จากนั้น สองพี่สะใภ้น้องสาวต่างเลือกคนละทิศทางเพื่อเริ่มขุดหน่อไม้
ซ่งจืออี้ขุดอยู่นานทีเดียว กว่าจะได้หน่อไม้วิญญาณชั้นหนึ่งหนึ่งต้น
"อ้า!" ซ่งจืออี้เห็นเห็ดสีขาวหลายดอกใต้ดงไม้ไผ่ ก็อุทานออกมา
"เป็นอะไรไป?" หลูเยว่ได้ยินเสียงร้องก็รีบวิ่งเข้ามา
"พี่สะใภ้ ดูสิข้าเจออะไรเข้าล่ะ" ซ่งจืออี้ขยับตัวไปด้านข้าง ให้หลูเยว่มองเห็นเห็ดสีขาวพวกนั้นได้ชัด
"เห็ดวิญญาณไม้ไผ่ชั้นสอง!" หลูเยว่จ้องมองเห็ดวิญญาณไม้ไผ่ไม่กี่ดอกนั้นด้วยความตื่นเต้น อันที่จริงก็คือเห็ดถั่งเช่าสีขาวที่ซ่งจืออี้รู้จักดีในชาติก่อน
ซ่งจืออี้เองก็ไม่คิดว่าโชคของตนจะดีขนาดนี้ ที่แท้ก็เจอเห็ดวิญญาณไม้ไผ่ชั้นสองเข้าให้
เห็ดวิญญาณไม้ไผ่ชนิดนี้คนท้องและเด็กเล็กกินแล้วบำรุงร่างกาย แต่ในตลาดหาดูได้ยากนัก ปกติแล้วใครเก็บได้ก็มักเก็บไว้ให้คนท้องและเด็กในบ้านกินเอง
ซ่งจืออี้เด็ดเห็ดวิญญาณไม้ไผ่ชั้นสองสองสามดอกนั้นลงแล้วเก็บใส่กระด้งไม้ไผ่เปล่าใบหนึ่งในมิติ
"ครั้งสุดท้ายที่ข้าเห็นเห็ดวิญญาณไม้ไผ่ก็ตอนที่ท้องจั๋วเจี๋ยอยู่นั่นแหละ พี่ชายใหญ่ของเจ้าเก็บมาจากป่าให้สองดอก" หลูเยว่มองเห็ดวิญญาณไม้ไผ่แล้วพูดด้วยความดีใจ
ซ่งจืออี้พอจะจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนพี่ชายใหญ่เก็บกลับมาสองดอกนั้นเป็นเห็ดวิญญาณไม้ไผ่ชั้นหนึ่ง
รวมแล้วมีแค่สองดอก เอาไปต้มให้พี่สะใภ้ที่ท้องกินหมด เจ้าของร่างเดิมได้ยินว่าเห็ดวิญญาณไม้ไผ่นี้รสชาติอร่อยล้ำเหลือเกิน ไม่คิดว่าวันนี้ตนเองจะมีโอกาสได้ลิ้มลองเสียด้วยซ้ำ
"พี่สะใภ้ เราหากันต่อเถอะ บางทีอาจเจอเห็ดวิญญาณไม้ไผ่เพิ่มอีกก็ได้"
"เจ้าคิดว่าเห็ดวิญญาณไม้ไผ่นั้นหากันง่ายๆ อย่างผักกาดขาวหรือไง ถึงจะเจอได้ง่ายขนาดนั้น?" หลูเยว่หัวเราะเบาๆ แล้วเขี่ยหน้าผากซ่งจืออี้เบาๆ
"พี่สะใภ้~"
"เอาล่ะ เราขุดหน่อไม้กันต่อเถอะ เผื่อว่าจะเจอเห็ดวิญญาณไม้ไผ่เพิ่มอีกก็ได้"
สองพี่สะใภ้น้องสาวขุดหน่อไม้กันต่อ ขุดไปได้ไม่นาน ซ่งจืออี้ก็เจอเห็ดวิญญาณไม้ไผ่อีก
"พี่สะใภ้ ข้าเจอเห็ดวิญญาณไม้ไผ่อีกแล้ว!" ซ่งจืออี้ตะโกนเรียกอย่างตื่นเต้น
หลูเยว่เดินมาดูแล้วพูดว่า "จริงด้วย เสี่ยวอี้ เจ้าโชคดีจริงๆ!" หลูเยว่แอบอิจฉาเล็กน้อย
สีหน้าของซ่งจืออี้ไม่เปลี่ยนไปมากนัก แต่ในใจก็รู้สึกทึ่งอยู่บ้าง สองวันมานี้โชคของตนเองดีไม่น้อยจริงๆ
ซ่งจืออี้เด็ดเห็ดวิญญาณไม้ไผ่บนพื้นเก็บเข้าวิจิตร แล้วหยิบกระด้งไม้ไผ่ออกมาใบหนึ่ง เริ่มเด็ดเห็ดไม้ไผ่ที่เหลือ
เห็ดไม้ไผ่กับเห็ดวิญญาณไม้ไผ่หน้าตาเหมือนกัน ทว่าเห็ดไม้ไผ่นั้นไร้พลังวิญญาณ เป็นเพียงวัตถุดิบอาหารธรรมดา
สองพี่สะใภ้น้องสาวย่อตัวลงเก็บเห็ดไม้ไผ่ "เห็ดไม้ไผ่นี้รสชาติก็ดีไม่เบา เร่งเก็บกลับไปให้มากๆ ถึงฤดูหนาวจะได้มีของกินเพิ่มขึ้น"
ฤดูหนาวที่นี่หนาวเหน็บยิ่งนัก ทุกคนต้องอยู่แต่ในบ้าน อาศัยอาหารที่เก็บสะสมไว้ในฤดูร้อนและฤดูลมประทังชีวิต
ในฤดูหนาวกินอาหารที่มีพลังวิญญาณจะช่วยเสริมภูมิต้านทาน หากอาหารมีพลังไม่พอ ก็ต้องกินอาหารธรรมดาให้มากขึ้นเพื่อให้ผ่านพ้นฤดูหนาวไปได้ อย่างไรเสียมีอาหารก็ไม่อดตาย
ดังนั้นเวลาออกป่าเจออาหารธรรมดา ก็จะเก็บกลับบ้านทั้งหมด
ทั้งสองเก็บเห็ดไม้ไผ่จนหมดผืนนั้น ในเวลาไม่นาน ก็ได้เต็มกระด้งไม้ไผ่หนึ่งใบ
"เสี่ยวอี้ กลับกันเถอะ"
"ได้ ไปเก็บกรงดักกุ้งที่ริมแม่น้ำก่อน"
สองพี่สะใภ้น้องสาวเก็บข้าวของทั้งหมดเข้าวิจิตร "จั๋วเจี๋ย เราไปกันเถอะ" ซ่งจืออี้เดินไปข้างๆ จั๋วเจี๋ย ยื่นมือข้างหนึ่งให้เขาจับ
"น้า ข้าจะจับกุ้งตอนนี้เลยหรือ?" จั๋วเจี๋ยเงยหน้าถามซ่งจืออี้
"ตอนนี้กุ้งน่าจะเข้าอยู่ในกรงแล้ว เราไปยกกรงขึ้นมาแล้วเทกุ้งในนั้นออกก็พอ"
ทั้งสามเดินไปถึงที่วางกรงดักกุ้งอย่างรวดเร็ว ซ่งจืออี้หยิบถังสองใบออกจากมิติ แล้วยกกรงดักกุ้งขึ้นมาเปิดออก เทกุ้งในนั้นลงในถัง
หลูเยว่เพิ่งจะได้เห็นความสามารถของกรงดักกุ้งเป็นครั้งแรก พูดด้วยความทึ่ง "กรงดักกุ้งนี้สะดวกเกินไปแล้ว!"
เทกุ้งจากกรงดักกุ้งทั้งสี่ลงในถังจนหมด แล้วทั้งสามก็เดินกลับไปยังค่ายพัก ระหว่างทางกลับยังถอนต้นหอมป่ามากำหนึ่ง
กลับถึงค่ายพัก หลูเยว่เริ่มก่อไฟเตรียมทำอาหาร ส่วนซ่งจืออี้นั่งจัดการกุ้งวิญญาณชั้นหนึ่งอยู่ไม่ไกล
ซ่งจืออี้ต่างจากผู้ใช้วิญญาณสนับสนุนคนอื่นๆ นางไม่เพียงแยกแยะพืชพลังงานได้ ยังแยกแยะสัตว์พลังงานได้อีกด้วย
วัตถุดิบพลังงานชั้นหนึ่งในสายตาของนางเปล่งแสงสีขาวจางๆ นางลองถามหลูเยว่กับจั๋วเจี๋ยดูแล้ว ทั้งคู่ต่างมองไม่เห็นแสงสีขาวจางๆ นั้น
วัตถุดิบพลังงานชั้นสองในสายตาของนางเปล่งแสงสีเขียวอ่อน ส่วนวัตถุดิบพลังงานระดับอื่นๆ นางยังไม่รู้ เนื่องจากสองวันมานี้เก็บได้เพียงวัตถุดิบพลังงานชั้นหนึ่งและชั้นสองเท่านั้น
น้ำในหม้อเดือดแล้ว หลูเยว่เทน้ำลงในไหดินเผา แล้วรอให้หม้อแห้ง จากนั้นก็ใส่น้ำมันลงในหม้อเล็กน้อย
"เสี่ยวอี้ เอาที่จัดการเสร็จแล้วให้ข้าหน่อย"
ซ่งจืออี้ยื่นจานกุ้งวิญญาณที่จัดการเรียบร้อยแล้วให้หลูเยว่ หลูเยว่เทกุ้งลงในหม้อแล้วผัดสองสามที จากนั้นใส่เกลือและซีอิ๊วเล็กน้อย ก่อนจะตักขึ้นก็ใส่ต้นหอมป่าลงไปผัดให้เข้ากัน
กลิ่นหอมของต้นหอมป่าผัดกุ้งวิญญาณฟุ้งกระจายไปทั่ว "หอมอะไรขนาดนี้ ใครบ้านไหนกำลังทำอาหารพลังงานกันอยู่น่ะ?" ป้าๆ หลายคนแถวนั้นพากันมองหาที่มาของกลิ่น
วันนี้ทีมล่าสัตว์กลับมาช้ากว่าปกติ พี่สะใภ้ผัดอาหารเสร็จแล้ว แต่พี่ชายใหญ่ยังไม่กลับมา
"วันนี้ทำไมกลับดึกขนาดนี้ ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ" หลูเยว่เป็นกังวล มองไปที่ทางเดินหลายสายนั้นตลอดเวลา
ไม่เพียงแต่หลูเยว่เท่านั้น ภรรยาคนอื่นๆ ก็พากันมองไปทางนั้นอย่างร้อนใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง "กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!" มีคนตะโกนขึ้น
ซ่งจืออี้มองไปทางนั้น เห็นทีมล่าสัตว์กลับมาจริงๆ
"วันนี้ทำไมกลับดึกขนาดนี้?" พี่ชายใหญ่กลับมาถึง พี่สะใภ้ก็ถามด้วยความเป็นห่วง
ซ่งจืออี้เองก็มองพี่ชายใหญ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น "วันนี้เจอฝูงแกะปีศาจกลุ่มใหญ่ หัวหน้าฝูงเป็นแกะปีศาจชั้นห้า แถมยังมีแกะปีศาจชั้นสี่อีกสองตัว จัดการพวกมันเสียเวลาอยู่พอสมควร"
"ชั้นห้า?" ซ่งจืออี้อุทานออกมาด้วยความตกใจ
"เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" หลูเยว่ถามด้วยความเป็นห่วง
"วางใจ ข้าไม่เป็นไร ตระกูลอวี้มีผู้ใช้วิญญาณยุทธ์ชั้นห้าสองคนคอยตามอยู่ด้วย"
ก็จริง ถ้ามีผู้ใช้วิญญาณยุทธ์ของตระกูลอวี้อยู่ด้วย เจอแกะปีศาจชั้นห้าก็ไม่ถือว่าเป็นอันตรายอะไร อย่างมากก็แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น
"อ้อ แล้วก็ ยาฟื้นฟูวิญญาณหมดเร็วไปหน่อย ยาที่เหลืออยู่นี้อาจพอใช้ได้ถึงพรุ่งนี้เท่านั้น" ซ่งจื้อย่วนเอ่ยปากขึ้น
ถ้าไม่มี ยาฟื้นฟูวิญญาณ ก็ต้องหยุดออกไปล่าสัตว์กับทีมล่าสัตว์ชั่วคราว แน่นอนว่ารายได้จากการล่าสัตว์ของทีมก็จะไม่แบ่งให้เขาด้วย
ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ได้แต่ซื้อยาฟื้นฟูวิญญาณจากตระกูลอวี้ ตระกูลอวี้เตรียมพืชสมุนไพรไว้อย่างอุดมสมบูรณ์ พวกเขายังพานักหลอมยาโดยเฉพาะออกมาที่ป่าด้วย
"ระหว่างที่เราไปเก็บของ เราจะคอยสังเกตดูให้ พืชสมุนไพรอื่นๆ ยังพอมีอยู่ แต่เห็ดวิญญาณฟื้นฟูไม่มีแล้ว" หลูเยว่เอ่ยขึ้น
"เห็ดวิญญาณฟื้นฟูหน้าตาเป็นอย่างไร?" ซ่งจืออี้เอ่ยปากถามขึ้นมาทันที
"อ้อ ใช่ แล้วก็ อันนี้ให้เจ้า" หลูเยว่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบหนังสือหนาๆ สองเล่มออกจากมิติยัดใส่มือซ่งจืออี้
"ตำรารวบรวมพืชสมุนไพร?" ซ่งจืออี้มองชื่อหนังสือเล่มบนนั้นแล้วอ่านออกมา
จากนั้นก็หยิบหนังสือเล่มล่างออกมา "ตำรารวบรวมวัสดุหลอมเครื่องมือ?"
"ถ้าเจ้าว่างก็ลองอ่านหนังสือสองเล่มนี้ดู เจ้าตื่นรู้แล้ว เลือกเป็นนักหลอมยา นักหลอมเครื่องมือ หรือนักเพาะปลูกก็ได้" หลูเยว่เอ่ยขึ้น
"ได้"