ทีก้าเหรอ?
แล้วก็... คิริเอลอยด์รุ่นสอง?
ที่แท้นี่ก็คือโลกของทีก้างั้นเหรอ?
เร็กซ์รู้สึกเย็นวาบในใจ
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาไหนกัน?
หรือว่าจะเป็นยุคเฮเซย์?
พวกจ้าวหนี้ทั้งหลายคงยังไม่เกิดสินะ? งั้นจะไปขอยืมเงินจากใครล่ะ?
อีกอย่าง ทีก้าก็ไม่ได้มีพลังข้ามมิติเวลานี่นา?
ไม่ต้องพูดถึงการช่วยเขาออกจากชั้นมิติเลยด้วยซ้ำ
แล้วแบบนี้เขาจะทำยังไงต่อไปดี?
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าอนาคตมืดมน
จะลองไปเสี่ยงดวง หาไทม์ไลน์อื่น ๆ ดูดีไหม หาไทม์ไลน์ของเน็กซัสหรือเกาส์ดู?
ทั้งสองคนนั่นสุดท้ายก็สามารถวิวัฒนาการเป็นหนึ่งในสี่อุลตร้าลึกลับได้ทั้งคู่
น่าจะดึงเขาออกจากชั้นมิติได้ไม่ยากใช่ไหม?
แม้จะคิดแบบนั้น แต่เร็กซ์ก็ไม่ได้จากไปเฉย ๆ กลับยังคงสังเกตการต่อสู้ระหว่างทีก้ากับชาวคิริเอลอยด์ต่อไป
เมื่อก่อนเขามักจะเห็นแค่นักแสดงชุดหนังสวมบทแสดงบนทีวี
การได้เห็นการถ่ายทอดสดแบบจริง ๆ แบบนี้ หาดูได้ยากมากจริง ๆ
ทีก้าในช่วงเวลานี้ ความสามารถในการต่อสู้ค่อนข้างเต็มที่แล้ว เพราะทีวีใกล้จะผ่านไปครึ่งนึงแล้ว
แต่คิริเอลอยด์รุ่นสองคนนี้ ตั้งใจวิวัฒนาการใหม่เพื่อต่อกรกับทีก้าโดยเฉพาะ
เขาประกอบขึ้นจากชาวคิริเอลอยด์เพศผู้และเพศเมียสองคน รวมความสามารถของชาวคิริเอลอยด์ทั้งสองเข้าด้วยกัน
จึงพัฒนาความสามารถในการแปลงร่างคล้ายกับทีก้าขึ้นมา
เพียงแต่ที่แตกต่างจากทีก้าก็คือ
การแปลงร่างของคิริเอลอยด์รุ่นสอง เป็นการซ้อนทับกัน
ส่วนการแปลงร่างของทีก้า คือการขยายสมรรถภาพด้านหนึ่ง ในขณะที่อีกด้านจะถูกลดทอนลง
ดังนั้นตัวเลขจึงถูกคิริเอลอยด์รุ่นสองบดขยี้
ในเนื้อเรื่องเดิม หากไม่ใช่เพราะทีก้าจู่ ๆ ก็เปิดโหมดโกง
และคิริเอลอยด์รุ่นสองก็จู่ ๆ ก็โง่ลง ยอมลดร่างเพื่อสู้กับร่างผสมที่ทีก้าเปิดโหมดโกงไว้ บางทีผลแพ้ชนะอาจยังไม่รู้ได้
"เดี๋ยวนะ..."
"ก็ไม่จำเป็นต้องตามหาพวกจ้าวหนี้เหล่านั้นเสมอไปนี่นา?"
"ใครบ้างจะไม่มีช่วงเวลาลำบาก?"
"ทีก้าตอนนี้ก็กำลังตกที่นั่งลำบากไม่ใช่เหรอ?"
"ตอนตกต่ำที่สุดของชีวิต การกู้หนี้ยืมสินอะไรบ้าง ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
เร็กซ์จู่ ๆ ก็ตาเป็นประกาย
ในใจเริ่มมีความคิดบางอย่าง
เป็นไปตามที่เร็กซ์จำได้
ทีก้าที่ตัวเลขถูกบดขยี้หมด ถูกคิริเอลอยด์รุ่นสองทุบตีอย่างบ้าคลั่ง
แทบไม่มีแรงตอบโต้
ร่างพลังสูงไม่เพียงแต่จะแพ้ในการแข่งพลังที่หาได้ยาก แต่ฝ่ายตรงข้ามยังคงความคล่องแคล่วเดิมไว้ได้อีก
เขายังตามท่าการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามไม่ทัน ไม่ต้องพูดถึงการตอบโต้เลย
ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง...
ไฟบอกเวลาสีบนหน้าอกของทีก้าเริ่มกระพริบถี่ขึ้น
เวลาที่เหลืออยู่ของเขาไม่มากแล้ว
ทีก้ารีบถอยห่างจากคิริเอลอยด์รุ่นสอง กางแขนทั้งสองข้างอีกครั้ง ดึงไปด้านหลังอย่างแรง
สีร่างกายเปลี่ยนเป็นสีม่วงของร่างความเร็ว
ปัง!
เท้าทั้งสองของทีก้ากระแทกพื้น ร่างกายพุ่งขึ้นฟ้า
เห็นได้ชัดว่าเขาทนการถูกทุบไม่ไหวแล้ว เตรียมจะถอยห่างจากคู่ต่อสู้ เพื่อหาที่หายใจ
"ฮึ่ม ๆ!"
คิริเอลอยด์รุ่นสองหัวเราะเย้ย
ด้านหลังจู่ ๆ ก็มีปีกเนื้องอกออกมา ร่างกายก็พุ่งขึ้นจากพื้น
ไล่ตามด้วยความเร็วที่น่าตกใจยิ่งกว่าทีก้า
ในเวลาเดียวกัน
เขาชกหมัดยอดมนุษย์โดยตรง ประกอบกับการเร่งความเร็วกลางอากาศ พุ่งชนทีก้าที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างแรง
ตูม!
ท้องฟ้าเปล่งแสงไฟอันเจิดจ้าออกมา
"อ๊า!"
ทีก้าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่วงหล่นจากกองไฟอย่างรวดเร็ว กระแทกพื้นอย่างแรง
ติ๊งต่อง ๆ!
เขาดิ้นรนบนพื้นสองสามครั้ง ไฟบอกเวลาบนหน้าอกกระพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้ายก็หมดแรงทรุดลงกับพื้น
การบาดเจ็บก็ใช้พลังงาน ถูกทุบตีและบาดเจ็บสาหัสติดต่อกัน ทำให้พลังงานของเขาหมดเกลี้ยง
และเพราะมีประตูนรกอยู่ ทำให้ความมืดปกคลุมท้องฟ้า ดูดซับแสงโดยรอบทั้งหมด
ทำให้เขาไม่สามารถเติมพลังงานใหม่ได้เลย
ไม่มีพลังงาน เขาก็ไม่สามารถต่อสู้ต่อไปได้
คิริเอลอยด์รุ่นสองเห็นแบบนั้น หัวเราะเย็นชา "หมดแรงแล้วเหรอ?"
"ก็จมอยู่ในความสิ้นหวัง รอความตายอย่างช้า ๆ ไปเถอะ!"
"ก่อนหน้านั้น ฉันจะให้แกเห็นกับตาว่าเทพเจ้าคิริเอลอยด์จะเสด็จลงมา!"
เขาลงมาจอดอยู่ข้างประตูนรก มือทั้งสองจับขอบประตูแน่น ออกแรงดึงออก
ต้องการเร่งให้ประตูนรกเปิดออก
...
จูมินฮุยที่อยู่ไกล ๆ เห็นฉากนั้น หัวใจกระตุก "แสงสว่าง! ทีก้าต้องการแสงสว่าง!"
"เร็ว! ใช้แสงของพวกเราสนับสนุนทีก้า!"
...
ทีก้านอนอยู่บนพื้น
ในฐานะยักษ์แห่งแสง ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาว่องไวกว่ามนุษย์โลกมาก
อันที่จริงเสียงด่าทอเมื่อกี้เขาได้ยินหมด
เขารู้ว่า ตอนนี้เขาเป็นปีศาจในใจของมนุษย์โลก
มนุษย์โลกที่เคยถูกเขาปกป้องด้วยชีวิต ตอนนี้แทบอยากให้เขาตายในมือของคิริเอลอยด์รุ่นสอง
ในชั่วขณะนั้น ความเชื่อมั่นของเขาเริ่มสั่นคลอน
สิ่งที่ตัวเองเคยทำมา ทั้งหมดนี้มันเล็กน้อยขนาดนั้นเลยเหรอ?
เขารู้สึกว่า พลังทั้งหมดในร่างกายกำลังค่อย ๆ หายไป
อีกหน่อย
อีกหน่อยก็จบแล้ว
[ผิดหวังเหรอ? กำลังสับสนกับความหมายของการต่อสู้ของตัวเองเหรอ?]
จู่ ๆ เสียงที่คลุมเครือก็ดังขึ้นในใจของทีก้า
ที่แกนกลางของทีก้า
ไดโกะที่กำลังง่วงนอนอยู่ ตอนนี้สะดุ้งตื่น มองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ตะโกนเบา ๆ "ใคร?"
[ฉันเป็นแค่นักเดินทางที่หลงทางคนหนึ่ง ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย]
ไดโกะเงียบไปนาน ไม่มีความคิดที่จะสืบหาที่มาของอีกฝ่าย ริมฝีปากขยับ "อาจจะใช่ ฉันสู้ตายเพื่อการต่อสู้ แต่ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างจริงใจ เลยรู้สึกหดหู่เล็กน้อย"
[ฮ่า ๆ ๆ]
ไดโกะขมวดคิ้ว "หัวเราะอะไร?"
[นายสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งพวกนี้ เพื่อให้ได้การยอมรับจากคนอื่นเหรอ?]
ไดโกะดูสับสน
[อย่าไร้เดียงสาเกินไป! การยอมรับจากคนอื่นอะไรนั่น เป็นสิ่งที่เด็กเท่านั้นแหละที่ต้องการ! คนที่โตแล้ว จะสู้เพื่อสิ่งที่ตัวเองยึดมั่นเท่านั้น!]
ไดโกะใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
การยอมรับจากคนอื่น เป็นสิ่งที่เด็กต้องการ?
สู้เพื่อสิ่งที่ตัวเองยึดมั่น?
ใช่แล้ว
สิ่งที่ฉันยึดมั่นคืออะไร?
สีหน้าของไดโกะบางครั้งสับสน บางครั้งเจ็บปวด นานมากถึงได้ถามขึ้น "สิ่งที่คุณยึดมั่นคืออะไร?"
[ฉันเหรอ? อาจจะเป็นเพื่อประชาชนและประเทศของฉัน!]
[ฉันมาจากดวงดาวอุลตร้าในเนบิวลา M25 เป็นเจ้าชายที่นั่น ศัตรูที่แข็งแกร่งบุกรุกเข้ามา ประชาชนของฉันเพื่อปกป้องฉัน จึงเนรเทศฉันไปยังชั้นมิติ]
[อีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ดาวของเราอาจจะถูกทำลาย! ดังนั้นฉันต้องกลับไป ทำหน้าที่ของราชาองค์ใหม่!]
ไดโกะเข้าใจทันที "สิ่งที่คุณยึดมั่นคือความรับผิดชอบ ความรับผิดชอบ และภารกิจเหรอ?"
"แล้วฉันล่ะ?"
"ใช่แล้ว ฉันก็มีความรับผิดชอบของฉัน มีภารกิจของฉัน"
"ยุคสมัยเกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่ สัตว์ประหลาดโบราณฟื้นคืนชีพ ศัตรูในจักรวาลรายล้อม แต่คนมนุษย์กลับมีแค่... ฉัน"
[ดูเหมือนนายจะเข้าใจแล้ว อยากชนะชาวคิริเอลอยด์คนนี้ไหม?]
ไดโกะตะลึง "แน่นอนสิ!"
มีแสงสว่างรวมตัวอยู่ตรงหน้าไดโกะ ก่อตัวเป็นชายหนุ่มรูปหล่อสวมชุดขุนนาง
ไดโกะจ้องมอง "นี่คือ... ร่างกายจิตวิญญาณเหรอ?"
เร็กซ์ยิ้มพลางยื่นฝ่ามือข้างหนึ่ง "งั้นก็ทำสัญญากับฉันสิ! การต่อสู้ต่อจากนี้ ฝากฉันเอง"
การขอเช่าตัวมาสู้แทนก็มีบริการเหมือนกัน