พอออกจากประตูโรงพยาบาล แดดก็ร้อนจัด
หลิวกุ้ยหลานเสียดายค่าลงทะเบียนสองเหมา สีหน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ ปากก็บ่นด่าไม่หยุด
“หมอนี่ก็ใจดำจริง ๆ แค่มองแวบเดียวก็บอกให้กินของดี ๆ ฉันว่าคงอยากหลอกเอาเงินมากกว่า! หว่านหว่าน กลับบ้านกันเถอะ ที่บ้านยังมีหมั่นโถวแป้งข้าวโพดที่เหลือจากเมื่อคืนอยู่”
ถังหว่านหยุดเดิน ร่างโอนเอนเล็กน้อย มือข้างหนึ่งคว้าเสาไฟฟ้าริมทางไว้ ท่าทางเหมือนใกล้จะล้มลงไปอีกครั้ง
“ป้าหลิว... หมอบอกแล้วว่าฉันน้ำตาลในเลือดต่ำอย่างรุนแรง ต้องกินเนื้อ ไม่อย่างนั้นอาจช็อกได้ทุกเมื่อ”
ถังหว่านพูดเสียงแผ่วราวกับหมดแรง ทว่ามือกลับกำเสาไฟฟ้าไว้แน่น ทำท่าเหมือนกำลังจะบอกว่า ‘ไม่ให้กินก็จะตายอยู่ตรงนี้แหละ’
หลิวกุ้ยหลานโมโหจนฟันคันยุบยิบ แต่พอนึกถึงรายชื่อไปชนบทที่ยังไม่ได้ส่ง ถ้ายัยเด็กเหลือขอนี่มาตายกลางถนนตอนนี้ ทุกอย่างก็พังหมด
“กิน ๆ อยู่นั่นแหละ! แกรู้จักแต่กินหรือไง ชาติก่อนเป็นผีอดอยากมาหรือไง?”
หลิวกุ้ยหลานถลึงตามองเธอ ก่อนล้วงตั๋วซื้ออาหารยับยู่ยี่หนึ่งใบกับเงินสองหยวนออกมาจากกระเป๋าอย่างไม่เต็มใจ “ไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกที่ร้านอาหารของรัฐข้างหน้า พอไหม?”
“ฉันอยากกินหมูตุ๋นซีอิ๊ว” ถังหว่านได้คืบจะเอาศอก “แล้วก็ซุปไข่ด้วย”
“แก...” หลิวกุ้ยหลานกำลังจะระเบิดอารมณ์ ถังหว่านก็เหลือกตาทันที ร่างไถลลง
“ได้ ๆ ๆ กินเลย! กินให้ท้องแตกตายไปเลย!”
……
ในร้านอาหารของรัฐมีผู้คนส่งเสียงจอแจ กลิ่นหอมชวนกินของน้ำมันลอยอบอวลไปทั่ว
ถังหว่านนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ตรงหน้ามีหมูตุ๋นซีอิ๊วสีแดงมันวาวหนึ่งจาน กับซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตสีขาวนวลอีกสองลูก
เธอไม่เกรงใจแม้แต่น้อย หยิบตะเกียบขึ้นมากินทันที เนื้อที่มีทั้งมันและเนื้อแดงแทบละลายในปาก หมูในยุคนี้หอมจริง ๆ ไม่มีของปรุงแต่งแปลก ๆ เลยสักนิด
หลิวกุ้ยหลานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม มองถังหว่านกินจนปากมันเยิ้ม ส่วนตัวเองได้แต่กลืนน้ำลาย เมื่อครู่เธอไม่ยอมซื้อให้ตัวเอง ตั้งใจจะรอให้ถังหว่านกินไม่หมดแล้วเหลือไว้บ้าง ใครจะคิดว่ายัยเด็กนี่ดูบอบบางอ่อนแอ แต่กินเร็วยิ่งกว่าพายุพัด แถมยังใช้ซาลาเปาซับน้ำซอสจนเกลี้ยงจาน
“เอิ๊ก—”
ถังหว่านเรออย่างอิ่มเอม ใบหน้าที่เคยซีดขาวก็เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้าง
“กินอิ่มแล้วใช่ไหม? อิ่มแล้วก็รีบกลับบ้าน!” หลิวกุ้ยหลานมองจานที่เกลี้ยงเกลาจนหัวใจแทบหยดเลือด มื้อนี้ราคาเท่ากับค่าอาหารที่บ้านสามวันเลยนะ!
ถังหว่านเช็ดปากแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น “ป้าหลิว ฉันจะแวะไปสหกรณ์สักหน่อย หมอบอกว่าร่างกายฉันต้องเตรียมเสื้อผ้าหนา ๆ ไว้ตอนไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วยังมี... ของใช้สำหรับผู้หญิงด้วย”
พอได้ยินคำว่า “ของใช้สำหรับผู้หญิง” สีหน้าหลิวกุ้ยหลานก็เผยแววรังเกียจออกมา
“งั้นแกไปเองนะ ฉันไม่ไปเบียดกับแกหรอก พอดีฉันจะแวะไปที่ทำการชุมชน เอาชื่อแกไปแจ้งไว้”
หลิวกุ้ยหลานแทบอยากสลัดเจ้าหนี้รายนี้ให้หลุดไปเสียเดี๋ยวนี้ อย่างไรเสียถังหว่านก็ไม่มีเงินติดตัว จะก่อเรื่องอะไรได้
“ได้ค่ะ งั้นฉันเดินดูเสร็จแล้วจะกลับเอง”
เมื่อเห็นแผ่นหลังของหลิวกุ้ยหลานที่เดินจากไปอย่างรีบร้อน แววอ่อนแอในดวงตาของถังหว่านก็หายวับไปทันที กลับมีประกายเจ้าเล่ห์เผยขึ้นมาแทน
ในที่สุดก็เป็นอิสระแล้ว
เธอหันหลังเดินเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ ที่ไม่มีผู้คน หลังแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น เธอก็ขยับความคิด ปลุกระบบให้ทำงาน
“เจ้าระบบ เปิดร้านค้า!”
【ได้เลย โฮสต์! พื้นที่ฉบับสมบูรณ์ปลดล็อกแล้ว ของเก่าภาพวาดและอักษรวิจิตร รวมถึงทองคำแท่งขนาดเล็กที่คุณแม่ทิ้งไว้ให้ ได้แปลงเป็นเงินสกุลกลางของระบบบางส่วนโดยอัตโนมัติ
ยอดเงินคงเหลือ: 130,000,000 แต้ม ขอแจ้งให้ทราบว่าในร้านค้าของเรามีสินค้าครบทุกอย่าง และยังปรับบรรจุภัณฑ์ให้กลมกลืนกับยุคสมัยได้โดยอัตโนมัติ】
ถังหว่านมองเลขศูนย์เรียงกันเป็นพรืด แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังสูดหายใจลึก
ฉันรวยขนาดนี้เลยเหรอ!
“เลิกพูดไร้สาระก่อน ฉันจะซื้อของ ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือหนาวมาก ฉันอยากได้อุปกรณ์กันหนาวที่อุ่นที่สุด แต่รูปลักษณ์ต้องเข้ากับยุคนี้”
【ไม่มีปัญหา! ขอแนะนำ: ชุดชั้นในกันหนาวสำหรับเขตขั้วโลก (ปรับรูปลักษณ์เป็นผ้าฝ้ายเก่า) แผ่นรองรองเท้าทำความร้อนด้วยตัวเองเทคโนโลยีสูง เสื้อขนเป็ดระดับกองทัพ (พรางเปลือกนอกให้เหมือนเสื้อคลุมทหารแบบเก่า)】
“ซื้อ!” ถังหว่านจ่ายอย่างใจกว้าง
เพียงไม่กี่คลิก อุปกรณ์กันหนาวชั้นยอดหลายชุดก็เข้าไปอยู่ในคลังมิติทันที เสื้อคลุมทหารตัวนั้นดูแทบไม่ต่างจากที่พวกคุณลุงตามถนนสวมกัน ทั้งยังเป็นสีเขียวหม่นเก่า ๆ แต่ซับในกลับทำจากขนห่านขาวชั้นยอด สวมแล้วอุ่นแน่นอน
“แล้วอาหารล่ะ? ไปถึงที่นั่นคงไม่มีของอร่อยกินแน่”
【ขอแนะนำ: ข้าวกล่องอุ่นร้อนด้วยตัวเอง (เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์เป็นกล่องข้าวอะลูมิเนียมแบบยุคนี้แล้ว) ผักอบแห้ง ช็อกโกแลตให้พลังงานสูง (เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์เป็นกระดาษห่อลูกอมนมต้าไป๋ทู่แล้ว) เนื้อวัวตุ๋นซอสถุงสุญญากาศ เป็ดย่าง...】
นิ้วของถังหว่านกดหน้าจอเสมือนอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะดูราคา
“เนื้อวัวตุ๋นซอสอันนี้เอา 500 ชั่ง!”
“ข้าวสารกับแป้งสาลีเอาอย่างละ 1 ตัน!”
“น้ำตาลแดง นมผง เครื่องดื่มมอลต์ เอามาให้หมดเท่าที่มี!”
“แล้วก็อันนี้ มีดพับทหารสวิสอเนกประสงค์ สเปรย์ป้องกันตัว กระบองไฟฟ้าแรงสูง... ของพวกนี้เอาอย่างละ 10 ชิ้น!”
นี่ไม่ใช่แค่เสบียง แต่เป็นหลักประกันที่ทำให้เธอยืนหยัดเอาชีวิตรอดในยุคอันยากลำบากได้
ขณะที่ถังหว่านกำลัง “กว้านซื้อของ” อย่างบ้าคลั่ง สายตาของเธอก็พลันเหลือบไปเห็นช่องหนึ่งตรงมุมร้านค้า
【ยันต์เกมจริงหรือกล้า: เมื่อใช้แล้วสามารถระบุเป้าหมายหนึ่งคน ทำให้คนคนนั้นโกหกไม่ได้เป็นเวลา 10 นาที ถามอะไรต้องตอบทุกอย่าง ราคาขาย: 500 แต้ม】
【บัตรฝันร้ายไม่รู้จบ: เมื่อใช้แล้ว เป้าหมายที่ระบุจะฝันร้ายทุกคืน จิตใจอ่อนแอลงต่อเนื่องหนึ่งสัปดาห์ ราคาขาย: 800 แต้ม】
ถังหว่านเลิกคิ้ว
นี่มันทำมาเพื่อครอบครัวตัวปัญหานั่นโดยเฉพาะชัด ๆ!
“ซื้อหมดเลย! สองอย่างนี้ฉันจะซื้อยกล็อต!”
หลังลงมือจัดการชุดใหญ่จนแทบถล่มร้านค้า เมื่อมองเสบียงที่กองพะเนินราวกับภูเขาในคลัง ความรู้สึกอุ่นใจในอกของถังหว่านก็ยากจะบรรยาย
เดินดูจนเกือบพอแล้ว ถังหว่านจึงออกจากตรอกเล็ก ๆ เธอไม่ได้กลับมือเปล่า แวะไปสหกรณ์จ่ายเงินไม่กี่เหมา ซื้อครีมทาหน้ากล่องหนึ่งยี่ห้อ “หมื่นสีพันแดง” แล้วยังซื้อเชือกผูกผมสีแดงมาสองฉื่อ ทำทีเหมือนเพิ่งเดินเล่นเสร็จ
ตอนนี้บ่ายสามกว่าแล้ว
ถังหว่านเดินทอดน่องกลับไปยังอาคารพักอาศัยรวม
เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเองบนชั้นสาม ยังไม่ทันได้หยิบกุญแจออกมา ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแผ่วเบาดังมาจากในห้อง
นอกจากหลิวกุ้ยหลานกับถังเจี้ยนกั๋วแล้ว ยังมีเสียงผู้ชายแหบแหลมเหมือนเป็ดที่ไม่คุ้นหู แต่ฟังแล้วคล้ายเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
“โธ่ พี่หลิว วางใจเถอะ! ถึงเหล่าหวังจะมีตาข้างเดียว อายุเยอะไปหน่อย 45 ปีแล้ว แต่เขาบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติหน้าที่นะ ถือเป็นเกียรติ! อีกอย่างเขาเป็นรองหัวหน้าโรงฆ่าสัตว์ มีอำนาจในมือ รายได้ผลประโยชน์ก็ไม่น้อยเลย!”
“เมียสามคนก่อนของเขาตายหมดก็จริง แต่นั่นแสดงว่าเขาดวงแข็งไงล่ะ ถึงคุ้มครองบ้านได้!”
“ที่สำคัญที่สุด เหล่าหวังบอกแล้วว่า ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ สินสอดให้เท่านี้!”
ในห้องเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงตื่นเต้นของหลิวกุ้ยหลานจะดังขึ้น “500 หยวนเหรอ? ยังจะให้จักรยานอีกคันด้วย?!”
“แน่นอนสิ! ขอแค่เจ้าสาวเข้าบ้าน ของก็จะขนมาส่งทันที!” แม่สื่อเสียงแหบแหลมพูดอย่างได้ใจ “ก็หว่านหว่านหน้าตาสะสวยนั่นแหละ ไม่อย่างนั้นเหล่าหวังจะยอมจ่ายแพงขนาดนี้เหรอ? แต่งไปเป็นเมียคนที่สองแล้วมีแต่ได้สุขสบาย!”
ถังหว่านยืนอยู่หน้าประตู มือที่จับลูกบิดแน่นขึ้นเล็กน้อย
อายุ 45 ปี? เมียตายไปสามคน? ตาเดียว?
ดีเลย
เมื่อกี้ยังบอกให้เธอไปชนบท พอหันหลังกลับก็คิดจะขายเธอให้พ่อม่ายแก่ ๆ แลกสินสอดอย่างนั้นเหรอ?
คิดจะรีดเลือดหยดสุดท้ายจากตัวเธอเลยสินะ!
ในห้อง เสียงลังเลของถังเจี้ยนกั๋วดังขึ้น
“นี่... ฟังดูไม่ค่อยดีหรือเปล่า? หว่านหว่านเพิ่ง 18 เอง แต่งกับผู้ชายที่เกือบ 50... อีกอย่าง ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะให้เธอไปชนบทแทนซวงซวง?”
“จะไปชนบทอะไร!” เสียงของหลิวกุ้ยหลานสูงขึ้นทันที
“ถังเฒ่า แกโง่หรือไง? ถ้าซวงซวงไม่ไป เราก็ใช้เงินซื้อโควตางานมาแทนได้! ขอแค่หว่านหว่านแต่งกับเหล่าหวัง ได้สินสอด 500 หยวนมา ไม่เพียงซื้อโควตางานให้ซวงซวงได้ ยังซื้อของชิ้นใหญ่เข้าบ้านเราได้อีกด้วย อีกอย่าง หว่านหว่านแต่งเข้าไปก็ได้เป็นเมียเจ้าหน้าที่ ต่อไปเราซื้อเนื้อก็ไม่ต้องใช้ตั๋ว เรื่องดี ๆ แบบนี้จะไปหาจากที่ไหนได้อีก?”
“แต่ว่า...”
“ไม่ต้องมาแต่ว่า! เรื่องนี้ตกลงตามนี้! พอหว่านหว่านกลับมา แกก็บอกว่าหาคู่แต่งงานดี ๆ ให้เธอแล้ว หลอกให้เธออยู่นิ่ง ๆ ก่อน พรุ่งนี้ค่อยส่งตัวไปจดทะเบียนกันเลย พอข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้ว เธอไม่แต่งก็ต้องแต่ง!”
ถังหว่านยืนอยู่นอกประตู ได้ยินทุกคำชัดเจน
เดิมทีเธอคิดว่าพวกเขาแค่เห็นแก่เงิน ไม่คิดเลยว่าจิตใจจะดำมืดถึงขนาดนี้ ถึงกับมองเธอเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วเอาไปขาย!
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ใบหน้าไม่ได้แสดงความโกรธ กลับเผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ขนลุก
คิดจะขายฉันเหรอ?
งั้นฉันจะทำให้พวกคุณรู้ว่า ‘การซื้อขาย’ ครั้งนี้ ใครกันแน่ที่ได้กำไรหรือขาดทุน!
ถังหว่านหยิบกุญแจออกมา จงใจเขย่าให้เกิดเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ก่อนผลักประตูเข้าไปอย่างแรง
“พ่อ ป้าหลิว พวกคุณกำลังพูดถึงคู่แต่งงานดี ๆ อะไรกันคะ? จะขายฉันหรือไง?”
คนทั้งสามในห้องเหมือนถูกกดปุ่มหยุดพร้อมกัน ต่างหันขวับมามองถังหว่านที่ยิ้มแย้มอยู่ด้วยความหวาดผวา