ส่งเฉินอั่งกับเฉินจั๋วกลับแล้ว อวี่เลี่ยงก็ปิดประตู
จงเยวี่ยนซินกำลังเก็บถ้วยชาบนโต๊ะน้ำชา เสี่ยวหมี่นอนฟุบอยู่บนโซฟา ในมือยังกำบิสกิตที่กินเหลือครึ่งชิ้นไว้แน่น
อวี่เลี่ยงอุ้มลูกสาวเข้าไปในห้องเล็ก ห่มผ้าห่มให้ ปิดไฟ
กลับมาที่ห้องนั่งเล่น จงเยวี่ยนซินกำลังวางถ้วยใบสุดท้ายลงบนตะแกรงคว่ำจาน
“350 ล้าน” อวี่เลี่ยงยืนอยู่หน้าประตูครัว พิงกรอบประตูบานเลื่อน สีหน้าเหม่อลอยเหมือนยังย่อยข่าวไม่หมด
จงเยวี่ยนซินเช็ดมือแห้ง หันมามองเขา แล้วหัวเราะพรืดออกมา
เขาถลึงตาใส่ภรรยา “ดีใจนักใช่ไหม เมื่อกี้ในครัวแกล้งฉันสนุกเลยสิ ทุกวันนี้หัวสมองคิดแต่เรื่องซาดิสต์ทั้งนั้น”
“ฉันก็แค่อยากรู้ว่าสามีจอมซื่อของฉันจะรู้ตัวเมื่อไหร่” จงเยวี่ยนซินปลดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้กับตะขอ “สรุปว่าจนกินข้าวเสร็จคุณก็ยังไม่รู้เรื่อง”
อวี่เลี่ยงหัวเราะหึ หันไปนั่งลงที่โซฟา เอนศีรษะพิงพนัก
“เราโตมาด้วยกันตั้งแต่น้อย ม.ปลายเขาช่วยทำการบ้านให้ มหาลัยเขาพาเราไปกินจนทั่วถนนหลังมอปินเฉิง”
“คืนที่ทางบ้านเขาล้มละลาย เขานั่งยองๆ อยู่ริมถนนโทรหาฉัน เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นคำพูด เรียกฉันว่าพี่”
“ฉันบอกว่า นายอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปรับ เขาบอกว่าไม่ต้อง แค่อยากฟังเสียงคนที่คุ้นเคย คุณเข้าใจความรู้สึกนั้นไหม เพื่อนที่ดีที่สุดของคุณจมอยู่ในหล่มโคลนตั้งเจ็ดปี แต่คุณช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย”
จงเยวี่ยนซินเดินมานั่งซบข้างเขา ไม่พูดอะไร เธอรู้ว่าผู้ชายของเธอต้องการระบายอารมณ์ที่อัดอั้นมานาน