“พี่ เจ็บ หยุดเถอะ”
หญิงสาวพิงตัวกับกำแพงเย็นเฉียบ แหล่งความอบอุ่นเพียงแห่งเดียวด้านหลังเธอมาจากชายหนุ่ม
ร่างกายของเธอสั่นไหวตามจังหวะ ปลายเท้าจิกงอ ขาเหยียดตึง
ตรงหน้าเธอ ชายร่างสูงใหญ่ค่อย ๆ ดันแผ่นหลังของเธอ บางครั้งก็จับขาของจวี๋ซือเมิ่งไว้
จวี๋ซือเมิ่งเกร็งไปทั้งตัว กางเกงเต้นบัลเลต์ขับให้ต้นขาของเธอดูเรียวสวยได้สัดส่วน
กางเกงเต้นบัลเลต์ทั้งเบาและบาง ตอนนี้ชุ่มเหงื่อจนมองเห็นสีผิวที่อยู่ใต้เนื้อผ้า
มือใหญ่คู่หนึ่งกดลงบนต้นขาของจวี๋ซือเมิ่ง ทิ้งรอยแดงไว้บนผิว
มือของเขายังค้างอยู่บนต้นขาของจวี๋ซือเมิ่ง พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า “วันนี้ทำท่าแยกขาทำไม ต้องให้พี่ช่วยด้วยหรือไง?”
จวี๋ซือเมิ่งตอบว่า “ไม่ได้ฝึกมานานแล้ว อีกหน่อยก็จะเข้ามหาวิทยาลัย เวลาเลยพอมีขึ้นมาบ้าง ก็อยากฝึกให้ดี ๆ”
จวี๋ซือเมิ่งรู้สึกเขินอายนิดหน่อย แก้มแดงระเรื่อจากการออกกำลังกายและมีเหงื่อผุดพราย “อีกอย่าง ครูสอนเต้นคนก่อนลาออกไปแล้ว คนที่มาแทนเป็นผู้ชาย ฉันไม่ค่อยไว้ใจ ก็เลย...”
คิ้วของถานจิ่วอี้จึงคลายออกในที่สุด
เขานึกถึงครูสอนเต้นคนนั้น หน้าตาถือว่าดีทีเดียว แต่ฐานะทางบ้านธรรมดา ทุกครั้งที่เห็นจวี๋ซือเมิ่งก็ทำท่ากระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ความกระตือรือร้นแบบนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ
เพราะไม่ได้ฝึกมานาน ร่างกายของจวี๋ซือเมิ่งจึงแข็งเกร็ง เขากดขาเธออยู่นาน 20 นาที กว่าจะคลายออกได้เต็มที่
แก้มของจวี๋ซือเมิ่งแดงระเรื่อ เธอหอบหายใจพลางค่อย ๆ หุบขาเข้าหากัน
เมื่อเห็นว่าการยืดขาจบแล้ว ถานจิ่วอี้ก็เดินจากไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีผิดปกติแม้แต่น้อย
จวี๋ซือเมิ่งมองตามถานจิ่วอี้ที่เดินจากไป รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
เธอแอบยั่วถานจิ่วอี้มานานแล้ว แต่กลับไม่ได้ผลเลย ถ้าสวยกว่านี้อีกหน่อย รับรองว่าแค่เข้าใกล้เขาก็คงสำเร็จแล้ว
น่าเสียดายที่หน้าตาของเธอจัดว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น
จวี๋ซือเมิ่งหน้าตาธรรมดา ฐานะทางบ้านก็ยากจน เติบโตมากับแม่เพียงลำพัง
แม่ของเธอเป็นแม่บ้านอยู่ที่ตระกูลถาน ชีวิตยากลำบากมาก
หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน เธอคงใช้ชีวิตยากจนไปจนแก่ แต่ใครจะคิดว่าเมื่ออายุ 8 ขวบ แม่ของจวี๋ซือเมิ่งจะเสียชีวิตเพราะช่วยแม่ถานไว้
แม่ถานซาบซึ้งในบุญคุณที่ช่วยชีวิต เมื่อเห็นว่าจวี๋ซือเมิ่งไม่มีแม่แล้ว จึงพาเธอมาอยู่ที่ตระกูลถานและเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม
โลกใบนี้มีตระกูลมหาเศรษฐีอยู่มากมาย ผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดคือเหล่าตระกูลผู้มั่งคั่งและทรงอำนาจ
ส่วนตระกูลถานยิ่งเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่ใหญ่ที่สุดทางตอนใต้ หากจะอธิบายด้วยประโยคเดียว เงินทุกบาทที่คุณใช้ที่นี่ สุดท้ายก็จะตกไปอยู่ในมือของตระกูลถาน
พวกเขาอยู่เหนือกฎหมาย เป็นสิ่งที่ผู้คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันอยากเป็น
แม้จะเป็นเพียงการให้เธอมาอาศัยอยู่ชั่วคราว แต่แม่ถานก็รักและเอ็นดูจวี๋ซือเมิ่งมาก แทบไม่ต่างจากการเลี้ยงลูกสาวบุญธรรม
คุณภาพชีวิตของจวี๋ซือเมิ่งจึงดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด
แต่หลังจากมีชีวิตมา 19 ปี จู่ ๆ จวี๋ซือเมิ่งก็ผูกมัดกับระบบ ระบบบอกเธอว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ใช่ลูกสาวของแม่บ้าน ตอนอยู่โรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อนมีคนอุ้มเด็กสลับกัน!
ส่วนลูกตัวจริงก็คือนักศึกษาที่ได้รับทุนพิเศษและเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ!
ในอนาคต ทุกคนจะหันไปเข้าข้างคนคนนั้น ส่วนเธอจะร่วงจากสวรรค์ลงสู่นรก สุดท้ายทนรับแรงกระแทกอันหนักหน่วงไม่ไหว จึงถูกรถชนตายกลางถนน
ให้ตายเถอะ เป็นตระกูลมหาเศรษฐีชั้นยอดแท้ ๆ ทำไมลูกถึงยังถูกอุ้มสลับได้อีก?
ขณะเดียวกัน ระบบยังบอกเธอด้วยว่าแท้จริงแล้วเธอสวยมาก เป็นสาวงามที่สุดในโลกใบนี้ เพียงแต่โลกนี้กลัวว่าความงามของเธอจะเหนือกว่านางเอกและแย่งซีน จึงใช้วิธีพิเศษปิดบังโฉมงามไร้ที่เปรียบของเธอเอาไว้
ถ้าอยากกลับมามีหน้าตาเหมือนเดิม มีเพียงวิธีเดียว คือเข้าใกล้ผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่และอาศัยโชคชะตาจากตัวเขา
แต่เป้าหมายของภารกิจไม่ใช่ใครอื่น เขาคือพี่ชายของเธอ ถานจิ่วอี้!
ตระกูลถานมีทายาทสืบสายเพียงคนเดียวมาถึงห้ารุ่น ทุกยุคมีลูกแค่คนเดียว
ถานจิ่วอี้คือทายาทสืบทอดของรุ่นนี้ ตอนนี้เขาอายุ 25 ปี เป็นผู้สืบทอดที่ตระกูลถานบ่มเพาะมาตั้งแต่เด็ก
จวี๋ซือเมิ่งกลัวพี่ชายคนนี้อยู่ไม่น้อย เขาอยู่ข้างนอกเป็นประจำ ทุกการเคลื่อนไหวแผ่กลิ่นอายสูงศักดิ์ นั่นเป็นความสบาย ๆ และไม่ใส่ใจที่มีได้ก็เพราะเติบโตท่ามกลางผู้มีอำนาจมาตั้งแต่เด็ก
พยายามมาสองเดือนแล้ว ท่าทีของถานจิ่วอี้ที่มีต่อเธอก็ยังเฉยเมย การกระทำที่เกินเลยที่สุดก็แค่จับขาทั้งสองข้างของเธอเมื่อครู่เพื่อช่วยยืดขา
เธอแทบไม่มีโอกาสอยู่กับเขาตามลำพัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอาศัยโชคชะตาจากตัวเขา
ตอนนี้โชคชะตาที่เธอรวบรวมมาได้น้อยนิดจนน่าสงสาร แลกอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
ระบบเห็นจวี๋ซือเมิ่งกลัดกลุ้มเช่นนี้ ก็อดรู้สึกเห็นใจไม่ได้
ระบบเป็นก้อนขาวเสมือนจริง น่ารักน่าเอ็นดู นุ่มนิ่มนุ่มนวล
มันเข้ามาข้างกายจวี๋ซือเมิ่ง แล้วถูไถแก้มเธอเบา ๆ
【โฮสต์ อย่ากังวลไปเลย ยังไงก็ต้องสำเร็จแน่】
จวี๋ซือเมิ่งดูหงอย ๆ “ระบบ ถ้าฉันอาศัยโชคชะตาจากถานจิ่วอี้ จะทำให้เขาได้รับอันตรายไหม?”
ระบบส่ายหน้า
【ไม่หรอก ถานจิ่วอี้เป็นคนโปรดของวิถีสวรรค์ มีโชคชะตาไม่รู้จบอยู่กับตัว อีกอย่างเธอแค่เก็บเกี่ยว คำว่าเก็บเกี่ยวหมายถึงเอาโชคชะตาส่วนเกินจากตัวเขามาเท่านั้น ต่อให้เธอไม่ใช้ เมื่อเวลาผ่านไปโชคชะตาพวกนั้นก็จะสลายไปทั้งหมดอยู่ดี】
ในที่สุดจวี๋ซือเมิ่งก็สบายใจขึ้น
แต่เธอกลับซุกหน้าลงในข้อพับแขนอีกครั้ง
พี่ก็คือพี่ จะเป็นคนรักได้ยังไง?
ถานจิ่วอี้รับมือยากเหลือเกิน อีกปีกว่า ๆ ตัวตนของเธอกับคุณหนูตัวจริงก็จะกลับคืนสู่เจ้าของแล้ว
ถ้าก่อนจะสลับตัวกลับ เธอยังเก็บโชคชะตาได้ไม่มากพอ หรือทำให้ถานจิ่วอี้ชอบเธอไม่ได้ จุดจบของเธอคงเลวร้ายยิ่งกว่าที่บรรยายไว้ในนิยายแน่
ระบบเห็นจวี๋ซือเมิ่งกลุ้มใจขนาดนี้ จู่ ๆ ก็เสนอตัวขึ้นมา
【โฮสต์ จริง ๆ แล้วฉันมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่เคยบอกเธอ ฉันยังมีความสามารถอีกอย่าง】
จวี๋ซือเมิ่งถามว่า “ความสามารถอะไร?”
ระบบยืดอกเล็ก ๆ แล้วพูดอย่างภาคภูมิใจว่า 【ฉันสะกดจิตได้ด้วย】
ริมฝีปากนุ่มของจวี๋ซือเมิ่งเม้มเข้าหากันเบา ๆ เห็นได้ชัดว่าเธอยังงุนงงกับคำพูดของระบบ
ระบบรีบอธิบาย อกเล็ก ๆ ของมันยืดตรงอย่างอดไม่ได้
【เดิมทีฉันควรเป็นระบบสะกดจิต ไม่ใช่ระบบทะลุนิยาย แต่ตอนนั้นระบบของหน่วยงานทะลุนิยายขาดแคลนอย่างหนัก ฉันเลยถูกดัดแปลงให้กลายเป็นระบบทะลุนิยาย】
【แต่เพราะสถานการณ์พิเศษ ความสามารถสะกดจิตของฉันเลยยังไม่ได้ถูกถอดออก】
จวี๋ซือเมิ่งประคองแก้มไว้ เส้นโค้งด้านข้างของใบหน้าดูอ่อนโยนอย่างยิ่ง
“งั้นก็ดีเลย เธอสะกดจิตถานจิ่วอี้ตรง ๆ ให้เขาเป็นฝ่ายยอมให้ฉันเก็บเกี่ยวโชคชะตาได้ไหม?”
เสียงของระบบเบาลงทันที “เหมือนว่า...ไม่ได้”
จวี๋ซือเมิ่งร่วงจากสวรรค์ลงสู่นรกในพริบตา ทั้งตัวหมดอาลัยตายอยากสุด ๆ
ระบบเห็นจวี๋ซือเมิ่งห่อเหี่ยวขนาดนั้น จึงรีบเสริมว่า
【ขอโทษนะโฮสต์ ความสามารถสะกดจิตของฉันยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ ก็ถูกคนจากหน่วยงานทะลุนิยายเรียกตัวไปเสียก่อน ความสามารถเลยไม่เก่งพอที่จะทำให้ถานจิ่วอี้เป็นฝ่ายเข้ามาใกล้เธอ】
ก้อนสีขาวกลายเป็นหงอยเหงาทันที ดวงตาลูกหมามีน้ำตาคลออยู่เต็มไปหมด
จวี๋ซือเมิ่งเองก็ไม่อยากตำหนิก้อนสีขาว เธอให้ระบบเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา แล้วลองศึกษาดูอยู่พักหนึ่ง
【ชื่อ: ระบบสะกดจิต】
【เนื้อหาการสะกดจิต: ไม่มี】
【เป้าหมาย: ไม่มี】
จวี๋ซือเมิ่งจิ้มแผงควบคุม อยากเริ่มใช้งาน แต่ระบบกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
จวี๋ซือเมิ่งถามว่า “ระบบ อันนี้ต้องเปิดใช้งานยังไง?”
ระบบร้อนใจจนวิ่งวนอยู่ในหัวของจวี๋ซือเมิ่ง
【ฉะ ฉันก็ไม่รู้ ไม่เคยใช้ความสามารถนี้มาก่อน น่าจะกดปุ่มด้านขวาล่าง ไม่สิ ไม่สิ น่าจะกดปุ่มด้านซ้ายบน】
จวี๋ซือเมิ่งจึงทำได้เพียงทดลองต่อไป
ตอนนั้นเอง เธอไม่รู้ว่ากดโดนตรงไหน แผงควบคุมก็เริ่มหมุน ตัวอักษรทีละบรรทัดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
【เริ่มโหมดอัตโนมัติ】
【เนื้อหาการสะกดจิต: เธอเป็นลูกสาวแม่บ้าน เพราะแม่ช่วยชีวิตแม่ถานไว้ จึงได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้มาอาศัยอยู่ในตระกูลถาน เธอกับถานจิ่วอี้สนิทสนมกันมาก ตระกูลถานเป็นตระกูลมหาเศรษฐี มีทรัพย์สินและอำนาจมหาศาล มีกฎดังต่อไปนี้:
ธรรมเนียมก่อนนอน = อ้าปาก แล้วจูบอย่างหนักหน่วง
บทลงโทษเมื่อทำไม่สำเร็จ = ตีก้น
เป้าหมาย: ถานจิ่วอี้】
เกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ ๆ ถึงเริ่มทำงานได้?
เนื้อหาบนหน้าจอนี่มันชวนอึดอัดเรื่องความต้องการทางเพศสุด ๆ!
จวี๋ซือเมิ่งกดปุ่มลบ แต่ปุ่มลบกลับใช้ไม่ได้แล้ว
และในตอนนั้นเอง ถานจิ่วอี้ก็ย้อนกลับมา เคาะประตูห้องของจวี๋ซือเมิ่ง
ผมบนศีรษะเขาเปียกชุ่ม หยดน้ำไหลลงมาตามเส้นผมทีละหยด ร่างกายสวมเสื้อคลุมอาบน้ำอยู่
เห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
ตอนนี้จวี๋ซือเมิ่งไม่มีเวลาสนใจถานจิ่วอี้ เธอได้แต่รีบร้อนถามว่า “พี่จะนอนแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงของถานจิ่วอี้ฟังดูไม่ค่อยพอใจนัก
“วันนี้ลืมบอกราตรีสวัสดิ์”
จวี๋ซือเมิ่งรีบพูดเสียงเบากับถานจิ่วอี้ว่า “ราตรีสวัสดิ์ค่ะพี่”
จวี๋ซือเมิ่งเรียนมารยาทมาตั้งแต่เด็ก ท่าทางของเธอสง่างาม ต่อให้เป็นครูสอนมารยาทก็ไม่มีทางจับผิดได้
ดวงตาของเธอดำสนิท เวลามองใครก็ดูเปี่ยมด้วยความรู้สึก ราวกับทั้งโลกมีเพียงเขาคนเดียว
แต่ท่าทางสง่างามเช่นนี้ เมื่ออยู่ในสายตาของถานจิ่วอี้ กลับทำให้อากาศรอบตัวเขาเย็นยะเยือกกว่าเดิม
ถานจิ่วอี้ถามว่า “บอกราตรีสวัสดิ์แค่นี้เองเหรอ? สิ่งที่พี่เคยสอนล่ะ?”
จวี๋ซือเมิ่งชะงักงัน
ทำไมถานจิ่วอี้ถึงพูดแบบนี้?
“ตระกูลถานของเราเป็นตระกูลมหาเศรษฐี ถึงเธอจะมาอาศัยอยู่ชั่วคราว แต่ก็เป็นตัวแทนภาพลักษณ์ของตระกูลถาน เรียนมารยาทมาได้แค่นี้ มีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ”
ถานจิ่วอี้ปลดกระดุมตรงหน้าอก “ยังต้องให้พี่สอนอีกไหม?”
“วันนี้ทำไมไม่มีจูบก่อนนอน อ้าปากเดี๋ยวนี้”