ไดโกะไม่เข้าใจอะไร แต่ก็ยังทำตามยกฝ่ามือขึ้นมาวางซ้อนบนฝ่ามือของเร็กซ์
วื้ม!
เกิดแรงสั่นสะเทือนประหลาดขึ้น
วินาทีถัดมา ไดโกะก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าตัวเองหลุดออกจากแกนพลังงานของทีก้าไปอย่างไร้สาเหตุ
แค่กระพริบตาก็สลับที่กับร่างกายจิตวิญญาณของเร็กซ์แล้ว
นั่นหมายความว่า
ในชั่วพริบตานั้นเอง สิทธิ์ในการควบคุมร่างของทีก้าก็เปลี่ยนมือไปอย่างลึกลับ?
"เป็นไปไม่ได้!"
ไดโกะเอ่ยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เร็กซ์สัมผัสได้ถึงสภาพของทีก้าในตอนนี้อย่างละเอียด "พลังงานใกล้จะหมดแล้วหรือนี่?"
"แต่กลับมีพลังใหม่ผุดขึ้นมาจากภายในร่างไม่หยุดหย่อน?"
"หรือว่าคำพูดจูงใจเมื่อกี้ได้ผล?"
เร็กซ์นึกอะไรขึ้นมาได้ "ระบบ ดูข้อมูลของทีก้า!"
ชื่อ: ทีก้า
พลัง: B (A, C)
ความเร็ว: B (B-, A)
การป้องกัน: B (A, C)
กายภาพ: C+ (B, B)
ความสามารถ: A (B+, A+)
ความอึด: B (B, B-)
พลังสูงสุด: A+ (A, C)
จิตใจและความตั้งใจ: B
พรสวรรค์: แสงแห่งความหวัง (ม่วง), ราชาแห่งการเรียกกลับมา (น้ำเงิน)
พรสวรรค์: แสงแห่งความหวัง (ม่วง)
คำอธิบาย: สามารถรับการหนุนเนื่องจากแสงสว่างในจิตใจผู้คน แล้วเติบโตได้อย่างรวดเร็ว ตราบใดที่ผู้คนยังมีความหวัง ทีก้าก็ไม่มีทางถูกโค่นลงได้!
พรสวรรค์: ราชาแห่งการเรียกกลับมา (น้ำเงิน)
คำอธิบาย: ตราบใดที่มีคนปรารถนาการปรากฏตัวของทีก้าอย่างจริงใจ เจตจำนงของทีก้าก็จะมาเยือนท่ามกลางแสงสว่าง!
เร็กซ์มองแผงข้อมูลของทีก้าแล้ว ก็เริ่มรู้สึกด้อยค่าขึ้นมาทันที
ให้ตายสิ!
ถล่มทับ!
โดนถล่มทับอย่างสิ้นเชิง!
ทีก้าที่ยังไม่โตเต็มที่ กลับใช้ข้อมูลพื้นฐานเหยียบย่ำเขาได้ง่ายดายขนาดนี้เลย or?
นี่คือพลังของตัวเอกสินะ?
สู้ด้วยไม่ได้ สู้ด้วยไม่ได้!
เพราะทีก้ามีร่างหลากหลาย ข้อมูลของเขาจึงเป็นสามเทมเพลตด้วยกัน
ตัวเลขที่อยู่หน้าสุดคือข้อมูลของร่างผสม
ในวงเล็บ ตัวแรกคือข้อมูลของร่างพลังสูง
ตัวสุดท้ายคือข้อมูลของร่างความเร็ว
ถึงจะเป็นร่างความเร็วที่โดดเด่นเรื่องความคล่องตัว ก็ยังสามารถข่มเขาในด้านพลังได้อยู่ดี
จากตรงนี้ก็เห็นได้ชัดว่า
ร่างที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนใด ๆ ของเขาเนี่ย ช่างอ่อนแอเพียงใด
แต่ถึงอย่างนั้น ทีก้าก็ยังเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคโบราณยิ่งยวดสุดขีด
ถึงแม้ว่าตัวตนดั้งเดิมของเขาจะละทิ้งร่างนี้ แล้วบินไปยังห้วงอวกาศก็ตาม
ตอนนี้ที่หลงเหลืออยู่บนโลกก็มีเพียงเปลือกร่าง
แสงของไดโกะต่างหากที่ขับเคลื่อนต่อสู้ในร่างนี้
ถึงแสงที่ไดโกะมี จะอ่อนด้อยกว่าแสงของทีก้าเมื่อสามพันหมื่นปีก่อนมากมายนัก
แต่พื้นฐานของร่างนี้ยังอยู่ครบ
มันจะไปข่มเขาได้ ก็ไม่ถือว่าแปลกอะไร
จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตาไปมองพรสวรรค์ทั้งสองของทีก้า
แสงแห่งความหวัง?
สมกับเป็นจริง ๆ!
แต่ราชาแห่งการเรียกกลับมาเนี่ย หลอนไปแล้ว!
พอคิดถึงฉากในเนื้อเรื่องที่ทีก้ามักจะถูกผู้คนอัญเชิญออกมาในแบบที่คาดไม่ถึงอยู่เสมอ
เร็กซ์ก็เข้าใจทันที "อ้อ! ที่แท้ก็เป็นเพราะพรสวรรค์นี้ของนายเอง or?"
ไดโกะสีหน้าเคร่งเครียด "ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่านายคิดจะทำอะไร แต่ด้วยพลังงานของฉันตอนนี้ คงสู้ได้แค่สิบกว่าวินาทีเท่านั้น"
"ในเวลาสั้นขนาดนั้น จะจัดการคิริเอลอยด์รุ่นสองได้ก็ยังยาก"
สายตาของเขามองผ่านร่างของทีก้า ไปยังท้องฟ้าอีกครั้ง
ตอนนี้หมอกดำหนาทึบจับตัวไม่หายบนท้องฟ้า นั่นคือความมืดที่ประตูนรกพ่นออกมา ปกคลุมทั่วทั้งน่านฟ้า
แม้กระทั่งดูดกลืนแสงทั้งหมดในธรรมชาติไป
ตอนนี้ปกติควรจะเป็นกลางวัน แต่เพราะหมอกดำพวกนี้ ทำให้ทั้งเมืองเหมือนอยู่ในรัตติกาล!
สายตาหันเห
เขามองไปยังผู้คนในเมือง
ตอนนี้มนุษย์ทุกคนในเมืองนี้ ต่างจ้องเขาด้วยสายตากลัวเกรง รอคอยคำตัดสินความตายของเขา
หัวใจของเขาหนักอึ้ง
ก่อนหน้านี้เขาเคยเจอทางตันแบบนี้มาก่อน
บ่อยครั้งในเวลาเช่นนี้ พอเขาได้ยินเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความหวังจากผู้คน พลังใหม่ก็มักจะพลุ่งพล่านขึ้นจากภายในร่างกาย
แต่ตอนนี้ มนุษย์ทุกคนมองเขาเป็นปีศาจ ฉากแบบนั้นจะเกิดขึ้นได้ยังไง
ซู่!
ทันใดนั้น แสงเจิดจ้าก็สาดส่องลงบนร่างของทีก้า
เสียงของจูมินฮุยดังขึ้นจากที่ไกล "ทีก้า รับแสงของพวกเราเข้าไปสิ!"
นี่คือแสงไฟจากรถเชอร์ล็อก
เป็นผู้กองนี่นา!
หัวใจที่ไร้ความรู้สึกของไดโกะ พลันสั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
ใบหน้าเขาฉาบรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงออกมานาน "ใช่แล้ว ฉันจะล้มไม่ได้เด็ดขาด ถึงแม้จะเจอทางตันแบบนี้ก็ตาม"
"ตราบใดที่บนโลกใบนี้ยังมีคนที่ต้องการฉัน ฉันก็จะสู้ต่อไป!"
"เพราะว่า... ฉันก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน!"
วื้ม!
เร็กซ์รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังงานแสงที่บ้าคลั่ง กำลังตื่นขึ้นมาในร่างของเขา
มากเกินไปแล้ว
มากถึงขนาดที่ทำให้ร่างที่แห้งเหี่ยวนี้ เติมพลังงานกลับมาได้หนึ่งในสามในพริบตาเดียว
เขาเหลือบไปดูช่องจิตใจและความตั้งใจของทีก้า
จากเดิม B เปลี่ยนเป็น A แล้ว
"นี่คือแสงแห่งความหวัง or?"
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง"
"การเปิดโหมดโกงมันเป็นแบบนี้ or? สุดยอดไปเลย!"
เร็กซ์อดชูนิ้วโป้งให้ในใจไม่ได้
ถ้าตอนแรกที่ชี้นำไปนั้น แค่ยกระดับวิสัยทัศน์ของทีก้า
ตอนนี้จิตใจของทีก้าถึงจะถือว่าหลอมรวมขึ้นไปอีกระดับ!
เร็กซ์ยิ้มอย่างพอใจ "ถึงเวลาแล้ว!"
...
ภายนอก
ทีก้าที่ไฟแดงยังกะพริบอยู่ตรงหน้าอก จู่ ๆ ก็ยันพื้นอย่างแรง แล้วดันตัวเด้งขึ้นจากพื้นเหมือนสปริง!
จากนั้นก็ยืนนิ่งมั่นคงเหมือนตะปูตอกลงดิน
จากนั้นก็สะบัดคอให้เกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ
แล้วก็ยืดเหยียดเอวเล็กน้อย คล้ายกับกำลังทำความคุ้นเคยกับร่างกายของตัวเองในตอนนี้
...
จูมินฮุยตะลึง "ทีก้า... ลุกขึ้นยืนได้ or?"
ลีน่าก็มองตาปริบ ๆ "แต่ดูจากสภาพเมื่อกี้ของเขา เหมือนจะแย่มาก"
"แถมพวกเราก็แค่ใช้ไฟหน้ารถเชอร์ล็อก ส่องแสงให้เขาเท่านั้น"
"แค่นี้มันพอ or?"
"ผู้กองเพิ่งจะติดต่อสถานีโทรทัศน์ไปเมื่อกี้เอง ไม่ใช่ or ว่าจะใช้ชื่อเสียงของตัวเอง ปลุกใจชาวบ้านบางส่วนให้มาช่วยกัน"
จูมินฮุยมองอย่างเหม่อ ๆ แล้วส่ายหน้า "ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่รู้สึกว่าทีก้าตอนนี้เหมือนจะต่างไปจากเดิม..."
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น
ความรู้สึกนั้นพูดไม่ถูก อธิบายไม่ชัด
เพียงแต่ในสายตาของเธอ ทีก้าทั้งคน แม้แต่ออร่ายังเปลี่ยนไปคนละขั้ว
ถ้าจะพูดว่าเมื่อก่อนทีก้า ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับศัตรูแบบไหน มักจะแสดงท่าทีระมัดระวังตัว
เหมือนนักรบที่รอบคอบ
แต่ทีก้าตอนนี้ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น
ออร่าที่สง่างามก็พุ่งเข้ามาหาโดยไม่ทันตั้งตัว
เหมือนเจ้าชายผู้สง่างาม
ท่ายืนทุกท่า การเคลื่อนไหวทุกอย่าง ราวกับถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน
พวกเธอจะรู้สึกแบบนั้นได้ยังไง
ก็เพราะตอนนี้คนที่ควบคุมร่างนี้คือเร็กซ์ไงล่ะ
ถึงเร็กซ์จะเป็นนักข้ามมิติ แต่ความทรงจำตอนนี้หลอมรวมกับร่างเดิมของเร็กซ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เจ้าของร่างเดิมในฐานะเจ้าชายของประเทศหนึ่ง ต้องเรียนรู้มารยาทต่าง ๆ ตั้งแต่เด็ก มีคนออกแบบทุกการเคลื่อนไหวให้เขาอย่างประณีต
แม้แต่วิธียืน ก็สามารถกำหนดให้เขาได้เป็นสิบ ๆ แบบ
เพื่อให้เขารักษาความสง่างามในฐานะเจ้าชายได้ทุกขณะ
สิ่งเหล่านี้ฝังลึกถึงกระดูกมานานแล้ว
เหมือนเป็นสัญชาตญาณของร่างกายเลยทีเดียว