หลังรับประทานอาหารกลางวัน ซ่งจืออี้กลับไปที่ห้องของตนเพื่อเปิดดูตำรารวบรวมสมุนไพรวิญญาณ ปรากฏว่าเห็ดวิญญาณฟื้นฟูมีหน้าตาเช่นนี้หรือ แม้จะคล้ายกับวัชพืชทั่วไป แต่ตามเส้นใบมีสีแดงจางๆ ปนอยู่เล็กน้อย
ซ่งจืออี้อ่านอย่างเพลิดเพลินจนลืมเวลา จนกระทั่งหลูเยว่มาเคาะประตูห้อง "เสี่ยวอี้ พวกเราควรออกไปเก็บสมุนไพรกันได้แล้ว"
"ได้ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ซ่งจืออี้เก็บหนังสือเข้าไปในมิติ แล้วเปิดประตูเดินออกไป
"พี่สะใภ้ วันนี้ช่วงบ่ายพวกเราเปลี่ยนเส้นทางเก็บสมุนไพรกันเถอะ" ซ่งจืออี้เสนอขึ้น
"ได้ เจ้าว่าจะไปทางไหนพวกเราก็ไปทางนั้น" หลูเยว่เห็นด้วย นางรู้ดีว่าซ่งจืออี้เดินเส้นทางเดิมมาสองวันแล้ว การเปลี่ยนเส้นทางก็ดีเหมือนกัน
"เช่นนั้นพวกเราไปทางนี้กันเถอะ"
"ได้"
ซ่งจืออี้และพวกออกมาสายสักหน่อย ริมทางมีป้าบางคนกำลังขุดผักป่าอยู่
ส่วนใหญ่เป็นผู้ที่ไม่ได้ปลุกพลัง พวกนางทำได้เพียงขุดผักป่าที่ตนรู้จักเท่านั้น
หากพบสิ่งที่อาจเป็นพืชพลังงาน พวกนางก็จะใช้เครื่องตรวจวัดที่ข้อมือตรวจสอบดู
เดินไปได้สักพัก พวกนางพบสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่มีผู้คน มีวัชพืชขึ้นอยู่มากมาย ซ่งจืออี้มองดูแล้ว บนพื้นไม่มีผักป่าแม้แต่ต้นเดียว ไม่แปลกที่ไม่มีใครมาที่นี่เพื่อเก็บของ
นางหยุดอยู่ตรงนั้น "พี่สะใภ้ พวกเรามาหาที่นี่กันเถอะ ข้าว่ารู้สึกว่าที่นี่อาจมีเห็ดวิญญาณฟื้นฟู"
"ได้" หลูเยว่มองดูหญ้าเหล่านี้แล้วตอบตกลง พวกนางผู้ใช้วิญญาณสนับสนุนสามารถแยกแยะความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างพืชพลังงานกับพืชธรรมดาได้ แต่ก็ต้องใช้การสังเกตอย่างละเอียดจึงจะแยกออก
แน่นอนว่าซ่งจืออี้นั้นง่ายมากที่จะหาพืชพลังงานที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางพืชธรรมดา เนื่องจากชั้นแสงเรืองรองจางๆ บนพืชพลังงานนั้นยังคงโดดเด่นมาก
ในเวลานี้ซ่งจืออี้ก็เห็นท่ามกลางกองวัชพืชมีเห็ดวิญญาณฟื้นฟูชั้นหนึ่งเปล่งแสงสีขาวอยู่กว่าสิบต้น และยังมีเห็ดวิญญาณฟื้นฟูชั้นสองเปล่งแสงสีเขียวอีกสองต้น
นางเคลื่อนไหวอย่างไม่ให้ใครสังเกต เข้าใกล้เห็ดวิญญาณฟื้นฟูที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วขุดมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
"พี่สะใภ้ ดูนี่สิ ต้นนี้ใช่เห็ดวิญญาณฟื้นฟูหรือไม่" นางเรียกหลูเยว่ด้วยเสียงเบา
หลูเยว่ได้ยินเสียงแล้ว ก่อนอื่นกวาดตามองรอบข้าง เมื่อพบว่าไม่มีใครสังเกตเห็นพวกนาง จึงเดินไปหาซ่งจืออี้
นางมองดูเห็ดวิญญาณฟื้นฟูในมือของซ่งจืออี้ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย "ถูกต้อง นี่คือเห็ดวิญญาณฟื้นฟูชั้นหนึ่ง"
"เช่นนั้นก็ดี พวกเราลองหาดูอีกว่ายังมีอีกหรือไม่" ซ่งจืออี้เก็บเห็ดวิญญาณฟื้นฟูในมือเข้าไปในมิติ แล้วเดินต่อไปยังต้นถัดไป
หลูเยว่ก็หมุนตัวไปอีกทางหนึ่ง ค้นหาอย่างละเอียดในกอหญ้า
ซ่งจืออี้และพวกค้นหาอยู่ในกอหญ้านี้เป็นเวลานาน "พี่สะใภ้ ฝ่ายเจ้าได้มากี่ต้น?"
"สามต้น" หลูเยว่พูดเสียงเบา
"ข้าได้เก้าต้นชั้นหนึ่ง และอีกสองต้นชั้นสอง" ซ่งจืออี้บอกผลงานของนางกับหลูเยว่ด้วยเสียงเบา
"จริงหรือ?" หลูเยว่สีหน้าเผยความยินดี "หากมีเห็ดวิญญาณฟื้นฟูชั้นสอง ก็สามารถนำมาหลอมเป็นยาฟื้นฟูวิญญาณชั้นสองได้ ยาฟื้นฟูวิญญาณชั้นสองมีประสิทธิภาพดีกว่าชั้นหนึ่งมากนัก"
"จริงแน่นอน เมื่อกลับไปที่ค่าย ข้าจะมอบให้เจ้า" ซ่งจืออี้ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง กลัวว่าจะถูกผู้อื่นพบเห็น
"ได้ คืนนี้ข้าจะนำไปหลอมเป็นยาฟื้นฟูวิญญาณ น่าจะเพียงพอให้พี่ชายของเจ้าใช้ได้ระยะหนึ่ง"
"จั๋วเจี๋ย พวกเราต้องไปที่อื่นกันแล้ว" ซ่งจืออี้เห็นหลานชายเล็กๆ นั่งยองๆ อยู่ด้านนอกกอหญ้าไม่รู้ว่ากำลังขุดอะไรอยู่ จึงเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบาๆ
"ได้ขอรับ" จั๋วเจี๋ยลุกขึ้นยืน ซ่งจืออี้ก็เห็นสิ่งที่เขาขุดขึ้นมาเมื่อครู่
ตัวหนอนสีขาวอ้วนกลมกำลังดิ้นไปมาบนพื้น ทำเอานางตกใจจนหดมือกลับ "จั๋วเจี๋ย เจ้าเล่นหนอนได้อย่างไรกัน!" นางรีบหดมือที่กำลังจะยื่นไปจูงจั๋วเจี๋ยกลับ
นางเกลียดสัตว์ประเภทนี้เป็นอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าหนอนตัวนี้ยังใหญ่เท่าฝ่ามือของนางอีกด้วย
"น้าสาว กลัวหนอนหรือ?" จั๋วเจี๋ยเบิกตากว้างราวกับค้นพบสิ่งใหม่
"กลัวเล็กน้อย เจ้าก็ควรอยู่ห่างจากหนอนพวกนี้ให้มาก" นางไม่ได้ปฏิเสธ และถือโอกาสนี้สั่งให้จั๋วเจี๋ยอยู่ห่างจากหนอนพวกนี้
"ได้ขอรับ" จั๋วเจี๋ยโยนไม้เล็กๆ ในมือทิ้งไปข้างหนึ่ง
ทั้งสามคนเดินต่อไปตามทาง ผักป่าริมทางถูกป้าๆ ขุดไปจนเกลี้ยงแล้ว
ทันใดนั้น ซ่งจืออี้ก็เห็นพุ่มไม้เตี้ยที่ดูคุ้นตา "พี่สะใภ้ นั่นคืออะไร?"
หลูเยว่มองไปตามทิศทางที่นางชี้ "นั่นคือต้นหนามหนาม เต็มไปด้วยหนาม ไม่มีประโยชน์อะไร"
"พวกเราเข้าไปดูใกล้ๆ กันเถอะ!" ซ่งจืออี้ต้องการดูใกล้ๆ ว่ามันคือพืชชนิดที่นางรู้จักหรือไม่
"ก็ได้" หลูเยว่รู้สึกจนใจเล็กน้อย น้องสะใภ้คนนี้ออกมาเก็บสมุนไพรเป็นครั้งแรก เห็นอะไรก็อยากรู้อยากเห็นไปหมด
ซ่งจืออี้เดินเข้าไป มองดูใบของพุ่มไม้อย่างละเอียด ใบนี้ใหญ่กว่าในความทรงจำของนางเล็กน้อย
นางก้มลงมองเข้าไปในพุ่มไม้ เห็นสีแดงแอบแฝงอยู่จริงๆ
พุ่มไม้เหล่านี้ล้อมรอบเป็นวงกลมขนาดใหญ่ นางเดินอ้อมไปด้านหลังซึ่งเป็นที่ซ่อนเร้น
หยิบมีดพร้าออกมาเริ่มตัดกิ่งไม้เหล่านี้ "เสี่ยวอี้ เจ้าจะทำอะไร?" หลูเยว่เอ่ยถามนาง
"ข้างในมีสิ่งของ ข้าอยากเข้าไปดู" ซ่งจืออี้ตอบพร้อมกับตัดกิ่งไม้ต่อไป
"น้าสาว ข้าเหมือนเห็นผลไม้สีแดงอยู่ข้างใน" จั๋วเจี๋ยหมอบลงมองเข้าไปข้างใน
ซ่งจืออี้ตัดกิ่งไม้ออกไปอีกต้น ในที่สุดก็ตัดช่องที่พอให้ตัวนางลอดเข้าไปได้
นางก้มตัวลอดเข้าไปในพุ่มไม้ จั๋วเจี๋ยก็ตามติดเข้าไปด้วย
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือผลไม้สีแดงเต็มกิ่งไม้ ผลไม้ยังเปล่งแสงสีเขียวจางๆ อีกด้วย
เก๋ากี่เหล่านี้ล้วนเป็นผลวิญญาณชั้นสามทั้งสิ้น "รีบเก็บเร็ว!" ซ่งจืออี้ตั้งสติได้ หยิบตะกร้าไม้ไผ่ออกมาจากมิติ
หลูเยว่ก็ตั้งสติได้เช่นกัน หยิบตะกร้าไม้ไผ่ออกมาเริ่มเก็บ ส่วนจั๋วเจี๋ยก็เก็บเก๋ากี่ที่อยู่ต่ำๆ ตามหลังนาง
ทั้งสามคนเก็บอย่างสนุกสนานอยู่ในนั้น ไม่คิดว่าผลของต้นเก๋ากี่ต้นนี้จะออกมาอยู่ข้างในนี้ทั้งหมด
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ทั้งสามคนก็เก็บเก๋ากี่เสร็จสิ้นในที่สุด
มองดูเก๋ากี่สามตะกร้าตรงหน้า หลูเยว่รู้สึกทอดถอนใจ "ไม่คิดว่าภายในต้นหนามหนามนี้จะมีผลวิญญาณชั้นสามมากมายขนาดนี้"
"ไปกันเถอะ พวกเราควรกลับได้แล้ว" ซ่งจืออี้เก็บเก๋ากี่เข้าไปในมิติ แล้วเอ่ยขึ้น
พวกนางกลับมาค่อนข้างช้า ระหว่างทางไม่พบผู้ใด เมื่อกลับถึงค่ายก็พบว่าทีมล่าสัตว์กลับมาหมดแล้ว
ซ่งจื้อย่วนกำลังจะกลับขึ้นเรือเหาะก็เห็นภรรยา ลูกชาย และน้องสาวของตน
"พี่ใหญ่"
"ท่านพ่อ"
"วันนี้พวกเจ้ากลับกันทำไมช้านัก?" ซ่งจื้อย่วนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"กลับไปแล้วค่อยพูดกัน" หลูเยว่แตะแขนเขา เขาก็เข้าใจทันที นี่คือพบสิ่งดีๆ มาแน่นอน
ครอบครัวหนึ่งเดินไปยังเรือเหาะของตน วันนี้กลับมาช้า หลูเยว่จึงต้มผักป่าอย่างง่ายๆ ใส่เนื้อที่ซ่งจื้อย่วนแบ่งมาได้ในคืนนี้ลงไปด้วย
พวกเขากินอาหารเย็นเสร็จอย่างรวดเร็ว กลับขึ้นเรือเหาะ แล้วทุกคนก็เข้าไปในห้องของซ่งจื้อย่วนและหลูเยว่ด้วยกัน
"ตอนนี้พูดได้แล้วหรือยัง" ซ่งจื้อย่วนถามอย่างอดทนรอไม่ไหว
"วันนี้พวกเราพบเห็ดวิญญาณฟื้นฟูชั้นหนึ่งสิบสองต้น และชั้นสองอีกสองต้น" หลูเยว่เอ่ยขึ้น
"นี่เป็นเรื่องดี ด้วยเห็ดวิญญาณฟื้นฟูเหล่านี้ พวกเราก็ประหยัดเงินค่าซื้อยาฟื้นฟูวิญญาณได้อีก" ซ่งจื้อย่วนพูดด้วยความยินดี