเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตอย่างแรง
นี่คือความรู้สึกจริง ๆ ของจวี๋ซือเมิ่ง
ถึงเธอจะตัดสินใจแล้วว่าจะยั่วยวนถานจิ่วอี้ แต่เรื่องแบบนี้ก็เป็นครั้งแรกของเธอเหมือนกัน
จวี๋ซือเมิ่งเผลอชักมือกลับ แต่ถานจิ่วอี้จับเธอไว้แน่น
“ซือเมิ่ง ทำไมถึงชักมือกลับ? เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าจะเชื่อฟังหรือไง?”
คนที่พูดจาเคร่งขรึมกลับพูดเรื่องไม่เข้าท่าออกมา ช่างตัดกันอย่างรุนแรงจนแก้มจวี๋ซือเมิ่งขึ้นสีชมพู
กระดูกสะบักของเธอสั่นระริก ราวกับถูกกระตุ้นจนเกินไป อีกประเดี๋ยวคงถูกบีบจนแหลก
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เสียงของถานจิ่วอี้ก็แหบพร่าแล้ว
“ผ่อนคลาย...” เขาเผยอริมฝีปากเล็กน้อย
จวี๋ซือเมิ่งยังไม่ทันตั้งตัว นิ้วโป้งก็ไล้ไปตามริมฝีปากของถานจิ่วอี้ ก่อนจะสอดเข้าไปตรง ๆ
ฟันหน้าของถานจิ่วอี้ทิ้งรอยรูปพระจันทร์เสี้ยวไว้บนนิ้ว
“ขอโทษ” จวี๋ซือเมิ่งรีบขอโทษ
ถานจิ่วอี้มองแววขอโทษและหวาดกลัวในดวงตาเรียวหวานของเธอ ก่อนจะกลืนคำตำหนิลงไป
ถานจิ่วอี้พูดต่อ “จากนั้น ลูบลายริมฝีปากต่อ”
จวี๋ซือเมิ่งรู้ว่าอยากให้เรื่องจบเร็ว ๆ ก็มีแต่ต้องทำตามที่ถานจิ่วอี้บอก
เธอค่อย ๆ ขยับนิ้ว สัมผัสรูปทรงและอุณหภูมิของลายริมฝีปาก
ริมฝีปากของผู้ชายแข็งกว่าของเธอ ทั้งที่โกนหนวดแล้ว แต่ฮอร์โมนพลุ่งพล่านเกินไป พอสัมผัสบริเวณรอบริมฝีปากก็ยังสากอยู่ดี
พอเสร็จ จวี๋ซือเมิ่งลดมือลง รู้สึกว่าปลายนิ้วยังมีไออุ่นของเขาหลงเหลืออยู่
ถานจิ่วอี้กล่าว “ตอนนี้เข้าสู่ขั้นที่สอง เริ่มของจริง ริมฝีปากแนบชิดกัน”
นี่เริ่มของจริงแล้วเหรอ?
จวี๋ซือเมิ่งเบิกตากว้าง ตัวสั่นสะท้านและเผลอคิดจะหนี
แต่เธอลืมไปว่ามือยังถูกถานจิ่วอี้จับแน่น อยากหนีก็หนีไม่พ้น
“ซือเมิ่ง เธอไม่เชื่อฟังเลย”
น้ำเสียงนั้นเหมือนพี่ชายกำลังสั่งสอนเด็กดื้อ ฟังดูเจือความจนใจอยู่บ้าง
“ซือเมิ่ง ทำขั้นตอนสุดท้ายให้เสร็จดี ๆ”
วินาทีต่อมา ถานจิ่วอี้ก็บีบเอวจวี๋ซือเมิ่ง
จากนั้นริมฝีปากของเขาก็กดลงมา
ริมฝีปากที่ยังอุ่นจากปลายนิ้วของจวี๋ซือเมิ่งแตะลงบนริมฝีปากของเธอ
แม้จะเป็นเพียงการเสียดสีแผ่วเบา เธอก็ทนไม่ไหวแล้ว
“อืม...”
จวี๋ซือเมิ่งผลักถานจิ่วอี้ออกอย่างแรง ร่างกายโงนเงน ปลายผมพลิ้วไหวตามไปเบา ๆ
เธอพยายามกลั้นเสียง แต่ยิ่งข่มไว้ เสียงที่เปล่งออกมาก็ยิ่งชวนให้คนคิดไปไกล
ร่างกายถานจิ่วอี้เหมือนถูกกระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนแล่นผ่าน ตั้งแต่หนังศีรษะจรดปลายเท้า
ดีชะมัด!
ดีจนเขาอดแอ่นเอวไม่ได้ อยากทำให้จูบนี้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ถานจิ่วอี้หายใจลำบาก มือที่แตะอยู่ใต้ฝ่ามือก็สัมผัสได้ถึงผิวนุ่มลื่นราวกับพุดดิง
แต่เขาคิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้ นี่เป็นแค่การสอนมารยาทปกติก่อนนอน คนอื่นเขาก็ทำกันแบบนี้ ไม่ควรคิดฟุ้งซ่าน
จวี๋ซือเมิ่งยกมือปิดปาก “พักก่อนแล้วค่อยทำต่อได้ไหม?”
ถานจิ่วอี้ไม่ตอบ ความสนใจทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่กับริมฝีปากจวี๋ซือเมิ่ง ริมฝีปากคู่นั้นถูกเขาจูบจนแดงฉ่ำ แทบประกบกันไม่สนิท
“ไม่ได้ ซือเมิ่ง ต้องทำต่อ”
ถานจิ่วอี้ประคองศีรษะจวี๋ซือเมิ่ง ร่างสูงค่อย ๆ โน้มลง “ซือเมิ่ง ตั้งใจเรียนให้ดี คราวหน้าต้องทำมารยาทให้สมบูรณ์แบบที่สุด”
ริมฝีปากแนบลงมาอย่างดุดันและเต็มไปด้วยความต้องการควบคุม
ตลอดทั้งกระบวนการ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ราวกับกำลังสอนมารยาทก่อนนอนอย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ
คล้ายจะไม่พอใจกับบางจุด ถานจิ่วอี้จึงยื่นมือไปประคองศีรษะจวี๋ซือเมิ่งไว้
ภายนอกเขาดูเป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างาม แต่มีเพียงจวี๋ซือเมิ่งที่รู้
ลิ้นของเขาทำให้ลิ้นเธอชาและเปรี้ยวไปหมด
ในที่สุดจวี๋ซือเมิ่งก็หาโอกาสได้ เธอผลักถานจิ่วอี้ออก
เธอออกแรงไปห้าส่วน แต่กลับทำให้ถานจิ่วอี้เซไปเพียงเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ถานจิ่วอี้หยุดลงได้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ในดวงตาของถานจิ่วอี้มีเส้นเลือดฝอยสีแดงคล้ายใยแมงมุม ปรากฏเป็นสัญญาณว่าเขากำลังตื่นเต้น
เขาย่อตัวลง ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับจวี๋ซือเมิ่ง
“ทำไมถึงผลักฉัน ซือเมิ่ง?”
จวี๋ซือเมิ่งกำกระโปรงไว้ด้วยสองมือ ขยำมันอย่างแรงจนเกือบยับยู่ยี่
ถานจิ่วอี้ถอนหายใจ “เป็นเด็กไม่เชื่อฟังจริง ๆ”
“ดูท่าคงต้องลงโทษแล้ว”
【ทำโทษไม่สำเร็จ = ตีก้น】