ถานเสี่ยวเหล่ยขับบีเอ็มดับเบิลยูเลี้ยวออกจากศูนย์การเงิน
ตลอดทาง เฉินจั๋วที่นั่งเบาะข้างคนขับยังคงมึนงง เขาเองก็เคยเป็นลูกคนรวย เคยผ่านโลกมามาก
แต่สุดท้ายชีวิตก็บีบให้เขาต้องยอมก้มหัว เปลี่ยนนิสัยไป
เมื่อรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เคยมีกำลังจะหวนคืนมา ในใจก็ทั้งหวาดหวั่น ทั้งตื่นเต้น และแฝงด้วยความไม่อยากเชื่อเล็กน้อย
ถานเสี่ยวเหล่ยมองเห็นอาการเหม่อลอยของเขา ตอนรอไฟแดงก็โยนบุหรี่หัวเจ๋อมวนหนึ่งไปให้ "เสี่ยวจั๋ว แกเหม่ออะไร? พี่แกให้แกทำ แกก็นั่งทำให้ดีๆ เถอะ เดี๋ยวค่อยลากไอ้ผู้จัดการสาขามาสั่งสอนมันให้รู้จักกาลเทศะ"
พูดจบก็จุดบุหรี่ตัวเอง พ่นควันขโมง พลางด่าว่า "หมาหมู่คนต่ำ..."
เฉินจั๋วรับบุหรี่มาแตะที่ปลายจมูกสูดดม แล้วหัวเราะ "พี่เหล่ยเข้าใจผมดี มีบางคนต้องถูกสั่งสอนบ้างแล้ว"
ก้มหน้าจุดไฟแช็ก เปลวไฟสีส้มเผาปลายบุหรี่ ควันสีฟ้าลอยขึ้นมา ในแววตาของเฉินจั๋วสะท้อนเปลวไฟสองดวง
ถานเสี่ยวเหล่ยมองท่าทางเขาแล้วยิ้มมุมปาก เข้าเกียร์ออกรถ
เขาอยู่บ้านนอกมานาน ย่อมรู้ดีว่าหลายปีมานี้เฉินจั๋วชีวิตไม่ค่อยดีนัก แต่เขาก็ช่วยได้เท่าที่ช่วย
ตอนนี้ในหัวของเฉินจั๋วมีแต่แผนการเอาคืน พรุ่งนี้เขาก็จะเป็นผู้ตรวจการของอวี่ต๋าแล้ว
และอวี่ต๋าทั้งบริษัทก็เป็นของพี่ชายเขา
คนที่เคยดูถูกฉัน ก็ต้องมาคุกเข่า
ถานเสี่ยวเหล่ยเหลือบเห็นแววตาอาฆาตเป็นครั้งคราวก็ไม่ได้สนใจ เรื่องแบบนี้ใครเจอก็ต้องหาทางระบาย
ยิ่งน้องชายคนนี้ช่วงหลายปีมานี้ต้องก้มหัวให้คนอื่น โดนดูถูกกลั่นแกล้งมามาก